maandag 16 juni 2014

The Dagger


The Dagger

Gesmeed uit staal en vers gewet

Fred Estby heeft een death metal verleden en is het meest bekend van projecten als Carnage, Dismember en Necronaut. Die laatste dateert van 2010 waarbij Fred een uitgelezen bezetting van muzikanten rond zich wist te verzamelen. Het idee van The Dagger dateert van een jaar eerder. Er heerste een echte hardrock revival en het viertal Estby, David Blomqvist (ex-Dismember), Tobias Cristiansson (Grave, ex-Dismember) en Tyrant (ex-Nifelheim) waren er van overtuigd dat bij veel van die nieuwe bands het juiste gevoel en geluid ontbrak. Met hun geesteskind The Dagger, zouden zij eens laten horen hoe klassieke hardrock/heavy metal geworteld in blues rock wél zou moeten klinken. Dat liep iets minder gezwind dan gepland, maar na alle obstakels te hebben opgeruimd verschijnt nu op 30 juni hun debuut. Dat noopte tot een gesprek en wie konden we daarvoor beter vragen dan drummer Fred Estby.
Paul Van de gehuchte

Een lange tocht
Tijdens het schrijven van materiaal voor Necronaut bleef een deel ervan niet geschikt voor dat project. Estby wou dit niet verloren laten gaan en er toch iets mee doen. Hij contacteerde gitarist David Blomqvist en bassist Tobias Cristiansson, twee van zijn vroegere makkers bij Dismember waarvan hij zich herinnerde dat die ook helemaal in de ban waren van klassieke hardrock en heavy metal. De drie begonnen met het componeren van songs. Erik Gustavsson, alias Tyrant was oorspronkelijk het vierde lid, doch hield al vlug de eer aan zichzelf en zocht andere oorden op. Het resterende drietal had al snel genoeg liedjes bij elkaar gesprokkeld om een plaat mee te vullen, maar moest nog op zoek naar een zanger en dat liep niet van een leien dakje. Na een aantal audities vonden ze pas eind 2012 de geknipte man om die rol in te vullen: Jani Kataja, ex-Sideburn en de huidige frontman van Mangrove.

Een dolk als uithangbord
Het vinden van een passende groepsnaam ligt vandaag niet voor de hand. Eerste keus was Dagger, maar toen bleek dat er midden de jaren tachtig al eens een Canadese band was geweest met die naam, besloot men om het zekere voor het onzekere te nemen en er ‘The’ aan toe te voegen. Alles heeft te maken met voorkomen en uitstraling en volgens Fred paste de beeltenis van een dolk zowel bij het stoere imago dat het viertal voor ogen had als bij de oorspronkelijke tijdsgeest van de muzikale stijl die ze brengen.

Hardrock never dies
Zowel Estby als de overige groepsleden zijn opgegroeid met hardrock. Acts als Deep Purple, Rainbow, Scorpions, Wishbone Ash zijn nog altijd hun grote helden. Het was de logica zelve dat het kwartet vroeg of laat zich hierin zou vinden. Ten huize Estby luisterden zijn ouders meer naar muziek van net voor het ontstaan van hardrock, zeg maar The Beatles en The Stones. Ook al hadden ze niet echt voeling met zijn muziekkeuze, ze toonden respect en hadden er begrip voor en dat is volgens Fred een natuurlijke evolutie als generaties elkaar opvolgen. Hij ondervindt het nu aan den lijve. Als hij hoort naar welke muziek zijn kinderen vandaag luisteren is hij even verbijsterd als destijds zijn ouders.    

Kinderen krijgen altijd voorrang
In april 2007 stapte Fred Estby op bij Dismember om meer tijd te kunnen doorbrengen met zijn gezin. Nu de kinderen ouder zijn en hij een vaste baan heeft als geluidstechnicus zijn er meer zekerheden ingebouwd en kan hij zich weer voluit laten gaan als muzikant. Of hij zijn kinderen zou steunen als ze een muziekcarrière nastreven is een vaststaand feit. Zijn oudste zoon treed alvast in zijn voetsporen en is bassist in een jazzcombo. ‘Hij is erg getalenteerd en dan zou het zonde zijn om hem af te raden dit te doen. Als ouder moet je je kinderen genoeg vrijheid en ademruimte geven. Hen zelf laten uitzoeken waar ze goed in zijn en dan komen ze wel op hun pootjes terecht’, aldus nog Fred.

