pvdg's studio ekz

The Saint James Society

2012-02-14T20:46:00.000+01:00

The Saint James Society

Pray For Us

Tee Pee Records

Een van de nieuwste telgen die onderdak vond bij Tee Pee Records is hetuit Austin, Texas afkomstige The Saint James Society. Het vijftal heeft eeneerste ep uit met vier nummers. Slechts vier stuks en toch krijg je al eenimpressie van wat deze band zo al te bieden heeft. De groep grossiert in heavypsychedelica op een bedje van bluesrock, postpunk en klassieke hardrock. Elk vande tracks heeft iets karakteristiek: een glamour kantje, een hypnotische beat,een broeierig sfeertje, een tikje mystiek of juist erg energiek. Het zit erallemaal in. Zeventien minuten is te kort om een echt oordeel te vellen over deintrinsieke kwaliteiten van de muzikanten, maar de vier songs maken deze epavontuurlijk en er ontstaat spontaan een gevoel, een verlangen om meer van ditfraais voorgeschoteld te krijgen. Zeker in de gaten houden.

Mosquito

2012-02-14T20:35:00.001+01:00

Mosquito

The Age Of The Image

Eigen Beheer

Het Belgische tweetal KevinImbrechts (gitaar) en Nico Kennes (drums, zang) brengt met de regelmaat van eenklok een nieuwe ep uit. Dit is al nummer vijf en die zou hen eindelijk wel eenswat meer bekendheid mogen brengen. Het is eigenlijk zonde dat dit nog nieteerder is gebeurd. Mosquito brengt een uitstekende en vette mix van stoner rocken sludge metal waarin het zich vastbijt en niet meer los laat. Het ontbrekenvan bastonen wordt niet als een gemis ervaren. Het groepsgeluid is solidegenoeg om dit te ondervangen. De nummers zijn echt wel prima en op ‘The Age OfThe Image’ werden we vooral door de titelsong, het korte, instrumentale‘Masquerade’ en ‘Digression To Abode’ van de sokken geblazen. Het is wachten opdat eerste volwaardige album.

Divine Sins

2012-02-14T20:27:00.000+01:00

Divine Sins

Nature Of Man

VHmetal Records/Suburban

Dit Nederlandse kwintet, opgericht in 2007, komt na heteerder uitgebrachte ‘And The Rest Is Silence…’ aanzetten met een tweede ep. Degroep speelt death metal, maar dan een moderne variant. De groeipijnen van deeersteling hebben ze achter zich gelaten en het groepsgeluid klinkt hecht,strak en er wordt stevig uitgepakt. (Waar vele uren repeteren al niet goed voorzijn). De inbreng van verschillende facetten die het genre rijk is zorgt ervoordat bijna elke song wel verrast met een avontuurlijke break en/of onverwachtetemposchakering. Vooral in nummers als ‘Humanity’, ‘Advent’, ‘The Fallen’ en‘Forsaken Empire’ en ‘ To Exile’ komt dit sterk op het voorplan. Divine Sins iseen band waar men voortaan in death metal middens rekening mee zal moetenhouden, want wat ze hier brengen overstijgt met gemak de middenmoot. ‘Nature OfMan’ is dan ook uitermate geschikt voor liefhebbers van extreme metal.

Ulver

2012-02-14T20:06:00.000+01:00

Ulver

Live In Concert - The Norwegian National Opera

KScope

Ulver is één van die acts die kunnen terugblikken op eenmarkante geschiedenis. Begonnen als een ‘gewone’ black metal band koos men alsnel voor een andere muzikale ontwikkeling die een verbazende evolutie op gangbracht en hen ver wegvoerde van hun oorspronkelijke stijl. Ulver ontpopte zichals een voorloper, een baanbreker, een wegbereider van een duistere vorm vanmuziek met talrijke, onderscheidende invloeden. Onvoorspelbaar en gedurfd. Totvoor een paar jaar bleef men verstoken van concerten en optredens tot in 2009het gezelschap inging op een uitnodiging om acte de présence te geven op het‘Norgewian Festival Of Literature’. Het onverwachte succes bracht eenkettingreactie op gang die hen onder meer ook naar Londen, Parijs en Berlijnbracht. De terugkeer naar hun thuisland werd in stijl gevierd in de prestigieuzeNationale Opera in Oslo, een evenement dat nu op dvd werd vereeuwigd. Sinds2003 sijpelen er meer symfonische elementen door in de muziek van Ulver, alblijft de groep ook gebruik maken van geprogrammeerde en elektronische muziek.Het geheel is een mix van industrial, klassiek, ambient, avant-garde, progrock,opera, minimal music en experimentele muziek. De live registratie van hetconcert duurt anderhalf uur. Tijdens put Ulver uit zijn uitgebreide catalogus.Ook live is de muziek van Ulver geen hapklare brok. De soms rare, onaardseklanken geproduceerd door Tore Ylwizaker gecombineerd met het zuivere pianospelvan Daniel O’Sullivan zorgen voor spanning, ongemak en angst. Deze gevoelensworden nog versterkt door het opvoeren van een groteske en tegelijk kwetsbarefiguur en met het beeldmateriaal wat wordt geprojecteerd op het grotevideoscherm. De beelden laten de weinig flatterende kanten van de mens en hetleven op aarde zien. Soms zijn ze kwetsend, soms uitdagend, bedreigend,wansmakelijk, surrealistisch of kunstzinnig. Het totaalspektakel van licht,beeld en muziek is wel indrukwekkend te noemen. En met een imposante figuur alszanger Kristoffer Rygg, Garm voor de vrienden, valt er niet te spotten. Somszie je het aan het oogcontact tussen de muzikanten onderling. Het is menens, eris geen ruimte voor frivoliteiten en het gezelschap speelt uiterstgedisciplineerd. De bindteksten van Garm of wat er voor moet doorgaan, zijn amperte verstaan. Ook het publiek reageert weinig enthousiast. De muziek van Ulvernodigt daar ook niet voor uit. Sommige stukken zijn zo imposant dat alleenstilte kan getuigen van de grootsheid. Al krijgt de groep op het einde wel eenverdiende staande ovatie en lijken ook de muzikanten best tevreden met hunprestatie. Het optreden bevat inderdaad veel memorabele momenten. Monumentaalen speciaal zo kan je dit evenement het best omschrijven.

Turbowolf

2012-02-14T20:03:00.000+01:00

Turbowolf

Hassle/Suburban

Dat het Verenigd Koninkrijk nog altijd de bakermat is van derockmuziek bewijst dit uit Bristol afkomstige kwartet. Turbowolf brengt bovendieneen aantal elementen samen die je niet hoort bij andere bezettingen, noch inEngeland, noch daarbuiten. Toegegeven die zullen niet altijd bij elkeen in desmaak vallen, maar ze durven het tenminste aan om ze in hun muziek teintroduceren. Op stijlgebied krijg je een gedreven mix van thrash metal,hardcore, punk, psychedelica en jaren zeventig hardrock. Men durft ook teexperimenteren met allerlei elektronische instrumenten, waarbij het gebruik vandie oude getrouwe theremin ook bij Turbowolf een geslaagde comeback maakt. Ditdebuut van Turbowolf is sterk fluctuerend, wisselvallig, en onrustig. Het goedgekozen ‘Introduction’ is inderdaad een passende ouverture en een kort resumévan wat Turbowolf verder in petto heeft. Turbowolf pakt een eerste keerstaalhard uit met ‘Seven Severed Heads’ en ook het meeslepende ‘Read &Write’, ‘The Big Cut’, ‘A Rose For The Crows’, ‘Son (Sun)’ en de mokerslag‘Things Could Be Good Again’ zijn elk – hoe verschillend ze van elkaar ook zijn– uitstekende songs. Opvallend zijn ook de twee experimentele, instrumentaleuitstapjes ‘TW1’ en ‘K-J’ die helemaal tegendraads en haaks staan op de rest endienst doen als een soort van contrapunten. Beste nummer en torenhoog favoriet ishet lucide ‘All The Trees’ waarin het rockgehalte en de experimenteerdriftperfect op elkaar zijn afgestemd. Of je nu voor of tegen bent, het wierookvathanteert of ze de grond inboort: Turbowolf heeft zijn entree alvast niet gemist.

Switch Opens

2012-02-14T20:01:00.000+01:00

Switch Opens

Joint Clash

Transubstans Records

Het ZweedseSwitch Opens begon in 2000 onder de naam Fingerspitzengefühl. Onder die naambrachten ze twee albums uit. In 2008 kwam de naamsverandering en een jaar latervolgde hun debuut als Switch Opens. In de Europese pers werden zowel dereleases van Fingerspitzengefühl als Switch Opens positief onthaald. In eigenland kaapten ze in 2010 zelfs een muziekprijs weg in de categorie rock/metal. Ennu is er met ‘Joint Clash’ een opvolger. Als ze live spelen blazen ze naar hetschijnt iedereen van de sokken en dat zou me helemaal niet verbazen. SwitchOpens heeft zich een loodzware, logge stijl van heavy metal toegeëigend. Devier leden hebben heel verschillende muzikale achtergronden, voorkeuren eninvloeden, gaande van free jazz over surf tot grunge en metal. Het heeft danook geen zin ze in een bepaald segment proberen onder te brengen. Ergens lazenwe de termen experimenteel en post metal. Klinkt goed, maar vaag. Hetbelangrijkste is dat Switch Opens origineel overkomt en hier met een handvoluitstekende composities uitpakt. Het kwartet heeft het juiste evenwichtgevonden in het ontwikkelen van een eigengereid groepsgeluid. Alle instrumentenzijn goed op elkaar afgestemd, de zang is prima en het geheel klinkt ondankshet trage tempo erg dynamisch. Een schitterend nummer is bijvoorbeeld het superpsychedelische ‘Mirror Man’ met een verbluffende sax solo en al even fantastischgitaarwerk. Ook ‘Like Fire’ klinkt hemels. ‘The Reunion’ is dan weer zowelzweverig als exotisch getint. Het is nog vroeg op het jaar, maar ‘Joint Clash’van Switch Opens zou wel eens één van de verrassingen van 2012 kunnen worden.

Stahlmann

2012-02-14T19:57:00.000+01:00

Stahlmann

Quecksilber

AFM/Rock Inc./Bertus

Voor Stahlmann is dit na hun titelloos debuut uitgebracht in2010 al het tweede album. Uitgangspunt voor ‘Quecksilber’ is de mens als killemachine, als robot die overdag de emoties onderdrukt en pas ’s nachts tot levenkomt en aan het feesten gaat. Stahlmann is een volgeling van het Neue DeutscheHärte concept en stapt daarmee in de voetsporen van Oomph!, Die Krupps,Eisbrecher en uiteraard Rammstein. Hun muziek verschilt lichtjes van voornoemdebands en het merendeel van de songs heeft een eigentijds karakter. Dit laatsteis te danken aan de prima productie van producer Jose Alvarez Brill (Wolfsheim,Blutengel). Door de beperkingen van het subgenre blijven echte verrassingen uiten klinkt het geheel toch voorspelbaar. Vreemd genoeg is het tot singleverkozen ‘Tanzmachine’ één van de zwakste nummers. Opener ‘Engel DerDunkerheit’ verdrinkt in een zee van pathos en dramatiek, doch krijgt hier hetvoordeel van de twijfel. Net als voor de dansvloer bestemde, bombastischetracks als ‘Spring Nicht’, ‘Mein Leib’ en ‘Goetter’. Voor ‘Asche’, ‘Am Grunde’en ‘Diener’ zijn we iets milder wegens minder doorzichtig en clichématig. ‘Quecksilber’van Stahlmann mist wat het aan merendeel van de releases ontbreekt: durf envisie.

Pulled Apart By Horses

2012-02-14T19:53:00.000+01:00

PulledApart By Horses

Tough Love

Transgressive/CooperativeMusic/V2

Gil Nortonis een gerenommeerde producer die onder meer samen werkte met Echo & TheBunnymen, Pixies, Foo Fighters, Feeder en General Fiasco. Voor de opnames van‘Tough Love’ verkaste hij tijdelijk naar Leeds, de thuishaven van Pulled ApartBy Horses. Ik zie niet veel producers het hem nadoen, want inderdaad zoveelvertrouwen had hij in de vier jongelieden dat hij een tijdje lief en leed methen wou delen. Het resultaat mag er zijn. De productie van ‘Tough Love’ isstrak en gebald, het groepsgeluid krachtig, rauw en pittig. Voor hun muzikaalpalet put het viertal uit klassieke hardrock, punk en hardcore. Hettotaalplaatje pas helemaal als je er ook nog een thema aan koppelt en tekstenschrijft die vingerwijzingen bevatten naar bekende/beruchte griezelfilms.Zanger/gitarist Tom Hudson schreeuwt zich oprecht de longen uit het lijf, dedubbele gitaarduels met James Brown lopen echt wel lekker en de ritmesectie metLee Vincent achter de drumkit en bassist Robert Lee bepaalt genadeloos hettempo. Pulled Apart By Horses heeft met zijn tweede worp duidelijk zijn draaigevonden. ‘Tough Love’ bevat dan ook een paar voltreffers zoals afsluiter‘Everything Dipped In Gold’, ‘Wolf Hand’, ‘Epic Myth’ en ‘Bromance Ain’t Dead’.Gespierd plaatje en zo mogen ze me er elke maand een paar in de schoot werpen.

Outcast

2012-02-14T18:44:00.000+01:00

Outcast

Awaken The Reason

Listenable Records

Met hun derde worp stapt het Franse Outcast af van een puredeath metal koers. In de plaats komt een progressieve, extreme en brutale metalvariant. Aan ‘Awaken The Reason’ werd ruim vijf jaar gewerkt. Men had dan ookde lat hoog gelegd. ‘Awaken The Reason’ is een heel complex album met een hoge,technische moeilijkheidsgraad. Men ontwaard meteen invloeden van bands als TheDillinger Escape Plan, Dream Theater, Gojira, Textures en Mastodon. Verrassend isde rustige, dromerige intersectie (‘Awaken The Reason – Part IV: When DawnBrings Clarity’) waarbij het venijn in de staart zit en rauwe gitaaruithalen alseen soort van anomalie het rustige karakter van de song overschaduwen. Het nooitaflatende spervuur aan drumroffels, de schreeuwerige en/of grommende zangpartijenen de zware basdreunen zijn verder de steeds terugkerende ingrediënten. Persoonlijkvind ik dat Outcast zijn aspiraties slechts maar gedeeltelijk waar maakt. Eenovervloed aan breaks en tempowisselingen verstoren de continuïteit en het isverdomd vermoeiend om de plaat in één ruk uit te zitten. Slechts in ‘Isolation’en ‘Man’s Last Failure’ lijken alle stukjes in elkaar te passen. Bij de overigetracks lag de nadruk te veel op snoeihard en ingewikkeld met als gevolg eenalbum dat niet helemaal aanslaat.

John Duva

2012-02-14T18:40:00.000+01:00

John Duva

Troglodyte Records/Transubstans Records

Wie droomt erniet van om de dagelijkse routine van opstaan en naar het werk gaan eens aanzijn laars lappen? Zo ook de jongens van John Duva. Hun antwoord om de sleur tedoorbreken bestaat uit zoveel mogelijk repeteren en samen spelen. Daarvoorblazen ze geregeld verzamelen vanuit de verschillende locaties waar ze wonen enze trekken dan naar het eiland Yxlan, in de buurt van Stockholm. Hun bezielingen houding is er op berekend om zich vrij te vechten en alle frustraties weg tespoelen. De muziek van John Duva is een energiek mengsel van garage rock, punken ouderwetse hardrock. De teksten zijn zowel in het Engels als het Zweeds enondanks deze variatie klinkt hun debuut nogal eenzijdig. Gespeend van alle kapsonesspeelt John Duva op pure kracht. Er zit pit in, al kan je beginnen mekkerenover de niet altijd toonvaste zang of het gemis aan differentiatie. Erger isdat bijna geen enkel nummer echt blijft hangen. Het is moeilijk om te duidenwaar en wat er schort. Bijvoorbeeld ‘Om Du Älskar’ heeft een leuke groove, maarverliest zich naarmate de song vordert in een soort gepingel. Alleen ‘Arbetsnarkomaner’en fel rockende tunes als ‘Chains’ en ‘The Wind’ raken de juiste snaar. Besluit:de kwieke aanpak ten spijt kan het album ‘John Duva’ me maar matig boeien.

Werner Nadolny’s Jane

2012-02-14T18:36:00.000+01:00

WernerNadolny’s Jane

The JourneyI – Best Of Jane ’70 – ‘80

SAOL/H’Art/Zebralution/Bertus

De Duitseformatie Jane kende sinds zijn oprichting in oktober 1970 een bewogen bestaan.Er waren door de jaren heen heel wat personeelswissels. Spanningen tussen deoprichters van de groep leiden ertoe dat er op een bepaald moment drieformaties aanspraak maakten op de naam ‘Jane’. Een rechter sprak in 1994 eenvonnis uit waarin stond dat niemand zijn rechten kon laten gelden op hetgebruik van de naam ‘Jane’. Om verdere moeilijkheden te vermijden zag men zichverplicht er iets aan toe te voegen. Zo noemden ze zich ‘Mother Jane’, met alsfrontman gitarist Klaus Hess, ‘Werner Nadolny’s Jane’ met toetsenist WernerNadolny en ‘Peter Panka’s Jane’ met drummer Peter Panka. Met de dood van Pankain 2007 verdween die laatste formatie van het toneel, al verschenen er postuumnog een paar albums. Klaus Hess en Werner Nadolny bleven doorgaan en brachtenvorig jaar met ‘Kuxan Suum’ en ‘Eternity’ zelfs elk nog een nieuwe cd uit .‘Eternity’ is een rustig kabbelend, naar mijn gevoel overbodig, plaatje dat verzandtin de symfonische rock van begin de jaren zeventig. Dat de tijd voor Werner Nadolnyis blijven stilstaan bewijst hij andermaal met deze langspeler. Met dezelfdebezetting van ‘Eternity’ speelde hij negen van de meest bekende nummers uit heteerste decennium van Jane zijn bestaan opnieuw in. De titel van de cd verraad zelfsdat er nog meer gelijkaardige releases in de pijplijn zitten. De productie vande ‘The Journey I’ is top. Spijtig genoeg kan niet hetzelfde gezegd worden vanhet songmateriaal. Ouderwets en uit de tijd kan soms een nostalgisch gevoeloproepen waarbij je kunt wegmijmeren en herinneringen ophalen, maar hier luktdat niet. Driekwart van de nummers klinkt ondanks de opfrisbeurt aftands ensaai. Opener ‘All MyFriends’, ‘Fire, Water, Earth & Air’, ‘Way To Paradise’, ‘Out In The Rain’ zijn in hun vernieuwde versies uitermate gestroomlijnden helemaal glad gestreken. Van enige wrijving is geen sprake en goedkoopmelodrama glipt en druppelt gezapig uit de boxen. Enkel in ‘Lady’ en ‘BackAgain’ zit toch een sprankeltje vuur en ‘Daytime’ typeert helemaal hoesymfonische rock destijds klonk. De medley ‘Windows/Spain/Love Your Life’ barstvan de voorspelbare, stereotiepe ingrediënten. Toch zitten er een paar fraaie,instrumentale stukjes in verwerkt, maar in zijn geheel is de meerwaarde ookhier ver zoek. Hetzelfde geldt voor afsluiter ‘Hangman’. Je kunt de drijfveervan sommige muzikanten nooit inschatten en dat is ook hier het geval. Alvermoed ik dat de verkoop van nog wat plaatjes het hier haalt van artistiekeintegriteit. Nee, geef mij dan maar de originele uitvoeringen. Wie dit toch zouweten te smaken krijgt met ‘So So Long’ nog een hidden track cadeau.

Fightball

2012-02-14T18:29:00.000+01:00

Fightball

The Hyperbole Of A Dead Man

Wolverine Records/Sonic Rendezvous

Meestal zijn we sceptisch en kritisch als er zich een nieuwepunkrock band aanbiedt en als het een Duitse groep betreft zijn we nog meer oponze hoede. Fightball debuteerde in 2008. Inmiddels heeft zanger Bertl hetcombo verlaten. Hij werd vervangen door ene Phil waarmee men de nieuwe plaat‘The Hypberbole Of A Dead Man’ heeft ingeblikt. Het vijftal verrast inpositieve zin. De songs hebben de juiste groove en klinken, voor het merendeeltoch, eigentijds en modern. De teksten vertellen het levensverhaal van eenanonieme ‘stijlfiguur’. Zijn lotgevallen zijn zeer herkenbaar en zijn alsmetafoor bij nader inzien op bijna ieder van ons van toepassing. Intro ‘On’effent het pad voor het als eerste single uitverkoren ‘Crossroads’. De plaatgaat gezwind verder met ‘What They Say’, maar dan stokt het even met het opgefokte,doch flauwe ‘Leavin Behind’. Met ‘Jukebox’ stelt men al snel weer orde opzaken. Ook de rest van het aanbod blijft behoorlijk al gaat het licht ietsminder fel schijnen bij de passage van ‘Dear Diary’ en ‘Kate’s Song’. Gelukkigdoen ‘Lay Down Friend’ en ‘307’, niet toevallig samen met ‘What They Say’ debeste nummers, die kleine inzinking te niet. Fightball zet met deze ‘TheHyperbole Of A Dead Man’ alvast een grote stap vooruit en laat horen dat punkrocknog een toekomst heeft.

Evil Cosmonaut

2012-02-14T18:26:00.000+01:00

EvilCosmonaut

We HaveLanded

Om hetwoord ‘Cosmonaut’ in de groepsnaam toe te lichten moeten we terug naar de tijdvan de Koude Oorlog van de vorigeeeuw. Om een onderscheid te maken met de Amerikanen hadden ze toen inOost-Europa geen astronauten, maar kosmonauten die de ruimte werden ingeschoten.‘Evil’ zal waarschijnlijk eerder verwijzen naar de groepsleden hun muzikaleinborst dan naar hun (slecht) karakter. De Moskovieten van Evil Cosmonautcombineren een speciaal gevoel voor humor met bluesrock, stoner, boogie engarage rock. De teksten handelen over bekende personen, gaande van politiekefiguren tot filmsterren en drank, drugs en reizen in de ruimte. Of hunliteraire ontboezemingen grappig zijn hangt af van iedereen zijn persoonlijkesmaak. Tot verrassende resultaten leidt dit samenspel tussen woord en muziekniet. Sommige songs als ‘Armageddon’ en ‘My Moustache’ zijn zelfs van hetranzige soort. Pluspunten zijn er ook met een leuk nummer als ‘Boris Yeltsin vsGiant Ants' en ook de stevige rockers ‘Born Astronauts’ en ‘Old Guy Neil’vallen in de smaak, maar het best voor de dag komen ze met de zompige blues van‘This Song We Will Never Play Again’. In Rusland zullen ze wel niet veelconcurrentie hebben, doch voor aan de bak te komen en voor vol te wordenaanzien in deze contreien zal Evil Cosmonaut nog heel wat ruimtekilometersmoeten vreten.

Chris Cornell

2012-02-14T18:23:00.000+01:00

Chris Cornell

Songbook

Universal/UMG Recordings

De solocarrière van Chris Cornell nam in 2009 een heelvreemde wending toen de zanger besloot om in zee te gaan met rapper enR&B/hiphop ster Timbaland. Hun vehikel kreeg de titel ‘Scream’ en kon maarop weinig bijval rekenen. De vraag die achteraf op ieders lippen brandde was:‘En wat nu?’ Er was de reünie met Soundgarden die opnieuw perspectieven bood,maar aanvullend besloot Cornell in de loop van 2010 een akoestische solotoer temaken doorheen de VS en Canada. De weerslag ervan is nu terug te vinden op decd ‘Songbook’. Chris grasduint in zijn verleden en brengt zowel nummers vanSoundgarden, Audioslave, Temple Of The Dog als covers en onder eigen naamuitgebracht werk. Met hits van Soundgarden als ‘Fell On Black Days’ en ‘BlackHole Sun’ speel je natuurlijk wel op veilig, maar Cornell’s interpretaties zijnwel redelijk indrukwekkend. Op zijn zangprestaties valt er tijdens alle nummerstrouwens weinig aan te merken. Cornell is nog altijd een begenadigd zanger diealle emoties eerlijk en oprecht tot leven brengt. Over de songkeuze en demuzikale invulling kan je redetwisten. De cover bijvoorbeeld van ‘Imagine’ vanJohn Lennon vonden we een beetje slapjes. Een iets meer gedurfde enavontuurlijke aanpak had wonderen kunnen doen. Een vaststelling die wel opmeerdere uitvoeringen van toepassing is. Lieten wel een heel sterke impressiena: ‘Call Me A Dog’, ‘I Am The Highway’, ‘Wide Awake’, ‘Like A Stone’ en‘Doesn’t Remind Me’.

Graham Parker

2012-01-31T22:01:00.001+01:00

Graham Parker

Five Loose Screws

Quake/Bloodshot Records/Bertus

Een oudgediende in het rockcircuit is Graham Parker (61). Alactief sinds eind de jaren zestig vormde Parker in de zomer van 1975 met ledenvan verschillende pubrock bands Graham Parker & The Rumour. De groepsplitte in 1980 en vanaf dan koos Graham voor een solocarrière. Parker maakttijdloze muziek en koppelt een energieke punk attitude aan zijn voorliefde voorrhythm & blues, country en soul. Als we een paar albums naar voor moetenschuiven dan raden we met The Rumour ‘Howlin‘ Wind’, ‘Heat Treatment’ en SqueezingOut Sparks’ aan en solo ‘The Mona Lisa’s Sister’ en ‘Struck By Lightning’. Parkeris altijd actief gebleven en bracht met regelmaat nieuwe platen uit. Zoverscheen in 2007 ‘Don’t Tell Colombus’ en in 2010 ‘Imaginary Television’. Watbetreft de nummers op ‘Five Loose Screws’: die waren nooit eerder beschikbaarop cd. Met deze ep komt Parker tegemoet aan zijn fans en muziekliefhebbers inhet algemeen, want nog niet iedereen beschikt over internet of de technologieom liedjes te downloaden. En geef toe, een mooie, fysieke uitgave oogt toch nogaltijd beter dan mp3’s op je computer. Wie vertrouwd is met het werk van GrahamParker kan zich alvast opmaken voor twintig minuten luisterplezier. Parkerschrijft nog altijd prachtige liedjes en zijn unieke stem heeft nog niets vanzijn kracht verloren. Voor wie hem niet kent kan dit een aangename kennismakingzijn. Vorig jaar werd Graham Parker herenigt met de originele leden van TheRumour. Een nieuw album, ‘Three Chords Good’ zou dit jaar nog in dewinkelrekken liggen. We zijn benieuwd. Intussen ziet u ‘Five Loose Screws’ maarals een leuke zoethouder.

Tannhauser

2012-01-31T22:00:00.000+01:00

Tannhauser

Songs AreWhat We Are

MurphyAlbums

Tannhauseruit Leuven heeft met ‘Löven’ en ‘September/Almost Remake’ al een langspeler eneen dubbele ep op zijn palmares staan. De opvolger ‘Songs Are What We Are’ iseveneens opgenomen in hun eigen studio. Tannhauser tapt deze keer uit een andermuzikaal vaatje. De tot een duo herleide bezetting met Erick de Deyn en GeertJanssens ruilt de akoestische stemming van hun voorgaande schijf in voor eenheftiger groepsgeluid en pakt uit met catchy, sfeervolle en goed in het gehoorliggende, meerstemmig gezongen popsongs die hun oorsprong vinden in de jarennegentig wave en shoegaze beweging. Het tweetal neemt de hoofdmoot van de zangvoor eigen rekening en speelt alle instrumenten zelf in. Op zich al eenprestatie als je rekening houdt met de beperkte middelen waarmee ze het moetenzien te rooien. Bovendien zijn de negen nummers kwalitatief sterk. Alleen ‘IDon’t Believe In It’ en ‘Little Emo In Slumberland’ klinken wat slapjes. Voorde rest is dit een zeer evenwichtige langspeler. Aan de andere kant vallen erook geen echte uitschieters te noteren. ‘Songs Are What We Are’ is aangenaam omnaar te luisteren, met mooie, stijlvolle accenten van de synths en primasamenzang. Straks neemt Tannhauser deel aan de preselecties van Humo’s Rock Rallyen treed op 4 februari aan in het Depot in Leuven. Benieuwd hoever ze het gaanschoppen.

Smith & Burrows

2012-01-31T21:57:00.003+01:00

Smith & Burrows

Funny Looking Angels

PIAS

‘Funny Looking Angels’ werd aangekondigd als ‘an album forChristmas’ en de sfeer van Kerstmis is inderdaad alom tegenwoordig. Toch isdeze langspeler in de eerste plaats een product van twee vrienden. Tom Smith(Editors) en Andy Burrows (ex-Razorlight en nu actief in We Are Scientists en IAm Arrows) kennen elkaar al sinds jaren. Samen brachten ze veel tijd door metluisteren naar en praten over hun favoriete muziek. Beide hebben een voorliefdegemeen voor het klassieke, zuivere Kerstmis album uit de goede oude tijd enkerstmuziek in het algemeen, ontdaan van al zijn commerciële belangen. ‘FunnyLooking Angels’ bevat zowel eigen werk als covers. De persoonlijke inbreng moetin kwaliteit niet onder doen voor de origineel door andere artiesten gebrachte nummers.De twee heren zijn begiftigt met engelenstemmen. Wondermooi zijn bijvoorbeeldkleinoden als ‘When The Thames Froze’, ‘As The Snowflakes Fall’ en ‘This Ain’tNew Jersey’ en hun eigenzinnige, akoestisch ingekleurde interpretaties van ‘FunnyLooking Angels’ van de Engelse cultgroep Delta, Black’s ‘Wonderful Life’, ‘OnlyYou’ van Yazoo en ‘On And On’ van The Longpigs moeten echt niet onderdoen voorde oorspronkelijke uitvoeringen. De songkeuze geeft ‘Funny Looking Angels’ eenwinters karakter dat verder reikt dan wat we vieren op 25 december. Dus, mocht KoningWinter de komende wintermaanden toch nog zijn neus aan het venster steken, danheb je met ‘Funny Looking Angels’ een hartverwarmend alternatief in deaanbieding.

Quantum Fantay

2012-01-31T21:55:00.001+01:00

Quantum Fantay

Bridges Of The Old Fishingmine

BASsICK Records/Clear Spot

Onbemind in het thuisland, maar wel beroemd in de VS, Polen,Duitsland en bij onze noorderburen in Nederland. Quantum Fantay komtweldegelijk uit België en heeft als thuisbasis Lokeren. Hun eerste album‘Agapanthusterra’ (2005) werd er voorgesteld op de lokale ‘Fonne Feesten’. Hunvolgende platen bracht hen dus vooral naambekendheid in het buitenland. Voor zeaan een nieuwe triomftocht in de USA begonnen trad de groep vorig jaar andermaalaan op de ‘Fonne Feesten’. Live brachten ze er hun meest recente cd ‘Bridges OfKukuriku’, aangevuld met de meest succesvolle composities van hun vorigereleases. Sinds de oprichting in 2002 is Quantum Fantay uitgegroeid tot één vande vaandeldragers van de huidige, progressieve (space) rock scene. Het groepsgeluidis rijk aan schakeringen. Naast symfonische en psychedelische accenten voegtmen elementen toe aan het klankpalet van etnische muziek, ambient en dub.Opvallend is de virtuositeit die de vier muzikanten tentoonspreiden. Ze moetenniet onderdoen voor eender welke buitenlandse act in het genre. IJzersterkeuitvoeringen van ‘Ugisiunsi’, ‘Follow The Star’, ‘Counterclockwise’, ‘NiekShlut’, ‘Trip Escape’ en ‘Bloctail’ vormen evenveel hoogtepunten van eenuitgekookte set progrock van de bovenste plank. Je moet natuurlijk wel eenbeetje liefhebber zijn van deze muzikale stijl. Desalniettemin wordt het hoogtijd dat Vlaanderen Quantum Fantay in de armen sluit.

Lunatic Soul

2012-01-31T21:54:00.001+01:00

Lunatic Soul

Impressions

Kscope

Mariusz Duda is de zanger/bassist van de Poolse progrocksensatie Riverside. De man heeft als Lunatic Soul met ‘The Black’ en ‘The White’album al twee releases op zijn conto staan. Daar werd nu eind vorig jaar‘Impressions’ aan toegevoegd. De titel mag je letterlijk nemen. De overwegendinstrumentale stukken kregen gemakshalve titels opgeplakt van ‘Impressions I’tot en met ‘Impressions VIII’. Het zijn schetsmatige geluidsfragmenten die totstand kwamen tijdens de opnamesessies van zijn twee vorige solo elpees.Oorspronkelijk waren ze bedoeld als een soort van aanvulling, maar zijn nu eeneigen leven gaan leiden. Het instrumentarium is beperkt, maar in al zijneenvoud wel precieus en verfijnd. Soms aangrijpend, soms sfeervol, somsonbevangen, soms een tikje donker. Duda slaagt erin met veel nuances enwendingen de aandacht van de luisteraar gaande te houden. De beelden die dezemuziek oproept mag je er zelf bij bedenken. Zelf verwijst Mariusz naarfilmmuziek of de soundtrack van een videospel. Velerlei stijlen wordengeïntegreerd, gaande van oriëntaalse muziek over ambient, klassiek, trance enprogressieve rock. De kleur van de hoes is niet toevallig grijs. Het is eenverwijzing naar de gulden middenweg die hier als het ware een wig drijft tussen‘Lunatic Soul’ (The Black) en Lunatic Soul II (The White) album. Als toemaatjebevat ‘Impressions’ twee extra nummers. Twee remixen van respectievelijk ‘Gravestone Hill’ van het witte en ‘Summerland’ van het zwarte album. ‘Impressions’is een ingetogen en tegelijk avontuurlijke langspeler. De beslissende factordie het eerste drieluik van Lunatic Soul in schoonheid afsluit.

Clockwork Spirit

2012-01-31T21:53:00.001+01:00

Clockwork Spirit

Danse Macabre

Deze Finse band telt zes groepsleden. Elk hebben ze eenandere muzikale achtergrond en dat vertaalt zich in de verschillende invloedendie hun muziek kenmerkt. Hun zoektocht naar originele ideeën en het scheppenvan een aparte sfeer brengt vreemde, muzikale aspecten als blastbeats en opwalsen geënte tempi dichter bij elkaar. Zanger Toni Toivonen past het procedétoe van grunts om zich vocaal te uiten. Muzikaal leunt men dicht aan bij opklassieke leest geschoeide black en death metal en voegt daar al even klassiekeprogressieve metal elementen aan toe. Niet echt verrassend te noemen, wantvelen zijn Clockwork Spirit hierin voorgegaan. Ook het regelmatig omschakelenvan diep gegrom en gekrijs naar gewone zang is een beproefd recept. In hunteksten gaat hun voorkeur uit naar het occultisme, griezelige fantasieën enmodernistische, filosofische strekkingen. Het geheel mist echter diepgang enslechts bij één van de acht composities, ‘In Faerytales Mingled’, slaat deformule aan. Men probeert wel met enkele bizarre flitsen en een theatrale toetseen verrassingselement in te bouwen – bijvoorbeeld in ‘On Unravelling TheEssence’ - doch dat brengt weinig zoden aan de dijk. Het saaie ‘Dawn OfDeliverance’ of de langdradige afsluiter ‘Shades Of Decay’ doen alle goedevoornemens meteen te niet. Ach, echt slecht kan je dit debuut niet noemen, maarje moet nu eenmaal het kaf van het koren scheiden.

Canyons Of Static

2012-01-31T21:49:00.000+01:00

Canyons Of Static

Farewell Shadows

Oxide Tones/Creative Eclipse

De kern van deze Amerikaanse groep bestaat uit het echtpaarRoss (gitaar) en Aggie Severson (keyboards) bijgestaan door bassist ChrisBiertzer en drummer Nathan Gaffney. Canyons Of Static is een instrumentale banden brengt een mix van shoegaze en postrock. Het schrijven van de composities iseen collectief gebeuren waarbij naast de aangehaalde subgenres zowel aspectenvan experimentele muziek als traditionele rock zich kunnen aanbieden. Tijdensde opnames van ‘Farewell Shadows’, hun tweede langspeler, kwam jeugdvriend engitarist Nicholas Elert de rangen versterken. De nieuwe schijf telt slechtsvijf nummers, maar laat een groep horen die aan maturiteit heeft gewonnen.‘Farewell Shadows’ is uitgebalanceerd en toegankelijk. Het groepsgeluid is bijmomenten zelfs fragiel, delicaat en tegelijk gecultiveerd. Nooit echt uitbundigneemt de muziek soms een onverwachte wending en zwelt de heftigheid aan waarbijde muzikanten de teugels los laten en meer registers opentrekken. Dit is tehoren in alle vijf de tracks, doch vooral ‘Wake’ en ‘Veil’ balanceren op hetscherp van de snee. Al blijft ‘Farewell Shadows’ in de eerste plaats eenfijnzinnige plaat waarbij weg mijmeren mag.

The Walkabouts, Terry Lee Hale

2012-01-23T21:19:00.003+01:00

The Walkabouts, Terry Lee Hale

Handelbeurs, Gent

21 januari 2012

De Handelsbeurs was bijna uitverkocht voor de terugkeer vanThe Walkabouts. De groep uit Seattle had een wel heel lange pauze ingelast,maar bracht vorig jaar ‘Travels In The Dustland’ uit, de opvolger voor het in2005 verschenen ‘Acetelyne’. Doch eerst was er nog het voorprogramma waarin deAmerikaanse singer-songwriter Terry Lee Hale zijn opwachting maakte. De manspeelt op een semi akoestische twaalfsnaren gitaar, een niet zoveel voorkomen instrument,toch niet bij een solo artiest. Soms had de in Parijs residerende bardproblemen met het stemmen van zijn gitaar en de man keek geregeld op zijnuurwerk om te zien hoeveel tijd hem nog restte. Zijn korte set verliep nerveusen een beetje stroef. Bovendien maakte de sympathieke Hale te veel foutjes omte kunnen spreken van een geslaagd optreden. Beste nummer was nog hetinstrumentale ‘Sunrise Alaska’.

Nog geen kwartier later kwamen dan de The Walkaboutsopdraven. Sinds de komst van gitarist Paul Austin, lid van de Willard GrantConspiracy en echtgenoot van drummer Terri Moeller, is de groep nu een sexteten met in het achterhoofd de gedachte twee kunnen meer dan één zou dat wel eensvoor een set kunnen zorgen met een hoog rockgehalte. De aanzet liet daar nietsvan merken. Zoals te verwachten openden The Walkabouts met twee fragmenten uithet nieuwe album. Tijdens het eerste deel speelde de band zelfs zijn meestweemoedige nummers en was er een hoofdrol weggelegd voor zangeres CarlaTorgerson, op wie de jaren geen vat lijken te hebben en beter zingt dan ooittevoren. Gewoon schitterend waren ‘My Diviner’, ‘The Light Will Stay On’ en‘Every River Will Burn’. Van sommige composities waren de arrangementenaangepast aan de man meer situatie. Wat een frisse kijk gaf op het oudere werkdat werd afgewisseld met songs uit de nieuwe langspeler. Naarmate de setvorderde kwamen gitaristen Eckman en Austin meer op het voorplan. Degrofkorrelige stem van Chris leent zich trouwens uitstekend voor heftige songsals ‘Soul Thief’, ‘Long Drive In A Slow Machine’, ‘Acetelyne’ en het nog altijdgeweldige ‘The Stopping-Off Place’, maar ook in duet klonken de stemmen vanCarla en Chris hemels. Iedereen was trouwens in topvorm. Waar in het verledentoetsenist Glenn Slater al eens de keuze van keyboards (strijkers, hammondorgel, piano of effecten) verkeerd inschatte bleek alles nu perfect op elkaarafgestemd. Men had er ook zin, want zelfs een foute intro van Carla en eentechnische storing bij bassist Michael Wells kon de pret niet bederven. Net alsTorgerson van plan was om een doekje open te doen over de interne keuken vanThe Walkabouts was het euvel van de baan. Op zich spijtig, want we hadden graaggeweten wat ze zou verteld hebben. Omdat we zes jaar hadden moeten wachten kreeghet dankbare en geestdriftige publiek twee toegiften van telkens twee nummersmet als absolute hoogtepunt een stomende uitvoering met briljant gitaarwerk vanhet twintig jaar oude ‘Grand Theft Auto’. The Walkabouts blijven zowel live alsop plaat een topgroep. Hopelijk wachten ze een volgende keer niet zolang omnaar onze contreien af te zakken, want het rockcircuit heeft nood aan groepenals The Walkabouts die authenticiteit, liefde voor muziek en respect voor detoeschouwer(s) hoog in het vaandel dragen.

Woven Hand

2012-01-14T11:13:00.000+01:00

Woven Hand

Black OfThe Ink

GlitterhouseRecords

Eind vorigjaar verscheen ‘Black Of The Ink’ het boek plus cd van Woven Hand, bij zijnstart in 2001 een zij- en soloproject van Sixteen Horsepower frontman DavidEugene Edwards. Dat later, in 2008, met de release van ‘Ten Stones’ uitgroeidetot een volwaardige bezetting en dito groepsplaat. De laatste reguliere releaseis de langspeler ‘The Treshingfloor’ uit 2010. Een betere manier om een jaar mee af te sluiten kan men zichmoeilijk inbeelden, ook al staan er slechts zes nummers op het bijgeleverdeschijfje. Edwards is een charismatische figuur en bovendien een schitterendemuzikant en een zanger met een uniek stemgeluid. Naast zijn geloof is ‘zijnAmerika’ de drijvende kracht, de oerdrift. De Bijbel en de verhalen uit zijnkindertijd zijn de toetsteen van zijn bestaan. Het is dan ook een godsgeschenkdat alle teksten van David Eugene in één boek zijn verzameld. De titel spreektvoor zichzelf, want niet alleen de woorden zijn van Edwards maar ook deprachtige illustraties. David is een fanatiekeling, maar één die wel kan houdenvan zijn medemensen, ongeacht hun religie of afkomst; ook al gelooft hij zelfdat er maar één ware God is. Edwards is een man die respect afdwingt. Zijnteksten en muziek zijn authentiek, betrouwbaar en doortastend. Je wordt er hoedan ook door begeesterd. De zes nummers zijn nooit eerder uitgebrachte,alternatieve, akoestische versies van eerder verschenen songs. Ze overschouwende tien jaar dat Woven Hand bestaat. In al hun eenvoud en spaarzame uitvoering zijnze wondermooi en werken onweerstaanbaar in op het gemoed. Je kunt er uren naarluisteren en daarnaast grasduinen en genieten van de diepzinnige woorden vaneen beminnelijk kunstenaar en troubadour.

Sunn O))) Meets Nurse With Wound

2012-01-09T20:53:00.002+01:00

Sunn O))) Meets Nurse With Wound

The Iron Soul Of Nothing

IdeologicOrgan/Editions Mego/Dense Promotion

Tergelegenheid van de Japanse re-release in 2008 van Sunn O))) hun tweede album ‘ØØVOID’ en om dit extra in deverf te zetten werd aan Nurse With Wound gevraagd om de muziek van voornoemdeplaat naar eigen goeddunken te bewerken. Het plaatje zou dan fungerenals bonus cd. Dat het album nu ook elders in de wereld te verkrijgen is, is tedanken aan Stephen O’Malley zelf die het uitbrengt via zijn eigen label. NurseWith Wound of kortweg NWW is een Britse experimentele groep opgericht in 1978. Centrale figuur is StevenStapleton die zich op regelmatige basis omringd met gastmuzikanten. Hier werkthij samen met Colin Potter, bekend als solo artiest en studiotechnicus, die veelvuldigwordt gevraagd om andere artiesten te assisteren. Hij werkte onder meer samen metacts als Current 93,Organum, Jonathan Coleclough en Ora. Het materiaal van Sunn O))) wordt hier helemaalgetransformeerd. Zowat alles is anders, tot de elpee- en songtitels toe. Deopgetrokken muur van feedback van het origineel wordt hier gedecimeerd totminimalistische drones en soundscapes. In ‘Dysnystaxis’ loopt als rode draadeen synths/saxofoon thema ondersteund door een sobere baslijn. Doorheen ‘Ra AtDawn Part One’ sluipen klagende, huilende klanken van strijkers. Een fluittoonboort zich in de oorschelp, waarna gaandeweg ook drones zich mengen in het zichnaar een climax werkende geheel van klanken. In ‘Ash On The Trees’ staat zangerPete Stahl (Scream, Wool, Goatsnake) centraal. Zijn stem zweeft boven alles uit,declameert tekst, produceert keelklanken en staat bloot aan aanvallen vanbrekend, versplinterend glas en knarsende, ratelende machines. ‘Ra At Dawn PartTwo’ stuurt diepliggende trillingen de ruimte in. Soms denderen ze langs ofgaan gestaag en traag. Verre stemmen zoeken zich een weg in dit universum. Hetvolledig omturnen van ‘ØØ VOID’ wasvoor Nurse With Wound een hele uitdaging. Een sprong in het duister. Hetresultaat is zonder meer opmerkelijk. ‘The Iron Soul Of Nothing’ is te koop alsdubbelpee. Wie het origineel niet kent, dit is ook opnieuw te verkrijgen viaSouthern Lord Recordings.

Stabbing Westward

2012-01-09T20:51:00.003+01:00

Stabbing Westward

Wither Blister Burn + Peel

Eastworld Recordings/4Worlds Media/Sony Music

Het mediaconcern 4Worlds Media brengt een aantal platenopnieuw uit. Naast Dokken, Fishbone, Toad The Wet Sprocket en nog een aantalanderen zit ook het tweede album van Stabbing Westward in het aanbod. ‘WitherBlister Burn + Peel’ werd oorspronkelijk uitgebracht in 1996. Drie jaar eerderdebuteerde Stabbing Westward met ‘Ungod’ en hun laatste wapenfeit, de cd‘Stabbing Westward’ dateert van 2001 waarna de groep begin 2002 splitte.Muzikaal kan je deze Amerikaanse band onderbrengen in de categorieindustrial/alternatieve metal. Qua stijl werden ze sterk beïnvloed door NineInch Nails. Het stemtimbre van zanger/gitarist Christopher Hall komt zelfsaardig in de buurt van dat van Trent Reznor. Ze echter afschilderen als eenslappe NIN-kloon zou hen te veel onrecht aandoen. De algemene teneur isdepressief te noemen. Ondermeer door de neerslachtige teksten van Hall, dochook door de muzikale invulling van de andere muzikanten. Toetsenist WalterFlakus put uit een groot arsenaal aan klanken en samples en de ritmesectie,bestaande uit bassist Jim Sellers en drummer Andy Kubiszewski, hamert enspijkert aan een hard grondvlak waar verder kan op gebouwd worden door een voorde rest gitaar georiënteerd groepsgeluid. Het was jaren geleden dat ik nog eensnaar deze plaat had geluisterd en het valt op dat toch meer dan de helft van desongs nog een degelijke indruk maken. Tot die categorie behoren ‘Shame’, ‘WhatDo I Have To Do?’, het door synthesizers gedragen ‘Why’, het opgefokte ‘SoWrong’, het imposante ‘Crushing Me’, ‘Sleep’ met die bezwerende drumroffels enfelle gitaren en afsluiter ‘Slipping Away’. Een gemeend ‘dank u wel’ is op zijnplaats voor de mannen achter het mengpaneel: John Fryer en Tim Palmer. Tweeheren die voorheen en later voor heel wat bekende artiesten plaatjes zoudenproduceren. Oké, de stempel van NIN is nadrukkelijk aanwezig, maar wat alsStabbing Westward was doorgegaan en Nine Inch Nails gestopt? Hadden ze defakkel misschien gewoon kunnen overnemen? Hoe dan ook in de VS haalde ‘WitherBlister Burn + Peel’ toen de gouden status. Een feit waar je nu eenmaal nietomheen kan. Dus voor wie Stabbing Westward wil leren kennen is deze heruitgaveeen ideale opportuniteit.

Samsara Blues Experiment

2012-01-09T20:49:00.003+01:00

Samsara Blues Experiment

Revelation & Mystery

World Sound

Viertal met Berlijn als uitvalsbasis en opgericht in dezomer van 2007 door zanger/gitarist Christian Peters. De naam van de groepverwijst naar de muzikale insteek die het kwartet ambieert. ‘Samsara’ belichthet geestelijke aspect en heeft verschillende betekenissen als ‘tot elkaarkomen’, ‘rond zwerven’ en ‘leven en dood of de cyclus van het leven’. ‘Blues’spreekt voor zichzelf en belichaamd de muzikale kerngedachte. Via ‘Experiment’kunnen de muzikanten zich uitleven en allerlei invloeden laten doorsijpelen.Denk aan psychedelische, space en stoner rock elementen. De groep heeft ook eensterke hang naar het retro gevoel dat je terugbrengt naar de jaren zestig enzeventig toen hardrock zich volop aan het ontplooien was. Op ‘Revelation &Mystery’ koos het kwartet om het experimentele karakter te benadrukken. Zowelin ‘Flipside Apocalypse’ als ‘Hanging On The Wire’ zitten er onverwachtetempowisselingen en uit het niets opduikende solo’s. Het is alsof de muzikantener zeker van willen zijn dat de luisteraar bij de les blijft. Het is ook weleen tikje verwarrend. ‘Into The Black’ is meer rechttoe rechtaan. Met ‘ThirstyMoon’ krijgen we een eerste stijlbreuk. Het nummer is semi-akoestisch, eenmidtempo ballade met een mooie melodie en spirituele tekst. Zoals de titel allaat vermoeden is ‘Outside Insight Blues’ de meest op bluesrock afgestemdesong. Al trekt men ook hier weer stevig door, zij het met de nodige variaties.‘Zwei Schatten Im Schatten’ is een kort instrumentaal intermezzo. Deintroductie voor de finale: een majesteitelijke titelsong. In het doommetal/stoner rock segment maakt Samsara Blues Experiment echt wel een goedebeurt. ‘Revelation & Mystery’ is een degelijke plaat die de liefhebbers vanhet genre best wel zal kunnen bekoren.

Loincloth

2012-01-09T20:46:00.001+01:00

Loincloth

Iron Balls Of Steel

Rarely Unable/Southern Lord

In 2006 eeuw hield het death/doom metal combo Confessor opte bestaan en drummer Steve Shelton en gitarist Cary Rowells werden gevraagddoor Tannon Penland (Kenmores, Koszonom) en Pen Rollings (Breadwinner, HonorRole, Butterglove) om samen met een nieuwe groep te beginnen. Intussen isRollings van het toneel verdwenen en is de groep afgeslankt tot een trio en isConfessor terug van weggeweest, maar dat is dan weer een ander verhaal. Hetcreëren van pure metal is het hoofddoel van Loincloth. De enige manier om datopzet te verwezenlijken is vrijheid van expressie en tegelijk zoeken naar enaftoetsen van extremen. Men ging ook niet over één nacht ijs. Na een eerstedemo in 2003 had het drietal een aantal jaren nodig om ideeën af te wegen enhun muziek precies te omschrijven en in een definitieve vorm te gieten. Eenaantal geijkte formules en stereotiepen zoals zang, soleren, akoestischestukken en repeteren werden onmiddellijk van tafel geveegd. De songs vanLoincloth zijn een opeenvolging van verpletterende riffs met ingebouwd strakkedrumpatronen die het genadeloze karakter van de muziek nog versterken. De titelvan de cd zegt eigenlijk alles. De zestien tracks zijn op een paaruitzonderingen na kort en gebald. Het trio gaat als gekken tekeer en houdt ereen hels tempo op na. Loincloth brengt een ultieme vorm van instrumentaleprogressieve, extreme metal. Onverzettelijk, veelzijdig en spijkerhard.

Killl

2012-01-09T20:43:00.003+01:00

Killl

Fysisk Format/Suburban

Killl brengt muzikanten samen van van Jagga Jazzist, JREwing, NoPlaceToHide en Single Unit. De muzikanten hebben uiteenlopendeachtergronden. JR Ewing is een hardcore band, Jaga Jazzist experimenteert metbreaks en jazz, Single Unit is een experimenteel industrial project en NoPlaceToHidetenslotte speelt een mix van thrash en heavy metal. Begonnen als een eenmaliglive project waarin revolutionaire lichttechnieken samenkomen met experimentelemetal, ligt er nu een speciale box met dvd en cd in de winkel. De groep brengteen claustrofobisch mengsel van snoeiharde , overwegend instrumentale metal.Als er al ‘gezongen’ wordt produceert men de meest rudimentaire schreeuwen engrunts. Soms zijn er gelijkenissen met ‘Black Jazz’ van het eveneens uitNoorwegen afkomstige Shining. De zoektocht naar extremen neemt hier vreemdevormen aan. Vraag is wanneer is de limiet bereikt. Killl denk ik komt griezeligdicht in de buurt van die grens. De wilde, tumultueuze, op het eerste gehoorongecontroleerde uitwassen, de monotone muur van laaggestemde gitaren, het gepiep,gekraak, gehuil, gedreun en geknars. Men wordt overspoelt door eensymfonie/kakofonie van geluiden. Te veel impressies komen tegelijk op je af. Decomplexiteit en snelheid van uitvoering vraagt het uiterste van de muzikanten.De dvd dan. De opnames zijn gespreid over vier jaar en de film is eenaaneenschakeling van knip- en plakwerk van de vele optredens en vooralherkenbaar aan de andere kleren die de heren musici dragen. Vreemde cameraopstellingen, bijvoorbeeld tussen de muzikanten in of in de nok van de zaalboven het podium of op het drumstel accentueren de onorthodoxe werkmethode. Endan is er natuurlijk nog het spel van licht in diverse kleuren en het donkerdat even onvoorspelbaar is als de muziek. Killl balanceert op de rand van hetaanvaardbare van wat oren en ogen kunnen verdragen. Kan men nog een streepje verdergaan? De toekomst zal het uitwijzen.

J.C. Satan

2012-01-09T20:42:00.000+01:00

J.C. Satan

Hell Death Samba

Slovenly Recordings

Frontman van dit gezelschap, bestaande uit drie heren uitBordeaux en twee dames uit Turijn, is Arthur Satàn. De man is ook actief inMeatards. De nummers zitten verpakt in een rauw punk jasje met deels toch dieterugkerende tendens voor feedback, distortion en andere gitaareffecten die zokenmerkend is voor garage rock, lo-fi en indie rock. De teksten behandelenthema’s als drugs, seks en andere miserie van alledag. Verrassend in dit aanbodaan songs zijn rustige en heldere liedjes als ‘In The Light’ en ‘Abandon’. Derest verzuipt in dat moedwillig krakkemikkige en chaotische. Al hebben sommigevan de tunes toch een ritme, groove of riff die de aandacht trekt. Het isechter ‘en passant’, want al snel zit je weer in het krijsende tumult. Ditplaatje zal zijn uitwerking voor zijn doelgroep niet missen. Al heb ik bij datlaatste toch mijn bedenkingen als een draak van een song als ‘The Junkie Night’nog eens door de boxen galmt.

Acid Baby Jesus

2012-01-09T20:40:00.000+01:00

Acid Baby Jesus

Acid Baby Jesus LP

Slovenly Recordings

Grieks combo dat garage rock, rock-n’-roll en psychedelischerock combineert met Amerikaanse roots rock en glam. Naar verluidt zitten ze inhetzelfde straatje als Demon’s Claws. ‘Mesmerized’ lijkt geplukt uit de jarenzestig, net als ‘Why Aren’t You Laughing Now’, ‘Tooth To Toe’ en ‘I’m A Baby’.Soms ontspoort men in een kakofonie van in acid gedrenkte gitaren engeschreeuw. Gelukkig is de korte tijdsduur van de songs een voordeel zodat menzich niet blauw moet ergeren als het een van de pot gerukt nummer betreft als ‘Fingerpainting’of ‘You Had It Coming’. Leukste liedjes zijn ‘Oh, Aurelia’ en ‘I’m A Baby’. Quaentertainment scoort dit debuut goed. Als het op originaliteit aankomt, zijn weal een stuk minder enthousiast en ook van de kwaliteit van de songs ga je nietonmiddellijk op en neer springen van geluk. Nee, Acid Baby Jesus zal uit eenander vaatje moeten tappen om in de gratie te komen.

Lula Sweet

2011-12-10T17:59:00.001+01:00

Lula Sweet

Beginoktober verscheen ‘Wilderbliss’, de eerste single van de Belgische groep LulaSweet. Een leuk nummer dat alles in zich heeft om uit te groeien tot eenhit(je). Het maakte ons nieuwsgierig en we polsten naar de mogelijkheden vooreen interview. Geen probleem zo bleek. De man die bij Lula Sweet de touwtjes inhanden heeft is Dominique De Vos. Voorheen actief bij Supergizmo en SouthernVoodoo kent hij het klappen van de zweep. Hij is dan ook de geknipte man omLula Sweet te introduceren.

Waaromkozen jullie voor de naam Lula Sweet?

‘Deoorspronkelijke bandnaam was Sally Paradise, maar er bleek al ergens een bandjemet die naam rond te lopen dus zochten we maar een andere naam. Cindy's(zangeres) vorige project heette Lunar Suite en vandaar kwam ik op het idee vanLula Sweet. Ik wou een soort Betty Page gevoel. Beetje retro, beetjekitscherig, beetje bitterzoet, beetje burleske… .’

MetSouthern Voodoo zat je op een harder, ruiger rock spoor. Waarom heb je datachter je gelaten en waarom precies kiezen voor een meer gestroomlijnderichting met jaren tachtig pop, new wave en synthpop?

‘Southern Voodoois nooit gestopt, we nemen gewoon een heel lange pauze. En daarnaast heb ik nogsteeds MotorCity Angels die toch lekker vette trashrock spelen. Ik wou gewooniets anders proberen, mijn gitaarstijl verruimen, wat nieuwe uitdagingen zoekenop het gebied van componeren en teksten schrijven. Ik ben altijd al gek geweestvan die oude new wave en wou wel eens zien of ik dat kon combineren methedendaagse invloeden en mogelijkheden.’

Je hebtaltijd oog gehad voor vrouwelijk schoon. Bij Southern Voodoo was dat metdanseressen, nu met een zangeres en bassiste. Toeval of een bewuste keuze?

‘Leuk datje het opmerkt. Ik hou van de spanning, zowel op het podium als qua beeldvorming,die dergelijke bezettingen opleveren. Voor Lula Sweet was het vrij snelduidelijk dat we voor die opstelling gingen. Karen (bas) was er van het beginbij en een zanger was geen optie voor dit soort muziek, dan had ik het zelf welgedaan.’

Hoe ben jein contact gekomen met een producer als Nigel Butler?

‘Via Cindydie bevriend is met zijn vrouw. Een tijd terug waren ze op bezoek in België enkwamen ze naar een concert kijken. Hij was meteen gek van ‘Wilderbliss’ enstelde zelf voor om daar een mix van te maken. Wij hebben uiteraard niet neegezegd. Soms lopen dingen gewoon zo. Soms.’

Jullieeerste single kwam uit op 3 oktober. Hoe loopt de verkoop en krijg je veelairplay op radio en/of internet?

‘Niet zoeenvoudig hé. De nationale zenders negeren ons zowat maar we beschouwen ‘Wilderbliss’vooral als een introductie. Even roepen van ‘Hey, we zijn hier!’. Gelukkig zijner nog de alternatieve media zoals jullie en daar krijgen we coolereacties. En gelukkig kunnen wehard roepen. We zien wel. Ik wist al van bij Voodoo dat het mainstreammediawereldje vooral een ‘ons-kent-ons‘ verhaal is.’

Zo te zienbesteden jullie veel aandacht aan jullie look. Dezelfde outfit (toch voor dejongens), logo, de setting, foto’s, verpakking. Kost dat geen handenvol geld enzie je dit als een meerwaarde?

‘Het kostwel wat maar we geven niet meer uit dan we hebben. En yep, het is zeker eenmeerwaarde al is het maar voor onszelf. We hebben al van het begin beslist datwe met een totaalpakket naar buiten zouden komen. En trouwens, we houden welvan een beetje show. Naar het theater ga je toch ook niet om de acteurs in hunvrije tijd kloffie hun tekst te zien aframmelen?’

Het oogtwel professioneel. Is een professioneel bestaan als muzikanten de ultieme droomvoor Lula Sweet?

‘Thanks!Mag ik het verder houden bij: ‘geen commentaar’ en een glimlach?’

Hoemoeilijk is het om optredens en/of een platencontract te versieren?

‘Steedsmoeilijker. Je moet dan ook wel een beetje gek zijn om dit te doen hé. Zoalsiedere muzikant. Soit, het is een drang, iets dat we moeten doen. Ons eigenkruimelspoortje creëren.’

Julliehebben een myspace en een facebook pagina en dan hoeft een eigen site niet meerof toch? Hoe sta je tegenover sociale sites en internet in het algemeen?

‘Dank zij dienieuwe media kunnen bands zoals wij overleven. De term ‘muziekbusiness’ zegthet helemaal. Het is een collectieve business geworden met massa's vakjes encommerciële belangenvermenging. Door internet slagen we er toch nog in om eenzekere eigenheid te behouden en naar buiten te komen. Heel belangrijk dus.’

De volgendesingle ‘Velvet Superman’ zit in de pijplijn. Wat mogen we verwachten? Ligt diein het verlengde van ‘Wilderbliss’?

‘Wilderbliss’is wel een van onze rustigste nummers. ‘Velvet Superman’ ligt meer in de lijnvan onze andere songs. De wave invloeden zitten er duidelijker in en de driveis iets harder.’

Zit er meeraan te komen? Denken jullie al aan een volwaardige cd?

‘Nee, nogniet. We brengen eerst nog ‘Velvet Superman’ uit als single en dan bekijken weeens waar we staan. We zijn ambitieus maar niet naïef.’

Heb jebuiten muziek nog andere interesses? Zo ja, welke?

‘Ik vreesdat ik een muziekfreak ben. Naast mijn bands heb ik een eigen opnamestudio –Catfight Entertainment – waar ik enkel bands opneem die ik zelf aanvoel en datis een luxesituatie die ik me enkel kan permitteren omdat ik het als bijberoepdoe. Ik heb, denk ik dan toch, een brede culturele interesse vanuit een eeuwighongergevoel dat moet gestild worden.’

Verzamel jedingen?

‘Ja,impressies, ervaringen, kicks, … . Naast de dingen die ik nodig heb om muziekte maken en op te nemen heb ik niet echt de behoefte om mijn valies vol testouwen met allerlei zaken die toch alleen maar gewicht en plaats innemen enwaarover je je dan zorgen moet maken.’

We hebbeneindelijk een regering. Wat is je mening over de Belgische politiek?

‘Ik benaltijd geïnteresseerd in politiek maar ik vrees dat ik aan het afglijden bennaar een vorm van politieke apathie. Hoewel die apathie eerder plaats lijkt temaken voor afkeer en walging. Ik ga zelfs niet meer stemmen omdat ik nietgeloof dat onze politieke kaste nog enige voeling heeft met de realiteit vanons dagelijkse leven. Terwijl ik tijdens ‘Het Journaal’ naar een andere zenderhop denk ik soms dat een deftige revolte wel op zijn plaats zou zijn. Maar devolgende seconde maak ik me dan de bedenking dat ik niet de persoon ben die alseerste op de barricades gaat staan. Noem het gemakzucht? Of egoïsme?’

En deEuropese crisis? De euro en de banken? Heeft het oude continent zijn beste tijdgehad?

‘Iederehoogstaande cultuur is tot nog toe steeds in de geschiedenisboekjes belandt.Waarom zou dat nu anders zijn? Het ‘Europa-gevoel’ is gewoon een poging om teverhullen dat we opnieuw verzanden in een lappendeken van middeleeuwscorporatisme. De focus is verschoven, maar de bewustwording moet nog volgen.

Hetdreigende eurofailliet en de voortdurende bankencrisis bewijzen toch dat onswesters kapitalistisch samenlevingsmodel achterhaald is? Geld én macht hangensamen en onze politici zijn de waterdragers voor hen die al het meeste hebben.’

We zijn metmeer dan 7 miljard mensen op de wereld. Waar moet dat eindigen?

‘Sodom enGomorra. Maar zijn we daar niet al een tijdje?’

http://www.facebook.com/lulasweet

http://www.myspace.com/lulasweettheband

http://www.facebook.com/MotorCity-Angels/

Keiki / Bee And Flower

2011-12-03T18:13:00.001+01:00

Keiki / Bee And Flower

10” Split ep

Cheap Satanism Records

Ter gelegenheid van hun tweejarig bestaan brengt het CheapSatanism label twee split ep’s uit. Op de ene gaat Joy As A Toy in de clinch metGermanotta Youth. Op de andere zijn Keiki en Bee And Flower aan zet en laat hetnou net die tweede zijn die we in de schoot kregen geworpen. Voor degelegenheid kreeg het Brusselse Keiki versterking van Enablers frontman PeteSimonelli op opener ‘Full Body Wolf’. Samen met zangeres Dominique VanCappellen-Waldock gaat Pete hier een ‘spoken word’ duet aan. Het tweede nummer‘A Woman’s Love’ refereert naar de Italiaanse cultfilm ‘Bloody Pit Of Horror’. Delo-fi aanpak komt hier prima tot zijn recht. De angstaanjagende sfeer gebouwdrond messcherpe gitaren en schriele theremin klanken doet de rest. De tweesongs geven een indicatie tot wat we mogen verwachten op ‘Popcorn From TheGrave’, Keiki hun derde langspeler waar ze momenteel de laatste hand aanleggen. Bee And Flower wordt aangevoerd door Dana Schechter. De groep ziet hetzwart in, want hun muziek heeft een griezelig aspect en klinkt duister,monotoon en zwaarmoedig. ‘Jackson’ heeft nog ondanks de effectvolle gitaarriffseen luchtige toets terwijl een wrede en wanstaltige ondertoon je de stuipen ophet lijf jaagt in ‘You’re Not The Sun’. Beide titels geven een voorsmaakje vanhun te verschijnen album ‘Suspension’. Met deze release viert Cheap Satanism zijn verjaardag in stijl en zethet label zich, net als beide acts die hier hun beste beentje voorzetten, opeen positieve manier in de schijnwerpers.

Blowsight

2011-12-03T18:12:00.001+01:00

Blowsight

Shed Evil

Fastball

Inopvolging van ‘Dystopia Lane’ komen de Zweden van Blowsight aanzetten met eenvijf nummers tellende ep. Erg te spreken waren we niet van ‘Dystopia Lane’ en met‘Shed Evil’ is het niet veel beter gesteld. Het viertal wijkt niet af van zijnbeproefde concept en mikt nog altijd niet voor de hand liggende elementenzoals, ‘boysband zingt grunts’, een batterij violen of snerpende metalgitarenin de blender. ‘The Girl And The Rifle’ heeft een aanstekelijk refrein en ook ‘TheSun Behind The Rain’ en afsluiter ‘Live Die Surrender’ worden gedragen doorbeklijvende riffs. Niet dat we nu helemaal overstag gaan voor Blowsight, maarZweedse kinderen krijgen sinds Abba poprock met de paplepel ingegeven en dat isook hier onmiskenbaar het geval geweest. Zien of ze deze (voorzichtig)positieve lijn kunnen doortrekken op hun volgende full cd.

Jim Berengier

2011-12-03T18:11:00.001+01:00

Jim Berengier

Jim Berengier demo

Eigen Beheer

Jim Berengier heeft als muzikant al vele watertjesdoorzwommen. Hij speelde in vele bands, maar vond daar nooit echt zijn draai.Hij probeerde het dan maar alleen. Eerst met een repertoire van covers van zijnfavoriete gitarist Zakk Wylde. Later met eigen materiaal. Als voorproefjekregen we van Jim Berengier een drie nummers tellende, in eigen beheeropgenomen demo. Zichzelf begeleidend op akoestische gitaar toont Berengier zichop verschillende manieren. Is ‘Chasing The Horizon’ nog rauw en luid (eenbeetje als Iggy Pop), dan is ‘Fallen Guru’ iets meer ingetogen. Het is eenstijl die me doet denken aan Guy Swinnen van The Scabs. Bij het luisteren naar‘Ten Ton Ego’ is Seasick Steve dan weer de man die in het vizier komt. Ik houwel van de recht-door-zee attitude van Jim Berengier. Een eigenzinnige muzikantdie gelooft in eigen kunnen en laat horen dat een eenmansband tot veel in staatis.

Vlad In Tears

2011-12-03T18:10:00.001+01:00

Vlad In Tears

Welcome To Vladyland

Echozone

De bezetting van Vlad In Tears bestaat uit drie Italiaanse broersen hun beste vriend. ‘Welcome To Vladyland’ is hun vierde schijf. Eenconceptalbum waarbij elk nummer staat voor een sensatie en/of emotie die je kanbeleven in het virtuele pretpark, annex circus genaamd Vladyland. Op zich ishet idee goed, alleen kan ik me niet van de indruk ontdoen dat hier meer inzat. Muzikaal leunt het gezelschap dicht aan bij Finse bands als H.I.M. en TheRasmus plus hun aanverwanten. Sommige songs gaan er gladjes in, maar dikwijlsis het veel van hetzelfde. Ook al probeert men avant-garde, cabaret en anderebizarre en burleske trekjes als zigeuner- en salonmuziek in te passen in eenpoging het muzikale kader wat op te smukken. Het zijn en blijven franjes. Tothet betere werk behoren de fraaie ballade ‘Pretending’, de voorbestemde single‘Here Comes The Rain’ en het aan Kaizers Orchestra schatplichtige ‘The BlackCat’.

Various Artists

2011-12-03T18:09:00.001+01:00

VariousArtists

Körperschall– Remixed – Volume 2

Echozone

Was ‘volume1’ nog een onderonsje tussen twee acts ontsproten uit het brein van Massimo, Ellipseen Industriegebiet, dan werd voor het samenstellen van ‘volume 2’ alle zes gezelschappendie deel uitmaken van de Körperschall familie van stal gehaald. Iedereen levertdrie tracks, behalve Gedankrasen dat het moet stellen met twee. Op bijna dehelft van de nummers vindt er een soort van kruisbestuiving plaats tussen deKörperschall bands onderling. De overige songs worden onder handen genomen doorexterne artiesten, onder meer Lolita Komplex, !Distain en Akanoid zijn van departij. Het totale concept is een schot in de roos, want je krijgt hier meerdan zeventig minuten hedendaagse EBM, electro, future pop en industrial op jebord. Lieten een sterke impressie na: Dr. Kranck’s ‘Trauma Traum’ (OMMAX RMX),het militaristisch getinte ‘E-Fight’ (Gedankenrasen RMX) van NEO, het aan DasIch refererende Gedankenrasen’s ‘Zukunft Wird Vergangenheit’ (Ellipse RMX), hetopzwepende ‘I Failed Again’ (Sthilmann RMX) van Gedankenrasen, de futuristischeEllipse song ‘Feeling To Feel Nothing At All’ (Massimo RMX) en het weemoedige‘Nänie’ (!Distain RMX) van Diodati.

Tri State Corner

2011-12-03T18:08:00.001+01:00

Tri State Corner

Historia

Fastball Music

De Eurocrisis lijkt zich nu ook te manifesteren in het Europeserocklandschap. Neem nu Tri State Corner, een uit drie Europese lidstatensamengesteld combo met groepsleden afkomstig uit Duitsland, Griekenland en Polen.Bovendien lieten ze hun derde cd produceren door een Italiaan. ‘Historia’ is mijneerste kennismaking met deze band en wat meteen opvalt is de inbreng van eentraditioneel instrument als de bouzouki. Het geeft het groepsgeluid eenexotisch tintje. ‘Historia’ is tegelijk een conceptalbum met als actueel themahet verhaal van een immigrant die op zoek gaat naar een nieuw vaderland en verhaaltover de moeilijkheden die hij als inkomend landverhuizer aan den lijveondervindt. Ondanks de zuiderse bouzouki klanken komt Tri State Corner minderavontuurlijk over dan dat je rekening houdend met hun voorgeschiedenis zou verwachten.Het groepsgeluid beperkt zich tot een doorsnee aanbod van op de Amerikaansemarkt afgestemde hardrock en metal. Zelden kan Tri State Corner een vuist maken.In ‘I Swear’ en ‘Sleepless’ gaat men zelfs op de emotionele toer en is –bouzouki of niet - het suikerzoete Bon Jovi gehalte me een brug te ver. Slechtsin een paar nummers kan je gewagen van een geslaagde symbiose tussen alle verschillendestijlelementen. Dat is onder meer het geval in de single ‘Sooner Or Later’ enhet relatief harde ‘Fight!’.

Porn

2011-12-03T18:07:00.001+01:00

Porn

From The Void To The Infinite

Freaksound Music

Na vier jaar uit beeld te zijn verdwenen komt het FransePorn opnieuw aan de oppervlakte met het album ‘From The Void To The Infinite’. Omde nieuwe start niet onopgemerkt te laten voorbijgaan werd in januari 2010eerst nog ‘A Decade In Glitter And Danger’, een ‘best of’ release uitgebracht.Bij zijn ontstaan in 1999 ontleende Porn zijn naam aan The Cure’s‘Pornography’. Naast The Cure waren Nine Inch Nails en Bauhaus de belangrijksteen sterkste stimulansen in de muziek van Porn. Daar valt vandaag op NIN na ende bijna onherkenbare cover van ‘Lullaby’ als bonustrack nog weinig van temerken. Men put nu uit een breder aanbod van industrial, electro, gothic metalen cold wave, maar weet daaruit toch een eigen geluid te puren. Driekwart vande composities op ‘From The Void To The Infinite’ bevatten grooves en riffs diezich in de gehoorgang nestelen en er blijven. Toch voor tijdje. Kleineschaduwzijde: de wat nasale stem van frontman Philippe D. zou een discussiepuntkunnen zijn. Eigenlijk zou je na een aantal maanden de plaat opnieuw een paarkeer moeten afspelen en horen of de songs nog dezelfde impact hebben. Nu is heteen langspeler waar ik regelmatig naar teruggrijp en afgaande op dat feit restmij alleen maar deze release aan te bevelen.

Lost In Desire

2011-12-03T18:06:00.001+01:00

Lost In Desire

Reborn From The Ashes

Music Obscure/Echozone

Lost In Desire debuteerde in 2010. Hun eerste, naar henzelfgenoemde album kreeg nu een remix behandeling. Elf songs betekent evenveelnamen vinden die bereid waren om elk een track van de langspeler ‘Lost InDesire’ onder handen te nemen. Sommige artiesten als Apoptygma Berzerk,Assemblage 23 en Razed In Black klinken bekend in de oren, andere zijn dathelemaal niet, maar dat heeft niet echt invloed op het kwaliteitsgehalte. Hetremix gebeuren schippert tussen de dansvloer en romantisch sentiment. Nummersals ‘Artificial Love’, ‘Walking On Air’, ‘Picturesque And Beautiful’ en ‘I AmDrama’ zijn sfeergevoelig. Saudade en Weltschmerz nemen hier de bovenhand. Daartegenover staan commerciële tunes als ‘I Am You’, ‘Vampire’, ‘All Alone’ en ‘BlowMy Mind’. De leukste uit het lot is nog ‘Endless Desire’. Dikwijls ontgaat mede meerwaarde van dit soort releases en dat ook nu weer het geval. Ik zou bijnahet woord overbodig in de mond nemen, doch dat is misschien een te strengverdict.

Krux

2011-12-03T18:04:00.001+01:00

Krux

III – HeWho Sleeps Amongst The Stars

GMR/Bertus

DezeZweedse doom metal band zag het levenslicht toen Candlemass een tweede keer uitelkaar ging in 2002 en bassist Leif Edling het zekere voor het onzekere nam eneen nieuw project op de rails zette. Voor Krux hun vorige exploot moeten weterug naar 2006. Vier jaar eerder debuteerden ze met een eerste titellozeplaat. Beide albums konden op heel wat bijval rekenen. Het logische vervolg is‘Krux III’ dat deze keer een ondertitel meekreeg en waarmee Edling en co.verder gaan op de ingeslagen weg. In wezen verschilt de muziek van Krux niet zoveel van die van Candlemass. Alleen de klassieke heavy metal invloeden zijnhier iets prominenter aanwezig. Dat komt vooral tot uiting in tracks als ‘HeWho Sleeps Among The Stars’, ‘Small Deadly Curses’ en ‘The Death Farm’. Subtiele verrijking aan hetmuzikale palet zijn de toetspartijen van Carl Westholm. Nummers als ‘PrinceAzaar And The Invisible Pagoda’ en ‘A Place Of Crows’ bieden dan weer eentotaalpakket aan met tempowisselingen, epische uithalen en spetterende solo’s.‘The Hades Assembly’ en ‘Emily Payne’ zijn de enige songs die onvervalste doommetal in het vaandel dragen. Met deze derde schijf bevestigt Krux zijn statusvan topband in het doom en heavy metal circuit.

Herzparasit

2011-12-03T18:03:00.001+01:00

Herzparasit

Fromme Lämmer

Echozone

Na een paar grondige luisterbeurten blijkt het twee mansterke Herzparasit een zoveelste kloon te zijn die het plat getreden pad van deNeue Deutsche Härte stroming bewandeld. Het duo El Toro en Ric-Q zijn er ingeslaagd om vijftien fantasieloze nummers op hun debuut bij elkaar te sprokkelen.Van een eigen creatieve inbreng valt niets te bespeuren. Zang, muziek, tekstenalles is hier middelmatig en heb je al eens gehoord bij pakweg Rammstein,Oomph!, Eisenbrecher, Schwarzer Engel, Rabenschrey of Megaherz. Zelfs de hoesis smakeloos. In het onding genaamd ‘Scharfer Schlaf’ ontkennen ze met klem datze nog Rammstein, Oomph! of Megaherz zijn, maar wie een beetje thuis is in ditmuzieksegment weet wel beter. Herzparasit probeert hier op de kap van een andereen graantje mee te pikken. Meer dan dat zit er echt niet in.

Glass Hammer

2011-12-03T18:00:00.001+01:00

GlassHammer

Cor Cordium

ArionRecords

HetAmerikaanse Glass Hammer verraste vorig jaar in positieve zin met het album ‘If’.De groep bestaat al sinds 1992 en is met ‘Cor Cordium’ toe aan zijn veertiendealbum. Nu de band in de lift zit en ‘If’ de weg vond naar een wat ruimerpubliek achtten ze de tijd rijp om nu al een vervolg te breien aan ‘If’. ‘CorCordium’ ligt helemaal in dezelfde lijn van zijn voorganger en kernleden SteveBabb en Fred Schendel konden opnieuw zanger Jon Davison en gitarist Alan Shikohovertuigen om mee te werken aan de opvolger van ‘If’. Muzikaal komt hetgroepsgeluid van Glass Hammer zowel wat de instrumenten als de zang betreft welerg dicht bij dat van progrock pioniers Yes. Ook andere acts uit de glorierijkeperiode van eind de jaren zestig en het daarop volgende decennium zoalsEmerson, Lake & Palmer, Genesis, The Nice, Gryphon en Kansas drukken, zijhet in mindere mate, hun stempel op de Glass Hammer sound. Voor wie isopgegroeid met die muziek komt het raar over. Op het eerste gehoor geef jeGlass Hammer de stempel Yes-kloon. Wie zich de moeite getroost om meermaalsnaar ‘Cor Cordium’ te luisteren ontdekt met mondjesmaat dat de vier muzikantenmeer in hun mars hebben en met bravoure hun eigen muzikale inzichten laten doorzijgen.Echt hedendaags kan je deze muziek niet noemen al schemert er af en toe een contemporainecontext doorheen. Dat is onder meer het geval in ‘One Heart’, ‘SalvationStation’ en ‘She, A Lonely Tower’. ‘Cor Cordium’ blijft in de eerste plaats eennostalgische trip, maar wel ééntje die hoge toppen scheert.

Erasure

2011-12-03T17:59:00.001+01:00

Erasure

Tomorrow’sWorld

MuteRecords

Erasure iseen monument in de wereld van electro en synthpop. Het duo Vince Clarke en AndyBell maakt samen al een kwarteeuw lang fraaie langspelers, scoorde meer dan 30hits en verkocht wereldwijd meer dan 25 miljoen platen. Het tweetal streeftnaar zinnelijk genot als het hoogste goed en brengt warmbloedige electro pop, mooien glanzend als een chic tijdschrift en boordevol al of niet onderkoelde emoties.Na vier jaar stilte hebben Clarke en Bell er duidelijk weer zin in. Debatterijen zijn opgeladen en ze gaan er vol tegenaan. Voor de productie gingenze scheep met rijzende ster Vincent Frank, die toevallig werd geboren in 1985,het jaar dat ook Erasure het levenslicht zag. Frank zorgt voor een overheerlijke,rijk gestoffeerde productie die zowel de prachtige stem van Andy als de synthsvan Vince goed tot hun recht laten komen. De moderne aanpak zorgt voor eenhedendaags geluid waarmee ze volop in concurrentie mogen gaan met de jongerevaandeldragers van de huidigedance en electro scene. Naast disco tunes, pakken de twee protagonisten ook uitmet gospel (‘You’ve Got To Save Me Right Now’), house (‘A Whole Lotta Love RunRiot’), soul (‘When I Start To Break It All Down’) en trance (‘Then I GoTwisting’). Compositorisch staan niet alle nummers even sterk. Euforischeliefdeverklaringen kunnen al eens de melige toer opgaan en de onder glamour englimmer bedolven geluidslagen neigen soms te veel naar camp en kitch. Dit hangtvoor een deel ook af van de luisteraar zijn persoonlijke smaak. Als je deze Tomorrow’sWorld’ (hun veertiende studioschijf) ergens moet plaatsen in hun totale oeuvredan is het, wat mij betreft, toch zeker in één van de bovenste laden. Despeelduur, net iets over de dertig minuten, is wel wat kort.

Dub Trio

2011-12-03T17:58:00.001+01:00

Dub Trio

Bertus

Van Dub Trio is het van 2006 en het ‘New Heavy’ albumgeleden dat ik nog iets van ze gehoord heb. De heren houden het simpel endoopten hun vierde studio schijf ‘IV’. Tussendoor, in 2007 en 2008 hebben ze metrespectievelijk de live cd ‘Cool Out And Coexist’ en ‘Another Sound is Dying’ welnog twee platen uitgebracht.. De groep staat er om bekend dub en reggae tecombineren met rock, metal en punk. Het is een combinatie die soms moeilijkvalt te rijmen. De meeste druk ligt op de schouders van trommelaar Joe Tominodie zijn twee handlangers, bassist Stu Brooks en gitarist Dave Holmes in de pasmoet houden. De muziek is in tegenstelling tot de cd titel heel wat complexer. Doorlopendvallen er veranderingen en variaties te noteren die zowel een impact hebben ophet volume, de vorm als het inlevingsvermogen. Elk van de drie muzikanten geefteen persoonlijke invulling waarbij ruimte wordt gelaten voor improvisatie enmen creatief omspringt met het eigen vakmanschap. Van ‘IV’ gaat heel veelkracht uit. Sommige composities bevatten pure metal fragmenten afgewisseld metdub elementen (onder meer in opener ‘En Passant’, ‘Swarm’ en ‘Patient Zero’) ofpost rock (‘Words’). Andere tracks leggen het accent op reggae en dubstep. Indie laatste categorie vallen het fascinerende ‘Ends Justify The Means’ en hetexperimentele ‘1:1.618’. Het chaotische ‘Noise’ doet zijn naam alle eer aan enklinkt oorverdovend luid. Het Dub Trio blijft in wezen zijn concept trouw alkrijgen we hier de indruk dat de metal invloeden aanzienlijk zijn toegenomen.Het valt af te wachten of hun achterban dit zal weten te appreciëren.

Dixie Witch

2011-12-03T17:57:00.001+01:00

Dixie Witch

Let It Roll

Small StoneRecords/Bertus

Twee jaargeleden introduceerden de Texaanse rockers van Dixie Witch als gitarist JoshuaTodd Smith. Dixie Witch bestaat intussen tien jaar en men had blijkbaar noodaan vers bloed om de band een nieuw elan te geven. Smith lijkt daarvoor degeknipte man, want zijn energieke speelstijl verschaft de Dixie Witch eenkrachtige injectie en vormt met de oude getrouwe ritmetandem Trinidad Leal(drums/zang) en bassist/zanger Curt Christenson de solide basis voor een potjerechttoe rechtaan rock die met ‘Let It Roll’ nu ook op plaat is vastgelegd. Depittige opener en tegelijk titelsong van hun vierde schijf blaast je meteen vande sokken. Ook ‘Boogie Man’ is van hetzelfde kaliber. Het groepsgeluid is nietecht verrassend of vernieuwend te noemen, maar de speelvreugde en deovertuiging waarmee het drietal zijn nummers brengt maakt dit bijzaak. ‘SavingGrace’, ‘Seven’ en ‘Anthem’ hebben onweerstaanbare riffs, ‘Red Song’ klinkt lekkervettig en fors net als ‘December’, terwijl ‘Automatic Lady’ met een rotvaartvoorbij raast. Het drietal weet de verschillende rockelementen om te smeden toteen modern geheel. ‘The High Deal’ is de enige track die echt de traditionele toeropgaat met een knipoog naar Lynyrd Skynyrd en Van Halen. Met ‘Let It Roll’gooit Dixie Witch alle remmen los en zet zichzelf hiermee op de kaart van heavyhardrock land anno 2011. Dixie Witch zou ook één van de groepen zijn dievolgend jaar in april aantreed op het gerenommeerde Roadburn Festival inTilburg. Altijd een positief gegeven en het oogt mooi op je palmares.

Disco Inferno

2011-12-03T17:56:00.001+01:00

DiscoInferno

The 5 Ep’s

One LittleIndian/Bertus

Het EngelseDisco Inferno is één van die bands die nooit een groot commercieel succes kendeen het moest hebben van zijn underground status. Het trio grossierde inexperimentele muziek waarbij de basgitaar van Paul Wilmott dikwijls eenhoofdrol opeiste. Tegelijk maakte men veelvuldig gebruik van een brede waaieraan samples. De groep verdween van het toneel nog voor hun laatste album‘Technicolour’ in de winkelrekken lag. Label One Little Indian heeft nu de vijfep’s verzameld die Disco Inferno uitbracht tussen 1992-1995 en samen op één cdgezet. Dat brengt het totaal aantal songs op vijftien. Men opteerde voor eenchronologische indeling. Dit verstoort soms de coherentie, maar zo maakt men erook geen potje van. De plaat opent sterk met ‘Summer’s Last Sound’, een nummerdat Disco Inferno als exponent van de Britse indie scene van de jaren negentig helemaaltypeert. Het drietal had een voorliefde voor experimenteren en op postrockgeënte muzikale collages zoals ‘Love Stepping Out’, ‘From The Devil To The DeepBlue Sky’, ‘D. I. Go Pop’ en ‘Lost In Fog’. Soms lieten ze hun andere kant zienen kwamen op de proppen met commerciële deuntjes (‘The Last Dance’ en zijnblauwdruk ‘The Long Dance’, ‘It’s A Kid’s World’ waarin de drumbeat van IggyPop’s ‘Lust For Life’ wordt gesampled). Disco Inferno was een groep met eenongekende honger naar vernieuwing, creatief en behept met originele,toekomstgerichte ideeën. De vernieuwde belangstelling is een opsteker.Misschien dat ze nu de erkenning krijgen waar ze al die tijd recht op hadden.

Dale Cooper Quartet & The Dictaphones

2011-12-03T17:54:00.001+01:00

Dale CooperQuartet & The Dictaphones

Métamanoir

DenovaliRecords

Het heeftzijn tijd geduurd, maar eindelijk is de opvolger van hun in 2006 verschenendebuut ‘Parole De Navarre’ een feit. Voor het maken van ‘Métamanoir’ nodigden GaëlLoison, Christophe Mevel en Yannick Martin bevriende muzikanten en vocalisten uit en die geven een andere invulling aan deminimalistische, instrumentale soundscapes van het Dale Cooper Quartet. Het palet is rijker en voller,wonderlijk en avontuurlijk en tegelijk dromerig, vreemd, duister en mysterieus.Opener ‘Elle Agréable Rendez-Vous De Chasse’ heeft een kille, gejaagdeondertoon van gitaareffecten en samples waarbij je ongemakkelijk gaat schuivenop je stoel terwijl de eenvoudig gezongen melodie de beladen sfeer probeert teontmantelen. Plensende regen en verre, ijle stemmen loodsen je doorheen ‘IlMélodieux Manoir’. Daartegenover staat dan de donkere stem van Ronan Mac Erlainein ‘La Terrible Palais’. De telkens terugkerende, maar grote diversiteit aancontrasten met als subliem hoogtepunt ‘Mon Tragique Chartreuse ‘zijn eenbeproefd concept in de cinematografische muziekbeleving van het Dale CooperQuartet waarbij ze hun bewondering voor de films van David Lynch niet onder demat vegen. ‘Métamanoir’ is een bizar, doch boeiend album, soms onderkoeld, somsromantisch. Een subtiele vorm van emotionele manipulatie aangeboden in eenstijlvolle verpakking.

Lula Sweet

2011-12-03T17:53:00.001+01:00

Lula Sweet

Wilderbliss

Eigen beheer

Dominique De Vos kennen we nog van Southern Voodoo en in eenverder verleden van het rockcombo Supergizmo. Zijn nieuwe vehikel noemt LulaSweet en met in het achterhoofd de gedachte van het oog wil ook wat koos Dovoor een bezetting van twee heren en twee dames. De smerige, vuige rock vanSouthern Voodoo werd ingeruild voor een meer gestileerd geluid dat teruggrijptnaar de jaren tachtig. Het retro gevoel wordt benadrukt door de mooi afgewerktesingle box, want die laat een setting zien met formica meubels, een zwart-witgeblokte keukenvloer, aangepaste kledij en look. De single ‘Wilderbliss’ is heteerste wapenfeit en een aanzet voor meer, want de opvolger ‘Velvet Superman’zit al in de pijplijn. ‘Wilderbliss’ komt wat traag op gang, maar kan wel bogenop een catchy refrein. Als je er een tiental keer naar hebt geluisterd blijkthet een leuk en luchtig nummer te zijn met enige hitpotentie en van een singlehoef je ook niet meer te verlangen. Wie zin heeft in meer Lula Sweet kan extrasongs, weliswaar nog in de demo fase, beluisteren via onderstaande website. Daarkan je ook de clip bewonderen van ‘Wilderbliss’.

Chris Connelly

2011-11-26T20:36:00.001+01:00

Chris Connelly

De teloorgang van het collectieve bewustzijn (of toch eendeel ervan)

Chris Connelly heeft al vele watertjes doorzwommen. Als jezijn discografie doorloopt en de verschillende acts waar hij lid van was en deprojecten waar hij aan meewerkte bekijkt dan kom je aan een indrukwekkendlijstje. Vorig jaar verraste hij ons nog in positieve zin met de release van‘Turning Lead Into Gold With The High Confessions’ van The High Confessions. Ennu is er dus ‘Artificial Madness’. Een babbel met een muziekicoon als ChrisConnelly is een beetje avontuur, want dertig jaar rockgeschiedenis overspan jeniet zo maar. Chris belde ons op een maandag van op zijn werk.

Paul Van de gehuchte

Plaatjes verkopen in Chicago

Chris werkt in een platenzaak in Chicago. Hij is daar alvele jaren aan de slag. Naar eigen zeggen is dat soort job het enige waar hijgoed in is. Dat en muziek maken. Voordeel is dat hij goed thuis is in hetalgemene muziekaanbod, zowel als het gaat om klassieke albums of nieuwe platen.Het best verkopen oudere releases op elpee, waarmee hij kan bevestigen dat deverkoop van vinyl al een tijdje terug in de lift zit.

Voor het samenstellen van zijn band voor het inblikken van‘Artificial Madness’ deed Chris beroep op Sanford Parker. Hij leerde Sanfordtoevallig kennen als studio technicus tijdens een opnamesessie. Ze raaktenbevriend en Parker zou meewerken aan de opnames van enkele van zijn soloplatenen speelde, net als gitarist Dallas Thomas, ook mee op ‘Turning Lead Into GoldWith The High Confessions’. Dallas wou Connelly er zeker bij hebben. Sanford isdan ook zoek gegaan naar een drummer en bassist en koos uiteindelijk voorrespectievelijk Noah Leger en Will Lindsay. Chris had ze voordien nooit persoonlijkontmoet, maar kende wel de reputatie die ze genoten in en rond Chicago.Tegelijk vroeg hij aan Sanford om het nieuwe album te produceren. Chris: ‘Ikhad Sanford in grote lijnen uitgelegd hoe ik het concept van ‘ArtificialMadness’ zag. In vergelijking met vorige albums zouden de songs korter zijn,sneller en ook wel harder. In die optiek heeft hij dan de naar zijn inzichtjuiste muzikanten gekozen. En ik ben best tevreden met de uitkomst.’

Terug naar de kern

Zoals gezegd schreef Connelly korte, puntige rocksongs. Hijis het soort van liedjesschrijver die in zijn hoofd hoort hoe de nummers moetenklinken. Normaal gaat hij dan dingen toevoegen, zoals keyboards, strijkers ofsamples. In het geval van ‘Artificial Madness’ vertrok men van eenbasisbezetting. Om een paar accenten te leggen zijn er sporadisch keyboards tehoren. Chris vond het belangrijk om het essentiële, de kerngedachte naar voorte schuiven. Tegelijk is het een krachtig statement. Chris: ‘Als je niets hebttoe te voegen of te zeggen dan is het beter dat je de zaak afrond. Hou het zosimpel als mogelijk.’ Connelly houdt er van om zich uit te drukken met veelwoorden. Hij speelt met formuleringen en uitdrukkingen en heel wat zijn vorigereleases bevatten dan ook veel tekst. Net als wat de muziek betreft wou hij op‘Artificial Madness’ zich tekstueel beperken tot het strikt noodzakelijke. Hetgeheel komt zo beter tot zijn recht. De overdracht is sterker. Wat je alsboodschap wil overbrengen komt aan.

Writer’s block

Vroeger was Chris een ‘veelschrijver’, maar hij heeft nu eenvrouw en twee kinderen en die eisen hun deel op van zijn tijd. Daar waar hijvroeger elke dag wel een paar uur besteedde aan het schrijven. Dat behoort nutot het verleden, maar hij heeft nu een alternatief. Elke dag gaat hij naarzijn werk met de trein en tijdens de reis houdt hij zich onledig met schrijven.Zelfs al is wat hij dan schrijft niet zo denderend goed, dan toch gaat hijermee door. Kwestie van zijn brein actief te houden. Wanneer hij dat bijzonderegevoel krijgt – het is als honger die moet gestild worden – om aan een nieuweplaat te beginnen dan komt het schrijfproces vanzelf op gang en het geeft hemtelkens voldoening. Zoals nu voor ‘Artificial Madness’. Het was toch een tijdgeleden dat hij nog liedjes had geschreven, maar dat bleek geen struikelblok.Hij was heel snel klaar. Chris: ‘They just came tumbling one after another(lacht). Ik volg mijn instinct. Ik probeer nooit iets te forceren. Ik heb ookgeen schrik van een writer’s block. Als de inspiratie niet komt dan wacht ikgewoon.’

Te oud voor hits

Het maken van een album vandaag kan soms problematisch zijn.Elke plaat is hoe dan ook uniek. Wat Chris een goede zaak vindt in het huidigemuzieklandschap is dat als men zich kan omringen met de juiste mensen, wat voorConnelly het geval is in de persoon van Sanford Parker, dan kan je veelkostbare studiotijd winnen, gewoon omdat je sneller kan werken. Begin de jarentachtig nam het opnemen van een langspeler heel wat meer tijd in beslag. Je hadniet de technische mogelijkheden en technologische snufjes die een studio nubiedt. Veel artiesten doen al het voorbereidende werk nu ook gewoon thuis zodatvolgens Chris het huren van een studio goedkoper is geworden. Vanuit datstandpunt bekeken is het gemakkelijker om een plaat te maken. Labels enbudgetten is een andere zaak. Chris: ‘Ik behoor tot het kransje van gelukkigendie al heel lang actief zijn in het rockcircuit. Ik ben fortuinlijk in die zindat er vandaag veel mensen zijn die mijn staat van dienst en werk appreciërenen respecteren. Er zijn nog altijd labels die met mij in zee willen gaan omdatze van mijn muziek houden. Maar er is inderdaad veel veranderd. Ik benbijvoorbeeld te oud om nu nog te hopen dat een nummer van mij in één of anderehitlijst geraakt. Daar maal ik ook niet om. Ik kan een werkstuk ook nietloslaten tenzij het helemaal af. Pas dan kan ik verder gaan. Sinds mijn jeugdis mijn leven opgedeeld in evenveel hoofdstukken als er mettertijd albums zijn.Ik ben een beetje verontrust over de huidige gang van zaken, want om aan eenproject te beginnen moet je uiteraard nog over voldoende kapitaal beschikken ofeen geldschieter. En dat is vandaag niet altijd evident.’

Een vrouw en twee kindjes

De vrouw van Chris is van beroep filmregisseur en zebegrijpt hoe het er aan toe gaat wanneer je begint aan een project en hetcreatieve proces dat aan de grondslag ligt. Toeren zit er voor Connelly nietmeer in. Af en toe een concert spelen kan nog net. Hij is wel van plan eropnieuw tegenaan te gaan wanneer zijn kinderen ouder zijn. Nu zijn ze twee envijf jaar oud en beseffen nog niet goed wat hun papa eigenlijk doet. Dus werktChris wanneer ze in bed liggen of voor ze ’s ochtends moeten opstaan. Hij zetdan zijn wekker op vier uur en kan dan voor een paar uur aan de slag. Eenandere mogelijkheid is er niet. Maar het systeem dat hij met zijn echtgenoteheeft uitgedokterd werkt en stemt iedereen tevreden. Voor hij kinderen hadhoefde hij met niets of niemand rekening te houden. Nu moet hij de disciplinekunnen opbrengen om voor zowel zijn gezin te zorgen en muziek te maken. Als eriets moet geregeld worden dan komt hij altijd wel met een oplossing voor dedag. Een voordeel is dat Chris al de veertig voorbij was toen zijn kinderenzijn geboren. Zijn dolle jaren lagen toen al achter hem. Chris: ‘Ik zal mijnkinderen nooit adviseren over iets, tenzij ze er zelf om vragen. Als teenagerspeelde ik in mijn eerste band in mijn geboortestad Edinburgh en het was hetbeste wat me kon overkomen. Ik heb me geen minuut verveeld en heb geleerd omconstructief te leren werken met anderen, iets waar ouders of leraren geen vatop hadden. Het was mijn groep en in mijn eigen tijd. En als mijn kinderen voorhetzelfde zouden kiezen dan zou ik ze zeker steunen en achter hun beslissingstaan. Ik zou hen vertellen dat de muziekbusiness een harde wereld is en dat zerekening moeten houden met ontgoochelingen. Maar voor wie doorzet kan het wellukken. Ik speel nog altijd muziek omdat ik hou van wat ik doe.’

Chicago of Edinburgh

Aan zijn lange en rijk gevulde carrière houdt Chris velegoede herinneringen over. Eén vande eerste memorabele gebeurtenissen was zijn vertrek uit Edinburgh naar de VSom aan te sluiten bij Revolting Cocks. Hij was toen drieëntwintig jaar en dewereld lag aan zijn voeten. Eigenlijk heeft hij altijd met volle teugen genotenvan elk moment. Zowel in het verleden als nu zijn de kennismaking en hetmusiceren met al die verschillende, talentvolle muzikanten onvergetelijkebelevenissen. Vooral die dan waarmee Chris aanvoelde dat het meteen goed zat.Doch elk project kende zijn hoogtes en laagtes. Een teleurstelling was het feitom te moeten constateren dat een plaat voor geen meter verkocht endaartegenover stond dan het positieve: de creatie van het werkstuk zelf. Hetenige waar Connelly spijt van heeft is dat hij naar eigen zeggen tijdens dejaren negentig zijn muzikale loopbaan te weinig heeft gestuurd. Chris: ‘Na desplit van Revolting Cocks en mijn vertrek bij Ministry mag ik toch stellen datik een paar heel goede soloplaten heb afgeleverd, maar ik had meer gefocustmoeten zijn en had meer risico’s moeten durven nemen. Ik had bijvoorbeeld nietin Amerika mogen blijven en op een bepaald punt moeten terugkeren naarSchotland, maar dat heb ik toen niet gedaan. Begrijp me niet verkeerd: ik woongraag in Chicago en het is een mooie stad, maar de voornaamste reden waarom ikhier ben zijn mijn vrouw en kinderen. Mijn echtgenote heeft hier een mooiecarrière uitgebouwd als professor en filmmaker en is zelfs tamelijk bekend. Numet mijn familie verhuizen naar Edinburgh met geen uitzicht op werk zouonredelijk en onrechtvaardig zijn tegenover hen. Ik ben heel tevreden engelukkig met mijn bestaan hier. Als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat metouder worden het besef groeit dat ik thuishoor in Schotland, daar liggen mijn roots.Maar ik bekijk het dag per dag en als gevestigd muzikant hier is opnieuw vannul beginnen geen optie. Ik heb alleen maar af en toe heimwee en daar moet ikmaar leren mee leven. Nu is het toch een paar jaar geleden dat ik er noggeweest ben. Om met de hele familie naar Edinburgh te vliegen is een dureonderneming. Na een tijd vervagen de herinneringen en moest ik nu terugkerendan zou ik opnieuw geconfronteerd worden met de beslissing waarom ik in de eersteplaats Edinburgh heb verlaten. Oh yeah, now I remember why I left this place(lacht).’

Auteur van boeken

Chris staat ook bekend als schrijver. Het idee voor een eerste boek rees in1996. Min of meer op verzoek bundelde hij toen al zijn teksten sinds het voorhem startte in 1982 en vulde die aan met onuitgegeven materiaal en gedichten. ‘Confessionsof the Highest Bidder: Poems and Songwords, 1982-1996’ werd voor het eerstgepubliceerd in juni 1999. Zijn turbulente doortocht bij Revolting Cocks en Ministryis ook in boekvorm gegoten: ‘Concrete, Bulletproof, Invisible and Fried: MyLife As a Revolting Cock’ verscheen in december 2007. In zijn memoires alsjonge industrial rocker neemt Connelly geen blad voor de mond. Zijn meestrecente werk is de novelle ‘Ed Royal’. Chris: ‘‘Ed Royal’ heb ik geschreven nogvoor mijn dochter is geboren. Ik ben eraan begon tijdens een periode dat ikvoor even toch geen zin had om te werken aan een nieuwe plaat. Het was eentotaal andere manier van schrijven en het gaf me veel satisfactie. Daarna benik aan een volgende boek begonnen en daarmee ben ik halfweg. Na de geboorte vanmijn dochter heb ik een paar albums uitgebracht en nu is er ‘ArtificialMadness’ en ik heb noch de tijd gehad, noch de lust om de draad terug op tepikken. Dat komt nog wel, ook al kan het nog een tijd duren voor het afgeraakt.’

Andere interesses

Als hij vrije tijd heeft dan houdt Chris zich onledig metlezen en het luisteren naar muziek. Hij heeft een uitgebreide, goedgestoffeerde collectie en herontdekt op die manier veel muziek. Er was een tijddat hij naar muziek luisterde en dan probeerde hij er uit te halen wat hij konaanwenden als aanzet of muze in zijn eigen composities. Pas een tijdje geledenkwam hij tot de ontdekking dat er muziek is die je zelf speelt als muzikant enandere muziek waar je alleen naar luistert als vrijetijdsbesteding. Chris: ‘Ikzit nu in wat ikzelf beschouw als een recreatieve episode. Ik luister naarmuziek voor het genot ervan. Om op die manier artiesten te ontdekken en tebeleven schenkt me heel veel voldoening. Ik hou ook van whisky. Dat kan ookmoeilijk anders gezien mijn afkomst. Het is een hobby. Nee, ik ben geenverzamelaar van whisky’s. Daar ben ik niet toe in staat. Ik drink alleen maar.De collectie is verloren gegaan via mijn keel (lacht).’ Chris heeft altijdwhisky in huis. Tot zijn eigen verbazing is er een ruim aanbod van whisky’s dushij kan ten allen tijde zijn voorraad aanvullen.

Sterren en beroemdheden

Tussen alle muzikanten die zijn pad hebben gekruist zittener toch een paar opmerkelijke persoonlijkheden. Chris: ‘Laatst heb ikmeegewerkt aan het album ‘Weather’ van Meshell Ndegeocello. Tussen haar en mijzit een wereld van verschil. Muzikaal heeft ze een totaal ander stijl, een mixvan hiphop, soul, r&b, new wave en rock, maar we vonden elkaar en we hebbensamen een aantal nummers geschreven. Daarnaast heb ik gitarist Robert Fripp(King Crimson) leren kennen. Hij werkte samen met Bill Rieflin aan een albumwaarbij ik ook betrokken was. Fripp is een heel lieve man en een grotepersoonlijkheid, maar tijdens de opnames hield hij er rare werkmethodes op na. Hetwas een uitzonderlijke ervaring moet ik zeggen. Een andere vreemde ontmoetingwas die met Cabaret Voltaire omdat het incidenteel gebeurde. Ze waren naarChicago gereisd om er met producer Marshall Jefferson hun album ‘Groovy,Laidback And Nasty’ op te nemen. Toen ze arriveerden bleek Jefferson ziek enmoest met buikgriep drie, vier dagen in bed blijven. Dus konden ze niet aan deslag. Ik en mijn vrienden van Ministry liepen hen toevallig tegen het lijf enals Acid Horse hebben we dan in een paar dagen tijd de ep ‘No Name, No Slogan’ingeblikt. Tussenin hebben we hen de bezienswaardigheden van Chicago laten zienen van het nachtleven laten proeven. Ja, we hadden een leuke tijd toen.’

Ik heb een aversie voor

Chris: ‘Fascisme en de afgeleide ervan, onmenselijkheid. Mensendie van elkaar misbruik maken. Dat kan ik echt niet verdragen. Dat fascisme, naalles wat er is gebeurt, nog bestaat kan ik moeilijk geloven, maar het is zo.Het stemt me verdrietig. En toch blijf ik optimistisch. Als je kijkt naarlanden als Tunesië, Egypte, Libië waar de mensen zolang onderdrukt zijn geweestdaar nu toch uitzicht hebben op een vorm van democratie en vrijheid vind ikhoopgevend. Wij kunnen ons niet voorstellen wat ze al die jaren dag in dag uithebben meegemaakt. Wij mogen echt niet klagen. De meesten van ons hebben hetgoed. Er is ook niemand die ons komt vertellen wat we moeten doen. Het feit datde bevolking aldaar zich vragen begon te stellen en kritisch stond tegenover demachthebbers kan je alleen maar toejuichen. Maar we zijn er nog niet. We hebbenallemaal ‘Animal Farm’ gelezen en zie wat er daar is gebeurt. Het is demenselijke natuur. Ik kan hier nog de hele nacht over praten (lacht), maarlaten we het hierbij houden. Laat ons hopen dat de kentering zich niet tegenons keert.’

http://www.chrisconnelly.com/

selectieve discografie

‘Whiplash Boychild’ (1991)

‘Phenobarb Bambalam’ (1992)

‘Shipwreck’ (1994)

‘Songs For Swinging Junkies’ with WilliamTucker (1994)

‘The Ultimate Seaside Companion’ with The Bells (1997)

‘Blonde Exodus’ with The Bells (2001)

‘Largo’ with Bill Rieflin (2001)

‘Private Education’ (2002)

‘Initials C.C.’, a collection of rarities and Connelly'spersonal favorites (2002)

‘Night Of Your Life’ (2004)

‘The Episodes’ (2007)

‘Forgiveness & Exile’ (2008)

‘Pentland Firth Howl’ (2009)

‘How This Ends’ (2010)

‘Artificial Madness’ (2011)

Paradise Lost

2011-11-26T20:32:00.001+01:00

Paradise Lost

Draconian Times MMXI

Century Media

In 1995 brachten de grondleggers van het subgenre gothicmetal een vierde album uit met als titel ‘Draconian Times’. De plaat bleek eenmijlpaal te zijn, niet alleen in gothic metal middens, maar ook bij liefhebbersvan metal tout court. En wat blijkt: ook vandaag heeft deze collectie songs nogniets van zijn glans verloren. Eerder dit jaar verscheen de ‘Legacy Edition’,een opgepoetste heruitgave inclusief een dvd met een 5.1 audio mix van deoriginele langspeler. Aansluitend volgde een korte tournee van zeven exclusieveconcerten in verschillende Europese steden. De show in London werd opgenomen envan die concertregistratie verschijnt nu een tweeledige dvd versie. In The Forumspeelde Paradise Lost voor een uitverkocht huis. Zowel de groep als het publiekwas in topvorm. ‘Draconian Times’ werd integraal gespeeld en aangevuld met eenaantal oudere en meer recente tracks. Van bij het begin zat alles goed en hetzestal, voor de gelegenheid was gitaar technicus Milly Evans – die eerder aleens was ingesprongen voor gitarist Greg Mackintosh - aan de line-up toegevoegdals toetsenist en achtergrondzanger, begon met een strak gespeelde versie van‘Enchantment’. Ook ‘Hallowed Land’ kreeg een prima uitvoering mee. Voor ‘OnceSolemn’ werd een tandje bij gestoken en mag Adrian Erlandsson zijn talent als secureen metronoom sterke trommelaar etaleren. Daarna komt er naar mijn gevoel eendipje, want ‘Elusive Cure’ en ‘Yearn For Change’ missen wat slagkracht. Anderehoogtepunten die de meute in extase brengen zijn ‘Shades Of God’ en ‘I See YourFace’. Een eerste bisronde werd ingezet met ‘Faith Devides Us, Death UnitesUs’. Meteen kon je horen welke evolutie Paradise Lost heeft doorgemaakt. Nietalleen sinds ‘Draconian Times’, maar sinds hun oprichting is deze act altijd opzoek naar vernieuwing. Uiteraard mogen ook Paradise Lost klassiekers als ‘TrueBelieve’, ‘One Second’ en ‘Say Just Words’ niet ontbreken. Daarna verdwijnt hetgezelschap achter de coulissen om nog een tweede keer terug te keren voor eenspetterende finale met het fantastische ‘Rise Of Denial’ en ‘As I Die.’ Detweede schijf bevat extra’s in de vorm van een documentaire gedraaid doorbassist Steve Edmondson. Het is een wat warrig tijdsdocument dat de toer inbeeld brengt en de jongens laat zien tijdens repetities en het over en weerreizen van stad naar stad. Een tweede luik bestaat uit interviews met allegroepsleden, manager Andy Farrow en de toenmalige producer van ‘DraconianTimes’, Simon Efemey die ook al achter de knoppen zat tijdens de opnames van‘Icon’ en ‘Shades Of God’. Je komt onder meer te weten dat men toen beschikteover grotere budgetten, het een probleem was om een nieuwe drummer te vinden,men ongelooflijk veel kon zuipen en men niet vies was om een bandmaat een loerte draaien. In de korte interviews met toeschouwers komen er fans aan het woorddie er vijftien jaar geleden ook al bij waren en nu opnieuw van de partij zijn.Tot slot zijn er nog de twee promotie video’s gedraaid voor hun meest recentestudio release ‘Faith Divides Us – Death Unites Us’ (2009). De twee filmpjeszijn nogal macaber, maar dat is dan weer typerend voor de galgenhumor van hetliedjesschrijvers duo Greg Mackintosh en Nick Holmes. Voor de aanhangers vanzowel metal in het algemeen als gothic metal en Paradise Lost in het bijzonder isdeze uitgave zonder meer een aanrader.

Today Is The Day

2011-11-26T20:28:00.001+01:00

Today Is The Day

Pain Is A Warning

Suburban

GeluidsterroristSteve Austin staat erom bekend schizofrene hersenkronkels om te zetten inmuzikale exploten. Het handelsmerk van Today Is The Day zijn hevige,ongecontroleerde uitbarstingen zowel instrumentaal als gezongen, ingebed in eenmengsel van metal, grindcore en noise. Op ‘Pain Is A Warning’ wordt het roermin of meer omgegooid. Op ‘Axis Of Eden’ (2007) kreeg je al de indruk dat descherpe kantjes er soms af waren, maar nu is het echt zo: ‘Pain Is A Warning’ klinktbijna als een ‘gewone’ metal plaat met echte songs. De vele personeelswisselsin het verleden lijken nu ook met de komst van drummer Curran Reynolds enbassist Ryan Jones (allebei ook actief in Wetnurse) tot het verleden tebehoren. Het trio klinkt als een hechte band. Voor het eerst werd met KurtBallou (Converge) ook een externe producer ingehaald. In de openingstrack‘Expectations Exceed Reality’ en het daaropvolgende ‘Death Curse’ hoor je noginvloeden uit het verleden, maar naarmate het album vordert stijgt hethardrock/ heavy metal gehalte en komt de noise/grindcore component minder aanbod. Alleen de schreeuwerige zang blijft vaste prik. Slechts in drie nummerswordt er gewoon gezongen en ‘This Is You’ kan je zelfs onderbrengen in decategorie ballade. Niet dat Today Is The Day zal uitgroeien tot een uitermatepopulaire groep, maar deze ‘Pain Is A Warning’ lijkt me toch poging omaansluiting te vinden bij het ‘normale’ metal circuit. Maar met Steve Austinweet je eigenlijk nooit waar je aan toe bent. Aan zijn waanzinnige gekrijs tehoren in afsluiter ‘Samurai’ wil hij tegelijk nog altijd het gekende buitenbeentjeblijven.

The Third Sound

2011-11-26T20:27:00.001+01:00

The Third Sound

A-Records/Suburban

Hákon Aðalsteinsson is een globetrotter. Dit ex-lid vanSingapore Sling, Hudson Wayne en het muziek collectief Vebeth verliet thuislandIJsland en verkaste naar de heilige stad Rome. Daar ontmoette hij FrancescoD’Onofrio een lokale muzikant die dweept met muziek uit de jaren zestig. Zelfverliest Hákon zich graag in shoegaze, psychedelische rock, blues en krautrock.Samen penden ze tien songs bij elkaar en namen die op met de hulp van enkeleingehuurde studiomuzikanten. Met dit materiaal reisde Aðalsteinsson terug naarReykjavik en met de hulp van zijn maatje Hallberg Daði Hallbergsson werden de songs helemaalklaar gestoomd via nieuwe mixing technieken gebaseerd op een theorie die bijkenners bekend staat als ‘The Third Sound’. Hákon wou het album ook livebrengen en trok daarom naar Berlijn. Hij verzamelde er rond zich een vijf mansterke internationale bezetting. The Third Sound pakt inderdaad uit met eeneclectisch groepsgeluid met een toch overwegend sixties psychedelische inslag. Luistermaar naar het schattige orgeltje in opener ‘At Heaven’s Gate’. ‘Gloria’ is danweer slim afgesnoept van een of andere groep uit die tijd (ik dacht The RollingStones, maar het kan ook een andere band zijn). Ondanks de vele positieveelementen slaagt Hákon er maar zelden in om de gapende afgrond van vijftig jaarrockmuziek te overbruggen. Alleen ‘Re-Elevation’, ‘J.S.D.’ en de instrumentaleafsluiter ‘Further Down’ klinken bij de tijd. Voor de rest is het nostalgietroef. Goed gebracht en leuk als verzetje, doch de hamvraag is of daar vandaagnog iemand op zit te wachten.

The Good Hand

2011-11-26T20:26:00.001+01:00

The Good Hand

Minstrel Music/Clear Spot

De heren van het Nederlandse trio The Good Hand begonnen pasvorig jaar al jammend hun muzikale aspiraties te ontwikkelen en in kaart tebrengen. Amper een jaar later hebben ze een eerste album uit. Het drietal zochtinzicht bij heel wat verschillende en uiteenlopende artiesten. Hun groepsgeluidkent zijn oorsprong in de rockjaren zestig en zeventig van de vorige eeuw, maarknoopt tegelijk aan bij de huidige tijdruimte. In opener ‘Between Four Walls’bedient zanger/gitarist Arjan Hoekstra zich van fuzz effecten. Het geeft dezesong een hoger psychedelisch rockgehalte. Deze naklanken komen regelmatigterug. Onder meer in ‘Ghost’ en ‘Wait, Wait, Wait’. Tegelijk schuwt men niet ommet ruige en scherpe gitaar riffs ook het hard- en acid rock kaliber op tevijzelen. Uitzondering op deze regel zijn de prima ballades ‘Drifting AndDreaming’ en ‘Solitude’. Vooral de meerstemmige zang en fraaie instrumenten alsbouzouki en piano kleuren dit laatste kleinood. Daarna worden de elektrischegitaren weer omgordt en in ware classic rock traditie schiet ‘On The Lips’ uitde startblokken om uit te monden in een dronken fuzz festijn. Afsluiter ‘LostIn Light’ begint verrassend met een lange tuba intro. De opbouw is schitterenden het is een fraai nummer om dit schijfje mee af te ronden. Er is geen twijfelmogelijk: The Good Hand heeft met deze troeven in handen gewonnen spel.

The Cubical

2011-11-26T20:25:00.001+01:00

The Cubical

It Ain’t Human

Halfpenny Records/Cargo Records/Sonic Rendezvous

De Merseyside in Liverpool brengt nog altijd kwalitatiefsterke exportproducten voort. Neem nu deze ruige jongens van The Cubical. Dedoorrookte, in whisky gedrenkte stembanden van frontman Dan Wilson geven derichting aan van deze band. Daar waar ze met hun eersteling ‘Come Sing TheseCrippled Tunes’ nog in het vaarwater zaten van The Stooges en The PrettyThings, dan houdt The Cubical er hier barse stijl op na van garage rock,bluegrass en doorleefde blues. In opener ‘Dirty Shame’ wordt het groepsgeluidaangedikt met een warme blazerssectie, net als in ‘Something New’. Anderenummers waarin de groep schittert zijn ‘Walking Around Like Jesus’, ‘Worry’ ende pakkende ballade ‘Paper Walls’. In ‘Three Drop Jameson Mechanism’ zijn hetde huilende mondharmonica en het rauwe geweeklaag die je naar de keel grijpen. In‘The Myth Of Willy McGrath’ is het de trompet en meer van die andere verdomdeblazers plus de samenzang die je hart laten bloeden. De sfeer rond The Cubicalis raadselachtig, onbehouwen, broeierig en mystiek. Je waant je eerder in de moerassenvan Louisiana dan aan de boorden van de Mersey. Het vijftal is helemaal in zijnsas met deze mengeling van muziekstijlen en klinkt dan ook zeer overtuigend.

The Bloody Hollies

2011-11-26T20:24:00.001+01:00

The Bloody Hollies

Yours Until The Bitter End

Alive Records/Sonic Rendezvous

Amerikaans kwartet uit Buffalo, New York dat sinds eenaantal jaren zijn tenten heeft opgeslagen in San Diego, Californië en dat garageen punk combineert met blues, rock-’n-roll, Americana en roots rock. ‘Yours Until The Bitter End’ is deopvolger voor hun in 2007 verschenen debuut ‘Who To Trust, Who To Love, Who ToKill’. Typerend voor het viertal is de slide gitaar van snarenplukker JosephHorgen, de rauwe zang van frontman Wesley Doyle, de wilde drumpatronen vantrommelaar Matthew Bennett en het aanwenden van instrumenten als orgel, vioolen xylofoon. Het geheel vormt een explosieve cocktail van doorgaans met veelovertuiging gebrachte nummers. Uitschieterszijn ongetwijfeld het stomende ‘Dead Letter’, ‘Dirty Sex’, ‘Leave That WomanAlone’, ‘You’re So Cold’ en afsluiter ‘John Wayne Brown’, een countryrockgospel over een slangen manipulerende predikant die tijdens een preek door éénvan zijn ratelslangen werd dood gebeten.

Sonic Surgeon

2011-11-26T20:15:00.001+01:00

Sonic Surgeon

Kaosthetik Konspiration

Kaosthetik Konspiration is een Frans label dat zichspecialiseert in experimentele muziek met een overwegend ambient/industrialkarakter en versterkt met al dan niet religieuze, claustrofobische,militaristische of rituele variaties. Sonic Surgeon trakteert ons hier optwintig tracks met extremen in duur gaande van achttien seconden tot bijna achtminuten. De experimentele klanken zijn meestal electro gestuurd en invloedengaan van gewone rock over punk tot noise en ambient waarbij de grenzen van hettoelaatbare in het wel of net niet overschrijden van geluidsbarrières wordenafgetast. Dat betekent dat het soms pijn doet aan de oren zoals in ‘Same OldSong’, ‘Rude Paysan Un Peu Fragile’ en ‘Velvet’. Naast deze excessen bevat ‘46’ook meer subtiel werk zoals ‘Propos Ordinaires’, ‘Beau Temps’, ‘Sous Terre’,‘Votre Lettre Ne M’est Pas Parvenue’ en ‘Agronomie’. ‘Don’t Believe In Rock ‘N’Roll’ is een persiflage op de classic rock hype. Deze act heeft zijn naam alvast niet gestolen. SonicSurgeon ontleedt met chirurgische precisie een wereld van geluiden endistilleert daaruit de meest balsturige geluidssculpturen. Ieder moet daarbijmaar voor zichzelf uitmaken waar de limiet ligt van het toelaatbare en/of watje eigen oren aan sonische uitwassen kunnen verdragen. Voor wie wil is er nogeen extraatje in de vorm van een videoclip van het openingsfragment ‘Irréligion’.

Siena Root

2011-11-26T20:10:00.001+01:00

Siena Root

Root Jam

Transubstans Records

Siena Root werd opgericht in1997. Deze Zweedse retro rockers wisten op een eigenzinnige en uitzonderlijkewijze om blues-, hardrock en psychedelische, progressieve rock uit de jarenzeventig een modern jasje aan te meten en te transporteren naar de 21^steeeuw. Oorspronkelijk een kwartet is de groep sinds hun vierde cd ‘DifferentRealities’ afgeslankt tot een trio bestaande uit KG West (zang, gitaar), SamRiffer (basgitaar) en drummer Love H. Forsberg. De groep brengt een gezonde mix van groovy,heavy riffs en oriëntaalse, exotische stukken. Tegelijk gaat men lekker jammen ofwordt er net veerkrachtig en kwiek gespeeld. Slechts af en toe word je herinnerdaan deze roots rock zijn jaren van oorsprong als de band zich verliest in eenoccasionele, experimentele drift. Voor de gelegenheid werd medestichter en oudgediendeOskarLundström gevraagdom mee te spelen net als een aantal gastmuzikanten zoals Tängman (hurdy gurdy), zanger/gitaristSartez Faraj,zangeres Sanya, bluesgitarist Maxi Dread en violist Martin Stensson. Muzikantendie aan één of meerdere van hun vorige albums hebben meegewerkt. De inbreng vanen nadruk die wordt gelegd op een aantal instrumenten als sitar, orgel, tabla,fluit, viool, plus specifieke gitaareffecten staan garant voor een bont aanbod.Als surplus en verrassingelement speelt Siena Root ook een paar niet eerderuitgegeven tracks en twee nummers akoestisch. Met ‘Roots Jam’ bestrijkt SienaRoot hun muzikale loopbaan tot op heden. Het is een verbazend en kleurrijktraject. De groep bevestigt met deze, gevarieerde langspeler dat ze de fijne enpositieve reacties die hun studio albums te beurt vielen ook live kunnenwaarmaken. Wie zin heeft in een caleidoscopisch festijn weet weer wat gekocht.

Shining

2011-11-26T20:04:00.001+01:00

Shining

Live Blackjazz

Indie Recordings

Begin 2010 zorgde het Noorse Shining voor eenkleine aardverschuiving in de metal wereld. De groep bracht een mengsel vanfree jazz en black metal: blackjazz was geboren. Rauw, ongetemde energie, satanisch,destructief, improvisatie, rotzooi, frustratie en agressie zijn desleutelbegrippen die het draagvlak zijn voor deze vorm van extreme metal. Hetvalt moeilijk te vatten dat de heren hun ‘Blackjazz’ album live zouden kunnenbrengen, maar dat blijkt helemaal geen probleem te zijn. Op deze ‘LiveBlackjazz’ ontbindt het gezelschap al zijn duivels en maken ze hun voorheenverworven legendarische live reputatie meer dan waar. Onder leiding van zanger,gitarist en saxofonist JørgenMunkeby brengt het kwintet een monsterachtige, schokkende alles verpletterendeset. Een lust voor het oor is drummer Torstein Lofthus als de metronoom en stuwende kracht van het gezelschap. Zijnsnelheid van uitvoering is soms fenomenaal. Iets dat eigenlijk geldt voor allemuzikanten van Shining. Tegelijk met de cd werd het concert in het uitverkochteRockefeller in Oslo ook vastgelegd op dvd. Dat er heel wat mensen warm lopenvoor de muziek van Shining is toch niet vanzelfsprekend. Maar in dit gevalspeelden ze ook een thuismatch. De show is een zwart/wit verhaal dat zich nietalleen uitbeeld in de muziek maar ook in de belichting waarbij het lichtorgel eenknipperlichtfunctie krijgt en de luisteraar evengoed verblind als in het inktzwarteduister onderdompelt. Vertrekkend vanuit vrije improvisatie brengt Shining een wanordelijkeen wansmakelijke metal variant die bij zijn doortocht toch een structuur blijktte bezitten. De mooiste voorbeelden daarvan krijg je in het dolgedraaide ‘TheMadness And The Damage Done’ het monumentale ‘Exit Sun’ en het waanzinnige ‘HealterSkelter’. Zwartgallige humor, gecontroleerde chaos en muzikaal meesterschap,het is een dodelijke combinatie.

Pop Will Eat Itself

2011-11-26T20:03:00.001+01:00

Pop Will Eat Itself

New Noise Designed By A Sadist

Cooking Vinyl

Eén van de drijvende krachten binnen Pop Will Eat Itself wasliedjesschrijver en medefrontman Graham Crabb. Hij liep al een paar jaar methet idee rond om PWEI nieuw leven in te blazen, maar niemand van de toenmaligebezetting was bereid om mee in de boot te stappen. De ambitieuze Graham nam danmaar alleen het heft in handen en schreef naar eigen zeggen zijn beste songsooit en hoopt daarmee Pop Will Eat Itself naar een hoger niveau te tillen metdit nieuwe album. PWEI werd bij zijn ontstaan gerekend bij de in de UK ontstanegrebo beweging waar ook Gaye Bikers On Acid, The Wonder Stuff, Carter USM enNed’s Atomic Dustbin toe behoorden. Naderhand begon men samples te gebruiken endeden elementen uit rap, hiphop, dub, funk en vooral industrial hun intrede. Zowerd hun laatste studio album ‘Dos Dedos Mis Amigos’ (1994) uitgebracht bijNothing, het label van Trent Reznor. ‘New Noise Designed By A Sadist’ gaat nogal fors van start met hettoepasselijke ‘Back 2 Business’ gevolgd door het nog fellere ‘Chaos &Mayhem’. En inderdaad het lijkt wel alsof Pop Will Eat Itself nooit isweggeweest, want ook de rest van het songmateriaal pakt uit met sterke op industrialleest geschoeide nummers, waarin slechts af en toe een streepje dub, drum ‘n’bass of hiphop opduikt. Je hoort ook waar een act als The Prodigy de mosterdhaalde. Met ‘New Noise Designed By A Sadist’ roept Crabb vooral herinneringenop en er is geen directe aansluiting bij het huidige industrial aanbod. Maar inhet geval van Pop Will Eat Itself hoeft dat ook niet. Dit album is sterk genoegom met zijn jaren negentig sound ook de hedendaagse industrial liefhebber aante spreken. Vooral tracks als ‘Equal Zero’, ‘Oldskool Cool’, ‘Seek &Destroy’, ‘Disguise’ en ‘Wasted’ hebben die knisperende vonk om het vuur aan delont te steken en de boel te laten ontploffen.

My Brother The Wind

2011-11-26T12:43:00.001+01:00

My Brother The Wind

I Wash My Soul In The Stream Of Infinity
Transubstans Records

De groepsnaam laat vermoeden dat we hier temaken hebben met een combo dat zich in de tijd verplaatst en terugkeert naar deonbezorgde jaren toen aids nog niet bestond, varkensblazen werden gebruikt omcondooms te maken en de lange haren wapperden in de wind. Men leefde incommunes waar veelwijverij was toegestaan en de kindjes meerdere papa’s hadden.De vier groepsleden van My Brother The Wind zijn actief in andere gezelschappenals Anekdoten, Magnolia en Makajodama en dit is na ‘Twilight In The CrystalCabinet’ hun tweede worp. Het kwartet put genoegzaam uit het aanbod vanbestaande van psychedelische, progressieve rock en space rock en geeft er eeneigen richting aan. In de zes nummers wordt telkens een bepaald thema ofinstrument in de schijnwerpers geplaatst. In ‘Fire! Fire!!’ is dat het vrijimproviseren waarbij jazzy drumpatronen de dienst uitmaken en de elektrischegitaren zich wellustig bedienen van effectpedalen. De sitar en tabla in ‘PaganMoonbeam’ brengt ons naar India, het land van de spirituele adviseurs enverlichte meesters. ‘The Mediator Between Head And Hands Must Be The Heart’ ispsychedelische rock in zijn puurste vorm met als grondslag de zweverige,bezwerende tonen van de mellotron. ‘Torbjörn Abelli’ is een eerbetoon aan de vorigjaar op 11 augustus overleden bassist die onder meer actief was in bands alsPärson Sound, (International) Harvester en Träd, Gräs & Stenar en mee aan de wieg stond van depsychedelische/progressieve rockbeweging in Zweden. In ‘Under Crimson Skies’ worden alleregisters open getrokken en gaat men heerlijk uitfreaken. Voor het dizzyintermezzo zorgt de dwarsfluit. Het natuurelement water en de klaterendegitaarklanken vormen de rode draad in de afsluitende titelsong. My Brother TheWind doet met dit album zijn naam alle eer. ‘I Wash My Soul In The Stream OfInfinity’ is een passioneel en harmonieus werkstuk waar je zowel kan inwegdromen of helemaal uit de bol gaan. De trip met de teletijdmachine is in deprijs inbegrepen.

Killed By 9V Batteries

2011-11-26T12:42:00.001+01:00

Killed By 9V Batteries

The Crux

Siluh Records/Sonic Rendezvous

Deze Oostenrijkse act hoort thuis in het noise rock/popcircuit en probeert nu met zijn derde album kom af te maken met een aantalstereotype eigenschappen die aan dit subgenre worden toegedicht. Daarvoorgingen ze scheep met de Weense techno pionier en producer Patrick Pulsinger. Deinbreng van synthesizers verhoogt alvast het pop gehalte en bijvoorbeeld single‘Worst Of Total Anarchy’ laat horen dat deze aanpak mogelijkheden biedt om zichuit het noise keurslijf te wringen. Daar stopt het zowat, want in de overigenummers toont de groep weinig ondernemingszin. Men valt terug op de bekendeinvloeden van Sonic Youth, Dinosaur Jr. en Pixies. Alleen in titelsong ‘TheCrux’, ‘Stalk And Joyride’ en ‘Could Not Find A Disease To Fight’ doet men nogeen schuchtere poging om de bakens te verzetten. De hoofdmoot blijft echter eenveelvoud aan lawaai, vervormd en soms naar atonaal neigend. Nochtans is ‘The Crux’is geen slechte plaat. Alleen zit men ermee kniediep in de middenmoot. En datwou men met de inbreng van iemand buiten de scene juist vermijden. Het idee wasmisschien wel goed, de uitvoering ervan is veel minder.

i H8 Camera

2011-11-26T12:37:00.001+01:00

i H8 Camera

Volume 2

Jezus Factory Records

In navolging van de cultstatus die ‘Volume 1’ en deconcertregistratie ‘Live At Herzberg’ te beurt viel komt deze Belgische ‘all-star’jam band met ‘Volume 2’ op de proppen. Het gezelschap bestaat uit een lossesamenwerking tussen een twintigtal muzikanten actief in andere groepen als TheLove Substitutes, dEUS, Zita Swoon, Sukilove, Sharko, A Clean Kitchen Is AHappy Kitchen en nog vele anderen. Samensteller Craig Ward hanteert hier dezelfdewerkwijze als voor ‘Volume 1’ en maakte een selectie van songs opgenomentijdens performances in de periode 2004 en 2007. Hij compileerde die tot éénlanggerekte track van 54 minuten. Centraal motief is improvisatie en wat elkespeelset uiteindelijk oplevert gaat gepaard met wat er voor interactie is en dechemie die ontstaat tussen de muzikanten onderling. Het is muziek die moeilijkvalt onder te brengen in een bepaalde categorie. Je zou kunnen spreken van zowelavant-garde als experimentele rock, indie rock, noise, no wave en free jazz.Dat zwakkere passages worden afgewisseld met sterkere fragmenten is een opendeur intrappen. i H8 Camera is te nemen of te laten. Het hangt ervan af hoe jeals luisteraar de balans laat overhellen naar de ene of gene kant. Ook al zijnhier uitstekende muzikanten als Rudy Trouvé, Elko Blijweert, Pascal Deweze enMauro Pawlowski aan het werk toch is ondergetekende niet echt gewonnen voordeze vrije en proefondervindelijke vorm van artistieke ontplooiing.

Chris Connelly

2011-11-26T12:35:00.001+01:00

Chris Connelly

Artificial Madness

Relapse Records

Chris Connelly is een man van vele oorlogen. Tijdenszijn lange carrière maakte hij deel uit van zowel bekende acts als obscurebands. Het zijn er hoe dan ook te veel om op te noemen. Zijn vorige wapenfeitdateert van niet zolang geleden, want in juli 2010 verscheen ‘Turning Lead Into Gold With The High Confessions’van The High Confessions. Onder zijn eigen naam verschijnt nu ‘ArtificialMadness’. Voor de opnames koos Chris voor een traditionele viermans bezettingbestaande uit zang, gitaar, basgitaar en drums. Muzikanten van dienst zijndrummer Noah Leger (The Karl Hendricks Trio, The(e) SpeakingCanaries, Head Of Skulls), basgitarist Will Lindsay (Indian, Nachtmystium,Wolves In Throne Room) en gitarist Dallas Thomas (The Swan King, Circle OfAnimals, Asschapel). Als producer werd Sanford Parker, die eveneens actief isThe High Confessions en Minsk, ingehaald. In tegenstelling tot het debuut van TheHigh Confessions zijn de songs direct, gebald, krachtig en herleidt tot deessentie zonder overbodige bijkomstigheden. Qua stijl kan je spreken van eenmengeling van postpunk met indie rock en een streepje new wave. Met ‘ArtificialMadness’ rebelleert Connelly tegen de afhankelijkheid van overbodigetechnologieën waar de mens vandaag aan wordt bloot gesteld en de groeiendestompzinnigheid die daar het gevolg van is. Het is ook een contesteren tegen deslappe kost die men tegenwoordig opdient onder de noemer rockmuziek. Daarvoorduikt Chris in zijn eigen muzikale verleden en klopt aan bij Killing Joke, PublicImage Ltd., Murder Inc. en The Damage Manual. Het is vooral de donkere sfeer ende niet onmiddellijk te duiden, zeg maar sluimerende elementen van herkenning, desporen die leiden naar de jaren tachtig van de vorige eeuw, die van ‘ArtificialMadness’ een aantrekkelijke belevenis maken. Het is een caleidoscopisch,muzikaal avontuur. Sprongen hier ten huize uit de band: ‘Classically Wounded’,de kopstoot ‘Wait For An Amateur’, ‘Cold Blood In Present Company’, ‘ImperfectStar’, ‘The Subjects’ en het zweverige postpunk epos ‘A Career In Falsehood’.

White Darkness

2011-11-02T14:41:00.000+01:00

White Darkness

ToKAGE

Denovali Records

White Darkness is het soloproject van de uit Utrechtafkomstige muzikant Jason Köhnen (The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble enBong-Ra). Voorheen speelde hij basgitaar bij de stoner metalband CelestialSeason. Andere nevenprojecten waarin hij actief is zijn Servants Of The Apocalyptic Goat Rave enDeathstorm. Na ‘Nothing’ is ‘ToKAGE’ zijn tweede release als White Darkness.Het idee is om de essentie van doom metal uit zijn context te lichten en teplaatsen in een futuristisch annex nihilistisch kader. Jason maakt overwegendgebruik van drums, allerlei elektronische hulpmiddelen en piano. Rachael Kozakneemt de vocalen – gefluister en geschreeuw - voor haar rekening. De overheersendebegrafenisstemming past helemaal bij de tijd van het jaar. Zuiver toevalnatuurlijk, maar toch. Licht brengt verhevenheid, duisternis brengt angst. In enpoging om aan de donkerte te ontsnappen kan men vergetelheid zoeken in de leegte.Een paradoxaal gegeven. Zonder de banden met metal helemaal door te knippencreëert Köhnen een eigen universum van ontkenning dat zich in al zijnoneindigheid uitstrekt. Vooral ‘The Volume Of The Enclosure’ klinkt ronduitangstwekkend. Een passende climax om ‘ToKAGE’ mee af te sluiten.

Vic Anselmo

2011-11-02T14:39:00.001+01:00

Vic Anselmo

In My Fragile

Danse Macabre

De mooie Letse sirene uit Riga, die momenteel resideert inhet Duitse Essen, heeft na ‘Trapped In A Dream’ (2008) een tweede cd uit. Quastijl lijkt Victoria definitief te hebben gekozen voor een theatrale endramatische invulling van muziek die zo uit één of andere musical of filmscorelijkt te zijn geplukt. Het is een formule die in de specifieke context van ‘InMy Fragile’ helemaal niet tot zijn recht komt. Anselmo heeft een grootstembereik, maar de composities vallen tegen. Men probeert dat te maskeren doorer symfonische orkesten of een batterij synthesizers tegenaan te gooien, maardat helpt voor geen meter. Slechts in nummers als ‘More Than You CanComprehend’ en ‘Horizon’ vindt Vic de juiste balans tussen camp, kitsch,gothic, electro en alternatieve rock. De cover van ‘Das Dunkle Land’ van DasIch kan er ook nog mee door. Om het album extra te promoten bevat het schijfjevier bonus tracks opgenomen tijdens Vic Anselmo haar akoestische tournee in hetvoorprogramma van Deine Lakaien. En het moet gezegd: wanneer ze zichzelfbegeleidt op piano komen zowel de songs als haar talent als zangeres toch beteruit de verf. Vergelijk de studio versie van ‘Bone’s Blues’ maar eens met delive uitvoering. De volgende keer graag wat minder pathetiek en bombast.

Steven Wilson

2011-11-02T14:38:00.000+01:00

Steven Wilson

Grace For Drowning

Kscope/Bertus

Steven Wilson is de stichter en frontman van de Britse bandPorcupine Tree. Andere succesvolle projecten zijn No-Man metzanger/tekstdichter Tim Bowness , Blackfield met de Israëlischesinger/songwriter Aviv Geffen en het ambient concept Bass Communion. ‘Grace ForDrowning’ is na ‘Insurgentes’ pas zijn tweede volwaardige album release ondereigen naam. Met ‘Grace For Drowning’ gaat Steven Wilson terug naar wat voor hemde meest vernieuwende periode was in de geschiedenis van de rockmuziek. Hettijdperk waarin artistieke expressie bovenaan het lijstje stond en er geenrekening werd gehouden met verkoopcijfers, trends of wat dan ook. Het is hemhier in de eerste plaats te doen om de creativiteit en de geest van hetexperimentele, het eclectische. Om zijn doel te bereiken pakt Wilson uit meteen dubbel cd. Volume 1 kreeg als ondertitel ‘Deform To Form A Star’, volume 2‘Like Dust I Have Cleared From My Eye’. Deze dubbele langspeler omvat een breedspectrum met uiteenlopende invloeden van klassieke muziek over progressieve,symfonische rock/metal en psychedelica tot koorzang, jazz en filmmuziek. ‘GraceFor Drowning’ is ambitieus en veelzijdig. Steven Wilson laat invloeden uit zijn eigen voornoemdeprojecten infiltreren, naast die van andere artiesten uit de gouden era – eindde jaren zestig, begin de jaren zeventig. Er dienen zich prachtigegeluidssculpturen aan, naast hardere tracks, ingetogen stukjes en moeilijk tedoorgronden, lang uitgesponnen fragmenten. Om dit alles tot een goed einde tekunnen brengen liet Wilson zich omringen door een keur aan gastmuzikanten waarvanveel met een verschillende muzikale achtergrond. Onder meer Trey Gunn, SteveHackett, Jordan Rudess, Theo Travis en Nic France waren van de partij. Met deze‘Grace For Drowning’ ben je een hele tijd zoet, alleen al met alles tebeluisteren en de vele lagen te ontwarren en details te ontdekken. De grotevariëteit aan stijlen en composities maakt dat het weinig zin heeft om tespreken van pro of contra. Iedereen zal wel zijn eigen favoriete nummers naarvoor schuiven. Feit is dat Steven Wilson nog maar eens bewijst een groots engetalenteerd muzikant te zijn. Iemand waar je met bewondering naar opkijkt.

Electric Orange

2011-11-02T14:37:00.000+01:00

Electric Orange

Netto

Sulatron Records

Het Duitse Electric Orange bestaat als sinds 1992 en is hetgeesteskind van toetsenist Dirk Jan Müller. In het begin deed hij beroep opgastmuzikanten. In ’94 kwam gitarist Dirk Bittner de rangen versterken en sinds2003 kent de formatie een vaste bezetting met naast Müller en Bittner, drummerGeorg Monheim en bassist Tom Rückwald. Sindsdien wordt er ook meer live opgetreden.De muziek van Electric Orange is geënt op krautrock, psychedelische rock enspace rock en brengt illustere bands als Amon Düül 2, Tangerine Dream, Can,Neu!, Kraan, Guru Guru en Birth Control in herinnering. Het opnemen in hun eigenstudio geeft hen de vrijheid om spontaan het creatieve proces op gang te latenkomen of net constructief en gecontroleerd te werk te gaan. ‘Netto’ is opgebouwdals één lange improvisatie waarbij de muzikanten zichzelf de ruimte gaven omuit te freaken of stapsgewijs geluidssculpturen en soundscapes te ontplooien.Het studio materiaal bestaat zowel uit oude instrumenten als mellotron enHammond orgel, als de nieuwste technologische hulpmiddelen. ‘Netto’ is een turfvan 79 minuten waar je soms oren te kort komt. Van overal en nergens komentalloze impulsen en geluiden op je af. De ene keer dromerig en zweverig, danweer gebiedend of hypnotiserend. Electric Orange slaagt erin om een eigenuniversum te scheppen. Met ‘Netto’ laat het viertal een frisse wind waaien doorheenhet muzikale landschap en kijkt op aparte manier naar het fenomeenkrautrock/space rock. Een aanrader voor wie wil gluren voorbij de horizon.

Dead Voices On Air

2011-11-02T14:35:00.001+01:00

Dead VoicesOn Air

Michael AndThe Angels Fought

LensRecords

De manachter Dead Voices On Air is Mark Spybey. Sinds hij twintig jaar geledenZoviet-France verliet is dit al zijn vijftiende release, zonder rekening tehouden met andere projecten als Download en Reformed Faction en ontelbarecollaboraties. Op deze ‘Michael And The Angels Fought’ heeft Spybey een aantalgastmuzikanten uitgenodigd waaronder celliste Bela Emerson, zangeres IvanaSalipur, gitarist Michael Page en de Franse auteur Philippe Petit. Het laatMark toe om, vanuit zijn standpunt van niet-muzikant, wat zijn gasten vertolkenin zich op te nemen en zich erover te bezinnen. Deze assemblage van vijfcomposities etaleert een stille kracht, een ongeziene pracht waar een mens stilvan wordt. De titels zijn heel toepasselijk en letterlijk te nemen. ‘Shadow’ iseen spel van schaduwen. Soms sta je zelf in de schaduw, want het licht is testerk, de zon als een koperen ploert. ‘Voice’ bezingt de lof van de vrouwelijkestem en laat alle facetten aan bod komen en horen tot wat een zangeres in staatis. ‘Pulse’ is het kloppend hart van deze cd met als muzikale begeleiding deklaaglijke cello van Bela Emerson, gebed in een weids landschap van een doorelectronics gestuurd proces. Met ‘Moon’ gaan we de ruimte in. Knisperenderadiogolven, stemmen uit het heelal, snerpende metalen platen, een reis naarhet onbekende en als je door het venster naar buiten kijkt is er het immensetapijt van sterren. Van ‘Sudden’ gaat een bepaalde dreiging uit, de schrik voorwat komen gaat, een plotse gebeurtenis een onverwachte wending. ‘Het’ neemt jebij verrassing. ‘Het’ komt je halen en je kunt er niets aan doen. Alleen maarondergaan.

Throwing Muses, Newtown

2011-10-30T17:28:00.000+01:00

Throwing Muses

Handelsbeurs, Gent

27-10-2011

Van indie rock grootheid Throwing Muses verscheen inseptember dit jaar een somptueus verpakte ‘Anthology’ dubbel cd met eenselectie, een retrospectieve van vijfentwintig jaar Throwing Muses en eentweede schijf met moeilijk te vinden opnames en rariteiten. Om het album tepromoten is het gezelschap nu op tournee en een passage in de Handelsbeursstond op het programma.

Eerst mocht Newtown, een vijfkoppige band uit het Antwerpse,de debatten openen. De groep heeft een eerste ep uit en kwam die aan het Gentsepubliek voorstellen. Het gezelschap brengt actuele indie rock en integreert eendiversiteit aan invloeden. De keyboards en de hoge stem van zanger GeertLaenens geven het geheel een groter popgevoel. En daar ligt - live dan toch –ook de zwakte van de band. De zang staat soms in fel contrast met de stevigegitaar uithalen van Philip Huysmans en Fre Duran die afwisselend desolopartijen voor hun rekening nemen, de donkere baslijnen van Tijl De Ridderen de felle drumroffels van Lode Arnouts. Newtown is een getalenteerd combo.Toch bleven we na hun korte set achter met gemengde gevoelens.

Daarna was het even wachten op de hoofdact aangevoerd doorde immer adorabele Kristin Hersh.De frontdame had met drummer David Narcizo en bassist Bernard Georges twee oudgedienden meegebracht diejarenlang de dienst hebben uitgemaakt bij Throwing Muses. Speelde degeluidsbalans Kristin nog wat parten tijdens openingsnummer ‘Shark’ dan werddat meteen goedgemaakt met een overtuigende versie van ‘Shimmer’, één van hunmeer bekende tracks. Throwing Muses hebben nooit echte hits gehad, maar dat isop zich geen obstakel om een gevarieerde en memorabele speellijst samen testellen. Het is een band die het moet hebben van persoonlijkheid. Zo is er deunieke stem van Hersh, haar poëtische teksten en specifieke gitaarstijl en degrenzen aftastende wisseling van geluidsterkte en tempi. Toonaangevend zijn ookde fantastische drumpatronen van trommelaar Narcizo, die het ritme van de setbepaalde en het melodieuze, inventieve spel van Georges op zijn vijfsnarenbasgitaar. Hersh was verbaasd dat het toch talrijk opgekomen publiek zo stilwas. Ze heeft het zelfs een paar keer herhaald. Ze had wel een punt, wantbuiten enthousiaste reacties en applaus tussenin de songs bleef iedereen intensluisteren. Throwing Muses is een groep die muziek ademt. Het zit dezemuzikanten in de genen en de impressie die ze nalaten is gewoon indrukwekkend.De liedjes lenen zich helemaal tot zo een hevige beleving. Het zijn geenslappe, hersenloze dingetjes die je achteloos kan laten passeren. Niet altijdeven goed in het gehoor liggend, maar het zijn stuk voor stuk nummers metinhoud. Een zeldzaamheid in het huidige muzikale landschap. Het trio kwam nogterug voor twee bisrondes, waarbij tijdens de laatste de elektrische gitaarwerd ingeruild voor een akoestisch exemplaar om in stijl te eindigen met‘Devil’s Roof’ en het prachtige ‘White Bikini Sand’. Het was alleszins eenconcert dat je een tijdje bijblijft. Throwing Muses zou binnen afzienbare tijdde studio induiken en beginnen aan de opnames van een nieuwe langspeler. Wie erdus nu niet bij was krijgt in een nabije toekomst misschien wel een herkansing.

Skinny Puppy

2011-10-30T01:56:00.000+02:00

Skinny Puppy

Een reactie tegen het grote bewustzijn

26 jaar en 14 albums, het zijn cijfers die kunnen tellen.Zolang delen cEvin Key en Nivek Ogre lief en leed als stichters en kernledenvan Skinny Puppy. Hun nieuwe album ‘hanDover’ is een klein meesterwerk. Zowelop het vlak van muziek als tekst brengt het duo, met de hulp van oude getrouwenals Ken Marshall en Mark Walk, een vernieuwend werkstuk dat een andere kijkheeft op de wereld en ons maatschappelijk model. Voor liefhebbers vanindustrial is het de hemel op aarde. Op het voorstel om een gesprek te hebben metéén van de beide protagonisten gingen we dan ook gretig in. Als gesprekspartner werd cEvin Key naarvoor geschoven. We troffen hem thuis aan in LA.

Paul Van de gehuchte

Terug naar het begin

Kevin William Crompton, aka cEvin Key en Kevin Graham Ogilvie(Nivek Ogre) ontmoetten elkaar voor het eerst in de winkel waar Key werkte alskassier. Ze spraken niet echt met elkaar. Het enige wat werd gezegd was iets inde trend van: ‘Dat is dan tien dollar en zeventien cent.’ Later troffen zeelkaar op een feestje in het huis van een kennis. Key speelde toen al in eenbandje. In een hoek van de kamer stond een SCI Pro-One keyboard waarop cEvin bezigwas met componeren van een stukje muziek. Nivek toonde interesse en Key vroeghem om voor het muziekfragment een tekstje te schrijven. Zo hebben de tweeelkaar toevallig leren kennen.

Met vallen en opstaan

Als individuen binnen de constellatie van een groep heefthet tweetal moeilijke periodes gekend. Soms was de spanning te snijden. In het beginwaren ze jonge beunhazen, ze hadden niet echt een doel of een plan. Ze dedenniet echt een poging om populair te zijn. Skinny Puppy was leuk om te doen enincidenteel groeide de groep mensen die hun muziek graag hoorde en wou kopen. Eigenlijkdachten ze: Als dit ooit stopt dan beginnen we met iets anders, maar het isnooit gestopt. Ze vonden altijd wel labels, managers, vrienden of kennissen diehen de nodige steun gaven om door te gaan. cEvin: ‘Het geeft voldoening en hetvoelt goed aan als je jezelf kunt blijven en dat zonder rekening te moetenhouden met de buitenwereld. Skinny Puppy heeft nooit trends gevolgd of deeluitgemaakt van een bepaalde muziekscène. We deden ons ding. Al de rest vloeitdaaruit voort. Voor mij is belangrijk dat wat wij voelen, de statements die wewillen maken en trouw blijven aan onze oorspronkelijk intenties en gedachtegoed;dat dit stand houdt. Als dat niet meer mogelijk is, is het tijd om ermee testoppen.’ Samen muziek maken, optreden, fotosessies, er zijn mogelijkheden zatom elkaar op regelmatige basis te zien, dus in het gewone leven, naast hunbestaan als Skinny Puppy hebben beide niet zoveel contact met elkaar. Er is ooknog zoiets als een gezinsleven. ’s Avonds naar de kroeg gaan behoort niet totde geplogenheden van alle dag.

Het sturen van bezieling

cEvin: ‘Je armen geven de richting aan die je wil uitgaan(lacht). Elke dag is anders en als je bezig bent met muziek komen de ideeënvanzelf. Je kan het niet forceren. Soms lijkt het nergens op, soms klinkt hetgoed. Voor mezelf herken ik onmiddellijk of die invallen bruikbaar zijn ofniet. Zij het voor Skinny Puppy of voor één van mijn andere projecten, TearGarden, Download, PlatEAU... .’

Het ontdekken van nieuwe geluiden

In de wereld van synthesizers valt er altijd wel iets nieuwste ontdekken. Het is een universum van geluiden dat steeds in beweging is.cEvin: ‘Mocht je alles al gehoord hebben dan valt er niet veel meer te beleven.Er blijven nieuwe modellen van keyboards op de markt komen en die wil je danhebben. Je voelt je aangesproken en dan wil je de verschillende geestkrachtenuit al die domeinen kanaliseren. Nee, met synthesizers ben je nooit klaar.Vroeger maakte ik regelmatig gebruik van de techniek ‘field recordings’. Als ikop reis was in andere landen had ik altijd wel bandopnemers bij me. Allegeluiden werden geregistreerd: treinstations in Japan of krekels op Jamaica ofradio uitzendingen uit verschillende landen. Ik mag zeggen dat ik een aardigeverzameling heb opgebouwd.’

Een nieuwe aanpak

Voor het maken van ‘hanDover’ maakte Key komaf met zijn oudemanier van werken en startte overnieuw met een schone lei. Met een frisse kijken open geest werden nieuwe sequencers en apparaten in stelling gebracht. cEvinomschrijft zijn werkwijze als primitief en direct. Daarnaast was modulatie eenveelgebruikte techniek. De laatstejaren is die erg populair geworden en Key wou zien welk effect dit procedé zouhebben op de muziek van Skinny Puppy.

Twee onvolwassen vijftigers

cEvin: ‘Mannen worden nooit volwassen. Het is een gezegdedat je dikwijls hoort, maar het is waar. Volgens mijn vriendin zwem ik elkeweek in de fontein van de jeugd en moet ik nu ongeveer 32 jaar oud zijn(lacht). In mijn wereld hoef ik niet oud te worden. Ik was een deel van SkinnyPuppy en ben dat vandaag nog. Ik maak me niet druk om wat er buiten ‘mijnrealiteit’ gebeurt. Ik blijf gefocust en probeer die sprankel jeugdigheid vantoen te bewaren door alle dagen te doen wat ik denk dat moet gebeuren. Je kanalleen maar hopen dat alle onderdelen van je lichaam op dezelfde lijn zitten(lacht). Kleine jongens blijven spelen met hun speelgoedautootjes. Na al diejaren ben ik een opgeklommen tot de rang van professionele minivrachtwagenbestuurder. ‘

Nog net geen miljonairs

Key staart zich niet blind op zijn eigen prestaties of deik-persoon. Hij probeert alles in een breder perspectief te plaatsen en devraag die zich dan opdringt is waar alles om draait. cEvin: ‘Wel, we zijn geengrote poenpakkers. We bevinden ons niet in een situatie die ons toelaat om eenluxueus leventje te leiden. Voor ons draait het om overleven. Er is niet veelveranderd. De druk van vroeger is er nog altijd. We hebben nooit subsidies ofsteun gekregen van de overheid. Er is een tijd geweest dat we honger leden. Hetverbaast me nu dat we toen nooit hebben opgegeven en muziek zijn blijven maken.Het maakt onderdeel uit van de verandering in gedrag of kennis. Je geloof in envertrouwen op wat jezelf kan. Blijf toegewijd tot wanneer je erbij neervalt.Het is een overlevingsmechanisme dat je ontwikkelt waardoor je beter signalenopvangt en herkent. Ik weet dat in de teksten van Ogre perceptie een hoofdrolspeelt. Het leven is als een test, een experiment en we zijn nieuwsgierig om teweten wat de eindbestemming is.’

Het einde een tijdperk

cEvin: ‘Wanneer ben je voor het laatst naar een club ofjeugdhuis geweest om het groepje van een vriend te zien optreden? Wat mij hetmeest zorgen baart en wat ik spijtig vindt is dat de underground muziekscèneverdwijnt. Er is niemand meer die de echte ondergrondse beweging nog steunt. Vroegerwas het anders. Het stelde soms niet veel voor, maar er was de passie. Dehartstocht en de liefde om tijd en geld te spenderen aan creativiteit, aan ietswat nog geen vaste vorm heeft aangenomen is weg. Nu is er alleen nog hetinternet. Ik denkt dat veel optreden een pleister op de wonde kan zijn. Ik weetniet met hoeveel procent elk jaar opnieuw de verkoop van cd’s naar benedengaat, maar het is substantieel. Degrote platenmaatschappijen willen niet meer investeren in de toekomst. Er isgeen langetermijnvisie. Men pikt er een artiest uit waarmee men snel geld kanverdienen. Ze persen die uit als een citroen en eenmaal leeg moet die plaatsmaken voor de volgende. Het zijn net robots. Eenmaal afgedankt belanden ze opde schroothoop.’

De digitale wereld

Volgens Key biedt alleen het digitale formaat nog een toekomstvoor de muziek in het algemeen. cEvin: ‘Het enige andere dat je kunt ondernemenis iets extra toevoegen dat je muzikaal product aantrekkelijker maakt. Je moetdan meer brengen dan de muziek alleen. Op die manier kan je de mensen nog warmmaken om een fysieke aankoop te verrichten. Het is wel een interessanteontwikkeling om te volgen. Ik bedoel mensen die vijftien, twintig jaar geledenzijn geboren hebben geen benul van hoe het vroeger was. Voor hen is de digitalewereld heel gewoon. Voor hen is het normaal om alles te kopen en te downloadenvia internet. Je kan hen niets verwijten. Het is aan ons om hen een alternatiefaan te bieden in welke vorm dan ook. Men zou eens een enquête moeten houden omte weten te komen hoeveel mensen vandaag uitsluitend naar YouTube kijken of viainternet naar muziek luisteren. Alles wat op deze planeet is geweest en wat nugebeurt kan je bekijken op YouTube. Het is verbazingwekkend. Hoe het verdergaat evolueren is me een raadsel. Als er geen ander platform komt moet het zichwel uitwerken tot een nieuwe kunstvorm. Het enige spijtige dan is dat eenkleinere muziekscène zich nog moeilijk zal kunnen ontwikkelen tenzij die doorde massa en masse wordt gesteund. Bijnaalles in de muziekwereld is eenheidsworst, een voortzetting van wat al bestaat.Het is bedroevend en smartelijk.’

Modules en oscillatoren

Voor het maken van dit album maakte Key gebruik vanverschillende modellen van oscillatoren en modules in combinatie metsynthesizers. Voor de technische details verwijzen we naar de site van SubconsciousRecords. cEvin: ‘Het briljante van het Eurorack is dat je modulair gezien eigenontwerpen, althans in theorie, kan omzetten in een zelfgemaakte compositie. Deachterliggende gedachte was dat ik met dit concept anderen kan inspireren.Onder meer door hen de vaardigheden aan te reiken. Als Subconscious is het onsgelukt om geluiden te laten roteren en een synthesizer - via het proces vanmodule na module - te bouwen. Bij Subconscious hebben we al oscillatoren entwee sets modules te koop. Er is nog meer op komst, maar voorlopig ben ik deenige die eigenaar is van een bekrachtigde Subconscious synthesizer.’

De broek gescheurd

Voorlopig staat er alleen een Amerikaanse tournee op deplanning. Er zijn nog wel geen data bekend. Van een rondreis in Europa is noggeen sprake. Onder meer omdat de laatste Europese passages steevast op eensisser zijn uitgedraaid. Elke keer wanneer ze terug naar huis gingen kregen zeeconomisch gezien en bij wijze van spreken een trap onder de kont. Dus ze zijner nog niet uit hoe ze het financieel en organisatorisch gaan aanpakken. cEvin:‘De opzet en planning van onze laatste tournee in 2010 was een complete ramp enheeft ons echt de das omgedaan. Aan de opkomst was het niet gelegen, want wespeelden altijd voor een vol huis. De oorzaak was het geschifte schema. De enedag speelden we in Amsterdam, de volgende in Stockholm, dan terug in Nederlanden daarna terug in Denemarken of Zweden. Al dat reizen is niet alleen vermoeiend,maar kost ook hopen geld. De communicatie tussen manager, agentschappen enorganisatoren liep helemaal fout. De totale inkomsten van onze merchandise zijn daar in rook opgegaan.Maar we leren van onze blunders, want eigenlijk moeten we alleen maar onszelfverwijten – dat zijn Ogre en ik – omdat we hebben nagelaten alles grondig tecontroleren voor we aan die toer zijn begonnen. Nu ben ik veel meer beducht;hou meer toezicht. Laat ons hopen dat het allemaal nog op zijn pootjes terechtkomt. Misschien dat we alleen een paar van de zomerfestivals meepikken. We zienwel. Europe, keep your fingers crossed.’

http://www.skinnypuppy.com/

http://www.myspace.com/skinnypuppy

http://www.subconsciousrecords.com/

http://www.scaremeister.com/

Ghost Brigade

2011-10-30T01:45:00.000+02:00

Ghost Brigade

Het bloeddorstig kwaad zegeviert

Jyväskyläis een stad in de provincie West-Finland en staat bekend als onderwijsstad vanwegezijn grote universiteit en de vele specialistische opleidingen die de stadhuisvest. Het is ook één van de snelst groeiende steden van Finland. Van daaruit opereert de in 2005boven de doopvont gehouden progressieve doom metal band Ghost Brigade. Sindshun debuut ‘Guided By Fire’ (2007) gaat het de vijf man sterke band voor dewind. Hun tweede worp ‘Isolation Songs’ en het afgelopen zomer gelanceerdenieuwe album ’Until Fear No Longer Defines Us’ werden telkens op lovende woordenonthaald waarbij de superlatieven niet werden gespaard. Tijd dus om eens kenniste maken met deze koele Noorderlingen en gesprekspartner van dienst wasfrontman Manne Ikonen.

Paul Van degehuchte

Iedereen iswel eens bang

VolgensManne verliep het proces om ‘Until Fear No Longer Defines Us’ te maken een stukgemakkelijker dan dit het geval was met hun twee vorige platen. Zelf hadden zezich beter kunnen voorbereiden en de opnames vonden plaats in dezelfde studioen ook het team van technici en het studiopersoneel was hetzelfde. Niet dat menop automatische piloot speelde, maar sommige zaken spraken voor zich en menhoefde geen tijd te verspillen met het zoeken naar oplossingen. Van zeven vande tien nummers zijn de teksten geschreven door Manne. De overige drie zijn vande hand van gitarist Wille Naukkarinen die ook de muziek schrijft. Manne: ‘Voorhet schrijven van de teksten haal ik inspiratie uit eigen belevenissen enobserveer ik wat er rondom mij gebeurt. Religie en alles wat daarmeesamenhangt, is ook een topic wat mij erg interesseert. Ik schrijf vanuit mijneigen standpunt. Hoe ik de wereld zie. Een ander heel belangrijk thema datsteeds terugkomt is angst. Dit fascineert mij enorm, want elke mens is ooit weleens bang.’

Eenreflecterende tekstdichter

Manne heeftziijn eigen werkwijze. Meestal schrijft hij op dagen dat hij weinig om handenheeft. Dat zijn de ideale momenten om te mijmeren en over het leven tereflecteren. Wanneer hij een idee heeft schrijft hij het op. Dat kan in de vormvan een verhaal zijn of een gedicht. Met dat materiaal wordt er gerepeteerd.Soms werkt dit heel goed, een andere keer niet, maar dat is nu eenmaal dewerkmethode die Manne hanteert. Tijdens de sessies voor ‘Until Fear No LongerDefines Us’ was er slechts één nummer dat in de stijgbeugels is blijven steken.Het werd eenmaal gerepeteerd en onmiddellijk weer afgevoerd. In zijn vrije tijdspeelt hij wel wat gitaar, maar het ontplooien van de muzikale thema’s en riffsbinnen Ghost Brigade is helemaal voor rekening van Wille. De repetitiesbeperken zich tot twee, drie keer per week. Bassist Janne Julin is de enige vanhet vijftal die niet in Jyväskylä woont en voor hem is het niet altijd evidentom over en weer te reizen. Meestal komt hij in het weekend en dan wordt ergeoefend op vrijdag, zaterdag en zondag. Alles bij elkaar een tiental uren.Wanneer er een tournee of opnames gepland staan wordt het aantal kerenrepeteren opgedreven.

De ledenvan Ghost Brigade zijn ook hechte vrienden. Manne, Wille, Tommi Kiviniemi(gitarist) en drummer Veli-Matti Suihkonen wonen allemaal in Jyväskylä en na dewerkuren gaan ze op regelmatige basis samen een pint drinken. Ghost Brigadeblijft een hobby, al wordt de professionele impact groter en groter. Sommigegroepsleden hebben ook een gezin. Alles in goede banen leiden valt somsmoeilijk. Het komt er voornamelijk op aan om goede afspraken te maken. Om diereden ook gaat Ghost Brigade geen maanden op rondreis. Om het comfortabel tehouden plant men telkens korte tournees van pakweg drie à vier weken en dan ishet weer huiswaarts keren naar het dagdagelijkse werk en/of moeder de vrouw enkroost.

Eindeplatencontract

Eengrafische ontwerper als groepslid hebben heeft zo zijn voordelen. WilleNaukkarinen neemt naast de muziek dan ook het ontwerpen van hoezen, cd-boekje;zeg maar het totale artistieke concept voor zijn rekening. Dat deed hij vooralle drie de albums. Het draaien van de video voor ‘Clawmaster’ kwam er eerdertoevallig. Twee jaar eerder hadden ze de Franse kunsternaar Fursy Teyssier een eerste keer ontmoet en met hemgepraat over het maken van een clip, maar dat bleek toen een te dureonderneming. Nu zaten ze beter bij kas en is het hen eindelijk gelukt een videomet Fursy op te nemen. Ze zijn dan ook erg tevreden met de clip van ‘Clawmaster’.De platenmaatschappij heeft zich nooit echt ingelaten of kritiek geuit op deartistieke aanpak. Manne: ‘Ze zijn vrij om het te proberen, maar langs onzekant zullen we altijd trachten om onze zin door te drukken. We mogen zeker nietklagen over de samenwerking tussen Ghost Brigade en Season Of Mist. Al moetener straks knopen worden doorgehakt. Ons platencontract loopt ten einde, maar wegaan geen overhaaste dingen doen. Eerst komen de tournees gekoppeld aan ’UntilFear No Longer Defines Us’. Pas binnen een jaar of zo gaan we rond de tafelzitten. De beslissing – wat het ook wordt - zal hoe dan ook mee de toekomstbepalen van Ghost Brigade.‘

Zanger vandertien

Mannestartte zijn loopbaan als zanger in een rockbandje op de leeftijd van dertienjaar. Zolang hij het zich kan herinneren was er muziek in huis. Zijn moederzong mee de liedjes die ze hoorde op de radio. Zingen heeft altijd een plaatsgehad in Manne zijn leven. Hij heeft nooit muziek gestudeerd. Hij is eennatuurtalent. Het eerste album dat hij kocht met zijn eigen geld was het debuutvan W.A.S.P. op cassette. De eerste plaat was Death Angel of Metallica’s ‘RideThe Lightning’, dat kan hij zich niet zo goed meer herinneren. Hij heeft dekleinoden wel nog in zijn bezit. Manne koopt vooral vinyl. Tenminste als definanciën het toelaten, want de laatste tijd is vinyl weer hot en dat zie jeaan de prijzen. Hij ziet zich echter niet als een echte verzamelaar.

Spotify versusFacebook

Manne: ‘Hetverwerven van muziek is te gemakkelijk geworden. Men hoeft het huis niet meeruit om muziek te beluisteren of te kopen. Thuis achter de computer zitten en dejuiste toets indrukken volstaat. Ik heb niets tegen Spotify, YouTube of wat danook. Het is een mes dat aan twee kanten snijd. Je moet nieuwe manierenontdekken en ik denk dat het spelen van concerten één van de bestealternatieven is. Laatst hebben we drie shows gespeeld in kleinere clubs in hetNoorden van Finland. De merchandise die we mee hadden was in geen tijduitverkocht. Dus iedereen tevreden.’ Sociale sites zoals Facebook zijn ook nietmeer uit het dagelijkse leven weg te denken. Manne loopt er niet echt warm voor,maar je kan er wel sneller berichten en aankondigingen kwijt aan een ruimpubliek.

Fietsenniet racen

Om eenbeetje in conditie te blijven gaat Manne dikwijls fietsen. In populaire sportenals ijshockey en voetbal is hij niet zo geïnteresseerd. In zijn vrije tijdhoudt hij van lezen en films kijken. Qua genres gaat zijn voorliefde uit naarbiografieën over legendarische bands. Zo is hij nu bezig met het lezen van eenboek over Nirvana. ‘The True Story’, een turf van 900 bladzijden geschrevendoor Everett True en devolgende wordt ‘Hammer Of The Gods’ dat de saga vertelt van Led Zeppelin metals auteur Stephen Davis. Wat films betreft kan hij zowel genieten van eenhersenloze actiefilm als een meer artistiek verantwoorde prent.

Twee wekenEuropa

Het makenvan een vierde cd is nog helemaal niet aan de orde. Manne heeft wel al nieuweteksten geschreven, maar dat is iets dat hij doorlopend doet en naar verluidtheeft Wille al een paar goede riffs gevonden. Voorlopig staat ‘Until Fear NoLonger Defines Us’ centraal. Op 8 oktober beginnen ze aan een twee wekendurende Europese tournee die hen ook naar België en Nederland brengt. Als ze erhelemaal klaar voor zijn komt die vierde plaat er sowieso. Bij Ghost Brigadezijn ze niet bijgelovig. Er vinden geen speciale rituelen plaats. Voor ze hetpodium opstappen wensen ze elkaar veel geluk en dat is het. Finnen staan bekendom de hoeveelheid alcohol die ze achterover kunnen slaan. Ook deze jongenslusten een glaasje, maar drinken met mate. Manne: ‘Wanneer ik veel drink is datslecht voor mijn stem. Als ik dronken ben dan kan ik zelfs niet meer zingen.’Als hij moet kiezen tussen een potje lekkere seks of het spelen van eenschitterend concert stellen we Manne voor een dilemma. Manne: ‘Beiden biedeneen prettig vooruitzicht en zijn leuk om te doen, dus ik kan echt niet kiezen.Laat ons zeggen dat ik beide even graag heb. Alleen de volgorde kan ik niet zelfbepalen. Het hangt ervan af welke opportuniteit zich eerst aanbied.’(lacht)

http://www.ghostbrigade.net/

http://www.season-of-mist.com/

Bezetting

Manne Ikonen

Tommi Kiviniemi

Wille Naukkarinen

Veli-MattiSuihkonen

Janne Julin

Discografie

‘Guided ByFire’ (2007)

‘IsolationSongs’ (2009)

’Until FearNo Longer Defines Us’ (2011)

Thalamus

2011-10-30T01:40:00.000+02:00

Thalamus

Subterfuge

Transubstans Records

Eveneens afkomstig uit Zweden zijn de jongens van Thalamus(De thalamus is een belangrijk schakelstation voor allerlei informatie vanzintuigen op weg naar de hersenschors, maar vormt ook een onderdeel vancircuits in de hersenen die betrokken zijn bij de sturing van beweging enemoties.) De muziek van Thalamus situeert zich ergens tussen Spiritual Beggars,Black Sabbath, Blue Cheer en Abramis Brama, waarmee ze qua totaalgeluid tocheen beetje afwijken van hun debuut cd ‘Beneath A Dying Sun’. Frontaal in de mixstaat de geweldige sound van het Hammond orgel van toetsenist Joakhim Åslund. Bovendienbezit zanger/gitarist Kjell Bergendahl over het perfecte stemgeluid om dezevorm van hardrock op overtuigende wijze in de strot van de luisteraar te duwen.De afwisseling van sneller spul met nummers op halve snelheid maakt de plaat watlogger en zwaarder, maar dat doet helemaal geen afbreuk aan de eenheid van de elfnummers die ‘Subterfuge’ rijk is. Integendeel, deze speelstijl is juist één vande sterke punten van Thalamus. Lichtjes fantastisch zijn ‘Bring Down Mary’,‘When Goblins Cheer’, ‘Still Dancing On My Grave’, ‘Love Is Shining On The DeadMan’ en ‘Through The Fields’. Een ander hoogtepunt is ‘Shot To Hell’. Dankzijde bluesy toets is het een dijk van een song. Thalamus verrast ons hier inpositieve zin en wie niet vies is van traditionele hardrock moet dit plaatjezeker eens uittesten.

Skinny Puppy

2011-10-30T01:35:00.000+02:00

Skinny Puppy

hanDover

Synthetic Symphony/SPV/Suburban

Nivek Ogre en cEvin Key zijn met ‘hanDover’toe aan hun elfde studio album. Net als op hun vorige releases werkt het duogrensverleggend. De groep zijn zoektocht naar nieuwe uitdagingen brengt hen opeen intellectueel hoog niveau. Zeker wat de thematiek betreft van hun tekstenzetten Ogre en Key de luisteraar aan tot nadenken. Ze willen hun publieknillens willens een geweten schoppen. Daarnaast probeert men op muzikaal vlaknieuwe auditieve ontdekkingen inte passen in het door elektronische apparaten gestuurde kader. Het geheel kanje omschrijven als een vorm van conceptuele kunst. Het is een werkstuk dat jeachterlaat met een onwennig gevoel van onzekerheid. Tijdens het luisteren zoekje krampachtig naar een houvast. Die vind je sporadisch wanneer herkenbareelementen in enkele van de tracks aan de oppervlakte komen. Dat is onder meerhet geval in ‘Cullorblind’, ‘Gambatte’ en ‘Vyrisus’. Veel van de overigecomposities zitten vol tegenstrijdige elementen zoals in ‘Point’, ‘Brownstone’,‘Village’ en ‘NoiseX’. Een uitzondering moet je maken voor het door akoestischegitaar en piano ‘Wavy’. Het is de voorbode van een onvervuld verlangen. Druppelsgewijsdringt dit alles door tot je bewustzijn. In de begeleidende, biografische tekstgewaagd men van digitale epilepsie en dit is achteraf bekeken niet eensvergezocht. Skinny Puppy zit met‘hanDover’ op een eenzame hoogte. Ze doen zichzelf daarmee geen cadeau. Het ismaar de vraag in hoeverre hun aanhang of muziekliefhebbers in het algemeen gaanreageren op dit zenuwslopend en tegelijkertijd emotioneel beladen album. Deinnerlijke beleving zal alvast voor iedereen anders zijn.

Saviours

2011-10-30T01:33:00.000+02:00

Saviours

Death’s Procession

Kemado Records/Cooperative Music

In het vooruitzicht van de realisatie van een vierde albumzocht het Amerikaanse Saviours bezieling bij de drijfveer van hun eigen prillestart in 2004. Men waant zich met deze ‘Death’s Procession’ zowaar midden destorm van de New Wave Of British Heavy Metal. Klassiek zijn de gitaarduels dieAustin Barber en Sonny Reinhardt met elkaar uitvechten. De riffs zijn heerlijkharmonieus. De ritmesectie met drummer Scott Batiste en nieuwkomer Carson Binks(basgitaar) doet er ook alles aan om het monumentale geluid mee glans te geven.Het epische en instrumentale ‘Earth’s Possession & Death’s Procession’ isdaarvan het ultieme voorbeeld. Voor de teksten is de muze van het kwartet deondergang van de mensheid en de wereld waar we leven in een langgerekte mars dieleidt naar de dood. Volgens Batiste is dit doemscenario onze onafwendbarelotsbestemming. Met ‘Death’s Procession’ kan je zonder scheef bekeken te wordenweer spreken van een echte heavy metal plaat. Eentje met een retro effect datwel, maar daar zullen de vele beoefenaars van de kunst van de luchtgitaar wel niette zwaar aan tillen.

Reform

2011-10-30T01:31:00.000+02:00

Reform

Reveries Of Reform

Transubstans Records

Reform komt uit Zweden en‘Reveries Of Reform’ is al hun zesde schijf. Doorgaans speelt men met eenbezetting van negen man, maar voor deze gelegenheid koos men voor een nog meeruitgebreide groep. De vijf kernleden krijgen hier een helpende van een aantalcomponisten en muzikanten waaronder Bill Öhrström, Åke Eriksson, Per Tjernberg en Ralph Lundsten. Het gezelschap speelteen mix van fusion, jazzrock, progressieve rock, avant-garde, ambient enpsychedelische rock. De composities zijn breed uitgesmeerd en heel stijlvoldankzij een grote waaier van verschillende instrumenten. Heel fraai zijn ‘IFuruskogen’, het schitterende ‘Mitsuhirato’, ‘Uncle Urri II’ en ‘Little Vienna’.Alles in ogenschouw genomen word je betoverd door de prachtige melodieën. Eenpunt van kritiek blijft de complexiteit zoals in ‘Faithfull’ en ‘Madam RiotLajath’. Alleen wie kickt op technische, met mathematische precisie en perfectuitgevoerde muziek zal hiermee in de wolken zijn. Een paar van de nummers zijngezongen en dat loopt bijna faliekant af. Zeker in een in alle opzichten melignummer als ‘Nuclear War’. In fel contrast daarmee staat het meer bombastische‘Align’. Daarin laat zanger/bassist Jesper Bergman horen hoe het wel moet. Hetfunky ‘Tax Vobiscum’ is tegelijk de meest heavy track. Om alles nog eens extrain de verf te zetten worden alle stijlelementen waaruit Reform put nog eens bijelkaar gebracht in het lange sluitstuk ‘From The Hilltop And Beyond’. Allemuzikanten in Reform zijn vaklui. Alleen mist deze plaat in zijn totaliteit eenhechte vorm van coherentie en dat doet echt wel afbreuk aan het geheel.

Ozric Tentacles

2011-10-30T01:27:00.000+02:00

Ozric Tentacles

Paper Monkeys

Madfish/Snapper/Bertus

‘Paper Monkeys’ is het nieuwe studio album van delegendarische Ozric Tentacles en de opvolger voor het in 2009 verschenen ‘TheYum Yum Tree’ dat gebaseerd was op het sprookje ‘Jabberwocky’ van LewisCarroll. De essentie bij de Ozrics blijft hun wil om te putten uit tallozestijlen en invloeden en daar dan een eigen creatie mee te ontwerpen. Ook opdeze ‘Paper Monkeys’ experimenteert het combo vrijelijk en bezorgt het kwartet deluisteraar een goedgemutste trip ‘into space’. Blijvertjes zijn de impressiesvan Steve Hillage en Gong, Frank Zappa, Steve Vai en Oosterse muziek. Debriljante momenten zijn iets zeldzamer en meer fragmentarisch dan we van EdWynne en groep gewend zijn, maar niettemin behoort deze ‘Paper Monkeys’,gemeten naar de normen van de Ozric Tentacles, tot het betere werk. ‘FlyingMachines’ en ‘Knurl’ bevatten heerlijke, elektronische ritmes die wordenafgewisseld met effectvolle gitaarriffs. ‘Lost In The Sky’ is een bodemloos vatvan variaties waarin evenveel muziekstijlen, gaande van dub over space rock,progrock naar jazzrock, ambient en techno de revue passeren. Ook in detitelsong is men van vele markten thuis en in ‘Will Of The Whisps’ gaat het vansuper funky naar relaxt en omgekeerd. Afsluiter ‘Air City’ is dan weerdub/ambient van de bovenste plank. Ozric Tentacles blijft ook na meer dan eenkwart eeuw één van de spannendste, instrumentale acts die de rockwereld rijk isen zo te horen zijn ze nog niet zinnens om na al die jaren van hoogconjunctuurzich van het voorplan te laten verdringen.

Nordic Nomadic

2011-10-29T20:35:00.000+02:00

Nordic Nomadic

Worldwide Skyline

Tee Pee Records/Gordeon Music

Chad Ross is de zanger/gitarist van het Canadese,psychedelische combo Quest For Fire. In 2007 bracht hij al een eerste soloplaatuit. Met ‘Worldwide Skyline’ laat Ross ons kennis maken met zijn eigen universum.Als gitarist maakt hij hier gebruik van de traditionele techniek van‘fingerpicking’ en zijn manier van zingen is rustgevend, soms fluisterend. Demooie akoestische riffs en harmonische zangpartijen geven het geheel ietsmystiek. Onderdoor lopen drones, elektrisch overstuurde gitaren en een waaiervan synths. Dit maakt de stemming een tikje donker, geheimzinnig ook en deintrospectieve, mythische dimensie van de teksten vervolledigen het beeld. Denkaan de duisternis die invalt terwijl de temperatuur zakt en de mist komtopzetten. Iedereen kruipt dichter tegen elkaar aan en probeert zich te verwarmenaan de laatste gloed van het kampvuur. Sommigen omschrijven deze muziek als stoner folk die zich pashelemaal ontsluit terwijl de cannabis rook langzaam wegtrekt. Dat laatste hoeftniet zonodig. Hou gewoon in gedachten dat elke nieuwe ochtend ook een stukjeslechtheid met zich meebrengt en je komt zo wel in de juiste stemming.

Junius

2011-10-29T20:30:00.000+02:00

Junius

Reports From The Threshold Of Death

Prosthetic Records

Grote inspiratiebron voor het uit Boston afkomstige Juniusis het controversiële werk van Immanuel Velikovsky, een in 1939 naar de VSuitgeweken Russische medicus en publicist. Het zijn vooral zijn boeken over dekosmische bewegingen en de chronologie van de antieke wereld die ook vandaag nogter discussie staan. De titel van hun debuut ‘The Martyrdom Of A Catastrophist’is een verwijzing naar Velikovsky’s catastrofistische theorieën en de afwijzingervan door de academische wereld. ‘Reports From The Threshold Of Death’ gaatverder waar hun eersteling halt hield, namelijk de dood van Velikovsky (17november 1979). Hun tweede, conceptuele werkstuk is de kroniek over de reiswegvan de ziel na het fysieke overlijden. Daarbij liet zanger/gitarist JosephMartinez zich leiden door verslagen en meldingen over bijna dood ervaringen. Geenklein bier deze hoogdravende en pompeuze thematiek en niet onterecht denk jedat het gezelschap erin gaat verzuipen, doch nee hoor Junius komt er mee weg.De muzikale aanpak staat netjes in verhouding tot het geschreven woord. Hetgroepsgeluid is sfeervol, dramatisch, melancholisch, breekbaar, glorieus enhecht. Het gezelschap weet de perfecte en verbluffende balans te vinden tussen postrock, metal, postpunk,progrock en indie rock. Net als hun debuutalbum is ‘Reports From…’ eenintellectueel hoogstandje. Laat u overweldigen door meeslepende composities als‘Betray The Grave’, ‘All Shall Float’, ‘Dance On Blood’, ‘The Meeting OfPasts’, ‘A Reflection Of Fire’, Transcend The Ghost’ of ‘Eidolon &Perispirit’.

Johnfish Sparkle

2011-10-29T20:28:00.000+02:00

Johnfish Sparkle

Flow

Transubstans Records

Italiaans trio dat grossiert in flamboyante bluesrock.‘Flow’ is hun tweede album na hun titelloos debuut dat eveneens verscheen bijTransubstans. Opener ‘Hard Times Goin’ On’ en afsluiter ‘Crazy Lady’ geven nogeen vingerwijzing naar The Black Crowes, al komt ook bij deze nummers al LedZeppelin zijn vinger aan de pols leggen. Daarna is het acht tracks lang alZeppelin dat de klok slaat. Niet dat ze de legendarische band klakkeloosna-apen. Integendeel, het trio slaagt erin om een eigenwijze, massievegeluidsmuur neer te zetten. Daarbij is een hoofdrol weggelegd voor drummer RobGasoline die - John Bonham indachtig – er op los mept en vol gas geeft, maartegelijk secuur te werk gaat. Sommige nummers verliezen wat van hun spankrachtomdat ze te lang worden uitgemolken. Dat is onder meer het geval met ‘DownhillBlues’, ‘The Circle’ en ‘Not Alone’. ‘The Traveler’ is ronduit saai. ‘SpiralConfusion’ en ‘A Phoenix Flight’ krijgen dan weer een moderne toets mee en zijnmet voorsprong de beste nummers. In Italië maakt Johnfish Sparkle mooie sier,maar om de rest van Europa in te palmen zal het drietal toch nog een tandjemoeten bijsteken.