De juiste coversong
Als voorloper op de release van hun debuut bracht The Dagger met ‘Mainline Riders’ een 7 inch uit. Het nummer is een cover van de groep Quartz. Is het de bedoeling dat ze in de toekomst wel meer songs van andere artiesten gaan toevoegen aan hun speellijst? Estby: ‘Ja, we zijn van plan een aantal covers op te nemen die we dan bijvoorbeeld kunnen gebruiken als B-kant voor singles of als aanvulling tijdens concerten. We hebben nog maar één album, dus dat zou wel handig zijn. We dachten in de eerste plaats aan ‘Speed Is Coming’ van Scorpions en misschien een paar nummers van de Michael Schenker Group, maar daarover is nog niets definitief beslist.‘

Facebook en vinyl     
The Dagger zijn officiële website is een Facebook account. Fred geeft toe dat het beter kan en rond de tijd dat het album ‘The Dagger’ verschijnt hoopt hij dat ze zich meer kunnen profileren op het internet via een eigen site en de verschillende sociale media. Naast een cd versie komt er ook een vinyl uitgave. Estby is er altijd van overtuigd geweest dat het bestaan van de cd als geluidsdrager beperkt zou zijn in tijd. Hij had zo zijn bedenkingen bij de formule en het type. Estby: ‘Je hebt nu de heropleving van vinyl waarbij dergelijke exemplaren dikwijls worden gezien als een verzamelobject. Die gaan meestal vergezeld van een cd of code om de nummers digitaal te downloaden. Het voordeel daarvan is dat je altijd en overal naar de muziek kunt luisteren. De betere geluidskwaliteit en de artistieke meerwaarde geeft de elpee zijn bestaansrecht. Als je thuis lekker achterover leunend, luisterend naar de muziek tegelijk kunt genieten van het totale ontwerp: de hoes, de liedjesteksten, foto’s dan is de aantrekkingskracht veel groter dan bij een cd. Of er een gelimiteerde oplage komt met bijvoorbeeld gekleurd vinyl staat nog niet vast. Wel dat ons label Century Media de plaat en cd als één pakket gaat uitbrengen. We zijn trouwens heel gelukkig met onze keuze van platenmaatschappij. En het gevoel is wederzijds, want zij zijn blij dat wij bij hen hebben getekend. Het is en blijft toch altijd een beetje bang afwachten, maar tot nu toe verloopt alles naar wens voor beide partijen.’

Goed om weten
Fred is ooit begonnen als gitarist. Bij Parodi heeft hij nog gitaar gespeeld. Het was op aanraden van Nicke Andersson (Entombed, Hellacopters) dat hij de overstap maakte en begon te drummen. Althans op voorlopige basis tot wanneer ze een (echte) drummer vonden, maar dat gebeurde niet en Fred is drummer gebleven. Hij kijkt onder meer op naar Peter Criss (ex-Kiss). Zijn drumkit is eerder bescheiden en heeft niet veel extra’s. Hij is ook niet de technisch meest geschoolde drummer. Naast de functie van trommelaar heeft hij in zijn loopbaan ook altijd andere taken op zich genomen. Estby: ‘Je kunt de beste drummer hebben, maar daar houdt het niet op. Je hebt ook iemand nodig die de zakelijke kant voor zijn rekening neemt, de groep bij elkaar weet te houden. En daar was ik dan de geknipte persoon voor.’

Naast zijn oude helden probeert Fred de nieuwe trends in de muziekwereld bij te benen. In thuisland Zweden bijvoorbeeld staat er een nieuwe lichting bands klaar om door te breken. Beast en Monolord zijn twee acts om in de gaten houden. Maar het aanbod is zo groot. Ook wat betreft concerten. Gisterenavond is hij samen met zijn vriendin in New York naar een concert geweest van Graveyard en Bombers en hij is er nog altijd ondersteboven van.

Voorlopig woont hij nog altijd in Zweden, maar hij droomt er van om te verhuizen naar New York. Als veelgevraagd geluidstechnicus en producer reist hij voortdurend de wereld rond. Dat brengt hem ook in contact met veel personen van diverse pluimage. Aan anekdotes dus geen gebrek. We vroegen Fred om er eentje uit te pikken. Estby: ‘Deze vind ik wel bijzonder. We waren op tournee met Dismember in Zuid-Amerika en reisden naar Peru waar we zouden optreden in de hoofdstad Lima. Het begon al aan de grens met de douane. Die wilden beslag leggen op alle merchandise. Peru is een heel katholiek land en men zag ons daar liever gaan dan komen. Maar ze konden ons de toegang niet weigeren, want we hadden alle nodige documenten, paspoorten en visa. Ze vonden onze cd’s, elpees en T-shirts obsceen en dergelijk schunnig materiaal mocht niet geïmporteerd worden. Toen we vertelden dat we het niet gingen verkopen, maar uitdelen aan de fans tijdens het concert was het plots wel oké. Het over en weer gepalaver nam meer dan twee uur in beslag en uiteindelijk lieten ze ons passeren. Aangekomen bij de zaal waar het optreden zou plaatsvinden begon hetzelfde spelletje van voor af aan, deze keer met de politie. Als reden om het concert niet te laten doorgaan gaven ze aan dat onze muziek, outfit en looks zou aanzetten tot geweld. Het was een heel gedoe om toch de toelating te krijgen. Na overleg met de organisator en de mensen van onze entourage bonden ze in. Op het moment zelf heb je zin om aan alles de brui te geven, maar eenmaal alles uitgeklaard blijkt dat net de impuls te zijn om het volle pond te geven. Onze show die avond was één van onze beste ooit. Het voelde aan als een soort van zegetocht. Het was de eerste keer dat we in Lima speelden en dan sta je voor een bomvolle zaal met mensen die speciaal voor jou komen. Als je het podium dan opstapt dan geeft dat een onbeschrijfelijk gevoel, dan weet je dat niemand je nog kan stoppen en je gewonnen spel hebt.’

Sportieve jongen
Naast zijn werk en muziek is Fred iemand die graag sport. Zijn voorkeur gaat uit naar thaiboksen en gewichtheffen. Die geven hem ook het meest genoegdoening. Hard en veel trainen is voor hem een manier om zich uit te leven en de ophoping aan adrenaline en energie te kanaliseren. Thaiboksen eist erg veel training alvorens men in competitie kan uitkomen en deelnemen aan wedstrijden. Ook het risico op kwetsuren is hoog. De meesten, waaronder Estby, beoefenen deze sport dan ook zuiver recreatief. Zelf bleef hij tot nu gespaard van blessures. Een neusbreuk is tot nu het ergste wat een paar van Fred zijn kameraden hebben moeten incasseren.

Something is rotten in the state of Sweden
Naar de buitenwereld toe spreekt iedereen vol lof over het ‘Scandinavisch model’. Landen als Noorwegen, Denemarken en Zweden zijn rijk en welvarend, hebben goede sociale voorzieningen, houden rekening met het milieu, ontwikkelen alternatieve energiebronnen, enzovoort. Sinds de uitbreiding van de Europese Unie met een aantal Oost-Europese landen en de bankencrisis komt dit ‘model’ echter onder druk te staan. Estby: ‘In Zweden is de sociaaldemocratische partij lang aan de macht geweest, maar sinds 2006 is er een centrum-rechtse coalitie aan het bewind. Voor wie meedraait in het systeem van wonen-werken valt alles nog best mee, maar voor creatieve geesten die buiten de lijntjes willen kleuren zijn de mogelijkheden beperkt, tenzij je kapitaalkrachtig genoeg bent. Bij de banken geld lenen is heel moeilijk geworden, tenzij je kunt aantonen dat je over voldoende middelen beschikt om je lening af te betalen. Als je het mij vraagt toch een rare gedachtegang. En dan is er nog de komst van grote aantallen mensen uit Roemenië. Ze komen hier in de straten bedelen. In hun eigen land is er geen werk, noch een sociaal vangnet, dus zoeken ze hun geluk elders. Er is nu een groot debat omtrent deze problematiek. Journalisten zijn nu te weten gekomen dat een tijdje geleden al, de Zweedse regering gesprekken heeft gehad met de Roemeense overheid, maar na zes maanden onderhandelen zijn die afgesprongen. Ook zou Roemenië, als lid van de Europese Unie, miljoenen euro’s als steun hebben ontvangen om de problemen in hun land aan te pakken. Dat is niet gebeurt en blijkbaar vraagt niemand zich af waar al dat geld is gebleven. Aan dergelijke toestanden moet dringend iets gedaan worden. De gedachte van vrij verkeer van goederen en mensen is op zich niet slecht, maar dan moet je er wel over waken dat elke lidstaat dezelfde lonen uitbetaalt voor eenzelfde werk, er voldoende middelen zijn voor gezondheidszorg en sociale voorzieningen. Nu is de ongelijkheid veel te groot. Ik vrees er ook voor dat de Europese verkiezingen van 25 mei een maat voor niks zijn en alles bij het oude zal blijven.’

Een stoeierig slot
Laten we eindigen op een frivole toon. Als we er van uitgaan dat je vriendin in New York er mee instemt; wie is je favoriete onenightstand? Estby: ‘Daar hoef ik zelfs niet over na te denken: Joan Jett. Als tiener was ze één van mijn grote liefdes. Dat ze nu de kaap van de vijftig al ruim gepasseerd is maakt niet uit.’

Geen opmerkingen: