zondag 8 februari 2015

La Muerte

La Muerte

Geen reünie maar een viering

Als je spreekt over acts die het muzieklandschap in België hebben veranderd dan kan je niet omheen La Muerte. De groep hield het tien jaar vol en heeft in die periode enkele opmerkelijk platen uitgebracht. Ook hun live optredens spraken tot de verbeelding. Op 7 maart treden ze aan in wat ooit hun tweede huis was, de Ancienne Belgique in Brussel en dat samen met Fifty Foot Combo. Gitarist Dee-J was bereid om hierover tekst en uitleg te komen te geven. Uiteraard blikken we ook terug in de tijd.
Paul Van de gehuchte

Ongehoord
Iets meer dan dertig jaar geleden is het voor jullie begonnen. Hoe is dat toen in zijn werk gegaan?
‘Destijds speelde ik in verschillende groepen. Ik had een bepaald idee en wou iets doen dat niemand tot dan toe in België had gedaan. Het was redelijk ruig, doch ik vond niemand die mee in dat verhaal wou stappen. Om die reden werd ik bij al die groepen al na korte tijd aan de deur gezet. Tot een gemeenschappelijke vriend me in contact bracht met Marc du Marais. Na een eerste kennismaking bleek dat we hetzelfde voor ogen hadden en iets ongezien en ongehoord wilden uitproberen. Je had al wel een alternatieve muziekscène in Australië en het Verenigd Koninkrijk, maar nog niet in België. Op dat moment was er hier niets waarvoor we warm liepen. We wilden in de eerste plaats onszelf plezieren en ons ding doen. Dat we er mee in de belangstelling kwamen en veel respons kregen was mooi meegenomen, maar geen doel op zich.’

‘Met bassist Sisco, een Spaanse Bask, had ik nog samen gespeeld in een andere band. Drummer J.F. – we wisten van bij het begin dat die niet lang zou blijven – kruiste bij toeval ons pad. Ik kende het systeem en wist hoe de meeste groepen te werk gingen. Men wachtte op een opportuniteit die zich nooit aanbood. Zelf waren we nog maar een drietal maanden actief als we besloten om het heft in eigen handen te nemen en begonnen met de opnames van een eerste plaat. Het geld om alles te bekostigen hadden we geleend. We beseften ook dat we met onze muziek tegen de stroom in roeiden. Een grotere platenmaatschappij zoeken leek ons zinloos. Producer en degene die Soundworks runde en voor de distributie wou instaan, was Paul Delnoy. Later zou hij nog groepslid worden ook. Zo is de bal gaan het rollen gegaan.’

Vier egotrippers
Kon je toen leven van de opbrengst van de platenverkoop?
‘Nee helemaal niet. Dat was ook niet ons doel. We wisten sowieso dat het moeilijk zou worden, maar we wilden het op zijn minst proberen. We gaven onszelf zes maanden de tijd en als we mislukten dan was dat maar zo. Boeken toe en tot ziens. Gelukkig is het anders gelopen en hebben we het nog redelijk lang vol gehouden. Plannen hebben we nooit gemaakt. We hadden geen lange termijnvisie. Alles gebeurde in functie van de groep. We werkten wel, maar hadden geen vaste job, noch verplichtingen. Iedereen was op gelijk wel moment beschikbaar. Wat relaties betreft: mijn vrouw heb ik ontmoet in 1985 na een concert van La Muerte. Ze wist vanaf dag één dat mijn muziek en band belangrijk was voor mij. Dat is zo gebleven. Ook toen La Muerte op non actief stond was ik bezig met muziek. Ik was producer of ging mee op tournee met andere artiesten als technicus of geluidsman.’

‘Als mensen me vroegen om de muziek van La Muerte te omschrijven dan zei ik altijd: We zijn vier muzikanten die alleen aan zichzelf denken. Als andere mensen zich daar ook in kunnen vinden, des te beter, maar het was van wij eerst. Wij hadden plezier en deden onze zin. We hielden met niets of niemand rekening. Je ziet het ook vandaag nog dat muzikanten tijdens de productie toegevingen gaan doen om toch maar niet uit de boot te vallen. Fuck it, doe je ding en de rest moet maar volgen. Bij ons is dat vrij goed gelukt. We hebben toch een aantal jaren met redelijk succes heel Europa doorkruist.’

‘Wie bij me komt aankloppen weet waar ik voor sta. Ik heb redelijk stijve knieën en kan ze niet gemakkelijk plooien (lacht). Om dit te illustreren ga ik je een leuke anekdote vertellen. Ik heb ‘This Is’ het album van Larsson, de voorloper van het nu meer bekende Customs, geproduceerd. Studio Brussel wou die eerst niet draaien. Men zei dan dat ik de plaat opnieuw moest mixen. Ik weigerde pertinent. We hebben dan een paar weken gewacht en dezelfde cd-r terug opgestuurd met de vermelding  ‘nieuwe mix’ (wat geenszins het geval was) en toen draaiden ze die wel. Om maar te zeggen dat alles subjectief is.’

Fuifnummer
De live optredens waren stuk voor stuk legendarisch. Luid en chaotisch. Hoe verliep de voorbereiding?
‘Het enige wat vooraf min of meer vastlag was de speellijst. Voor de rest was er niets afgesproken. Het moest allemaal spontaan blijven en we wilden vooral plezier maken. De wisselwerking tussen de muzikanten onderling valt moeilijk uit te leggen. Het magie noemen is misschien wat overdreven, maar ook als we bezig waren met nummers te schrijven voelde je instinctief aan: Dit moet het worden. Live verliep het een beetje op dezelfde manier. Nu gaat dit gebeuren en dat was ook zo. Wat we nu ondervinden met de nieuwe bezetting met bijvoorbeeld Christian, de drummer van Lenght Of Time is van een andere orde. Hij is gewend om mathematisch te werk te gaan. Voor mij en Marc was het onmogelijk om onze speelwijze uit te leggen. Het is daar, maar waarom daar, ja dat weet ik niet. Wij spelen meer gevoelsmatig, minder berekend. Nu is hij helemaal ingeburgerd. Hij weet wat we bedoelen en we gebruiken afgesproken tekens en aanwijzingen. Misschien minder secuur, maar het geeft je wel meer ruimte. We repeteren nu wel veel meer dan vroeger. (lacht)’

Voor je het podium opkwam, hadden jullie vaste rituelen?
‘Nee, iedereen had een beetje zijn eigen ding. Onze optredens waren fysiek uitputtend, dus het bleef niet bij opwarmen, maar ook oppeppen. De adrenaline moest door je lichaam stromen. Virtuele stress creëren, de druk op de ketel houden. Elk concert was een boksmatch. Wij tegen het publiek. En het was meestal wij die wonnen. (lacht)’

En achteraf feesten als de beesten?
‘Als we op tournee waren was ik doorgaans haantje de voorste. Ik was er altijd voor te vinden om een feestje te bouwen. Gaan drinken en joelen met jan en alleman en dat zes dagen op zeven, want ik moest ook eens een dag hebben om te kunnen recupereren. Dus was de zevende dag voor mij een rustdag. Eerst spelen en dan direct naar het hotel. Of ik het nu nog zou aankunnen?  Ik heb die drang niet meer denk ik. Plots kom je tot het besef van: Fuck, ik breng al meer dan 25 jaar al die tijd door in kleedkamers. Achteraf bekeken is dat misschien nog niet zo slecht, want het kan natuurlijk altijd nog erger, maar het zet je toch wel even aan het denken.’

‘We hadden relatief weinig groupies. Het waren alleen de dappersten en dan spreek ik zowel over mannen als vrouwen, die zich backstage waagden. Ons imago was angstaanjagend. Blijkbaar schrokken ze van wat ze op het podium zagen gebeuren. We zijn nochtans zeer aimabel en vriendelijk in de omgang. Ik heb toen wel een aantal zeer goede vrienden gemaakt waar ik nog regelmatig contact mee heb. Als ze naar België komen dan blijven ze meestal bij me logeren. Mijn beste vriend komt uit Zwitserland en is peter van mijn zoon. Rijk in termen van geld zijn we niet geworden, maar op menselijk vlak heb ik me wel verrijkt.’

Jullie zijn nog een paar keer boven water gekomen met een passage in Dour in 1997 en in 1999 Rock Ternat. Zat er toen niet meer in? Of was het net de bedoeling om maar eenmalig op te treden?
‘Dour was een bewuste keuze. Rock Ternat eigenlijk ook, maar dat optreden was zo rampzalig dat ik het daarna niet meer zag zitten. Voor mij hoefde het echt niet meer. Dour was een ontzettend leuke ervaring, Rock Ternat onze ultieme Spinal Tap belevenis. Een waar fiasco. We hadden nog één optreden geboekt, maar het vat was af en ik vond dat het welletjes was geweest.’

De post punk generatie
Je hebt nooit een opleiding gevolgd?
‘Nee, ik heb alles geleerd op het terrein. Alles was ik nu weet over muziek ken ik door het te doen. Ik ben bijvoorbeeld niet zo goed in het jammen en waag me er dan ook niet aan. Ik heb alleen leren spelen wat ik zelf wou horen. Sinds acht jaar geef ik les aan jongeren. Opnametechniek basgitaar, gitaar en drums. In het Nederlands, wat voor mij niet zo evident is. Het is in die zin leuk dat ik een nieuwe generatie tips kan geven. Ik moet wel super geconcentreerd zijn. Na een dag les geven ben ik dan ook helemaal uitgeteld. Ik heb nooit de ambitie gehad om dit te doen, maar ik kreeg het op een schoteltje aangeboden en nu heb ik er ook plezier in.’

‘Als gitarist heb ik een bepaalde stijl en daar ben ik best goed in. Algemeen beschouwd kun je stellen dat ik technisch gezien geen gitaar virtuoos ben. Ik vind dit voor mezelf ook niet zo belangrijk, noch noodzakelijk. Ik heb altijd bewondering gehad voor Jimmy Page van Led Zeppelin. Meer algemeen ben ik sterk beïnvloed door de post punk generatie van ‘78/’79. Gang Of Four, Wire, The Fall, The Sound, Killing Joke… . Die hun gitaristen deden me beseffen dat je niet altijd een meester of kanjer moest zijn. Dat het ook anders kon. Ik kom uit de DIY beweging. Je kende twee, drie akkoorden en daarmee begon je een bandje. Die periode heeft toch fantastische muzikanten voortgebracht. Als je bijvoorbeeld de evolutie ziet die groepen als Wire of XTC hebben doorgemaakt, dan is dat toch ongelooflijk.’

Op ‘The Surrealist Mystery’ jullie eerste album stond met ‘Wild Thing’ al meteen een cover. En met ‘Experiment In Terror’ brachten jullie zelfs een elpee uit met allemaal covers. Vanwaar die drang en behoefte om andermans liedjes te vertolken?
‘We hadden toen een optreden gepland en onze eerste plaat was zo goed als klaar. We misten nog één nummer. Alles moest snel gaan en dan hebben we maar voor een cover gekozen van ‘Wild Thing’. Cover is misschien niet het juiste woord en verkrachting ook niet, maar we brengen op zijn minst een geheel eigen interpretatie van het nummer zoals alleen La Muerte dat kon. En dat werd dan een beetje een gewoonte, een traditie. Gewoon voor ons eigen plezier. ‘Experiment In Terror’ bleek achteraf een zware klus. We vertrokken toen van ik weet niet hoeveel nummers op papier. Daar zijn dan een aantal van opgenomen, maar het resultaat was niet wat we ervan hoopten. We hebben dan tabula rasa gemaakt en zijn helemaal opnieuw begonnen. De keuze van de songs was ook gewaagd. Bijvoorbeeld Johnny Cash was toen helemaal niet populair. The Osmonds ook niet trouwens. Dat was een jeugdherinnering en ‘Crazy Horses’ vond ik een fantastisch nummer. Die periode was voor mij wel een goede leerschool. Als gitarist heb ik toen veel bijgeleerd. De gebruikelijke nonchalance moest plaats maken voor discipline en hard werken.’

De rechte lijn
Als je terugblikt op die tien jaar La Muerte heb je nergens spijt van?
‘Nee, behalve als we iets meer doordacht hadden gehandeld er misschien meer hadden uitgehaald. Voor de rest hebben we altijd voor de rechte lijn gekozen. Geen toegevingen, geen restricties. Dat was misschien ook één van de redenen dat de lont van La Muerte vroeger dan verwacht was opgebrand. Het was altijd roeien tegen de stroom in en dat eiste zijn tol, zowel fysiek als mentaal. We deden ook alles zelf of hadden op zijn minst een vinger in de pap. Of het nu het maken van een video was of een hoesontwerp. We konden moeilijk delegeren en als we dat deden dan hadden we altijd een voet tussen de deur.’

Dat brengt ons bij vandaag. Waarom de viering van dertig jaar La Muerte?
‘Om de zoveel tijd kreeg ik de vraag: wanneer gaan jullie nog eens optreden. Ik heb bewust altijd de boot afgehouden en nee gezegd. Voor mij was het ‘over en out’. Ook Marc was niet happig om de groep terug op te richten met zijn originele bezetting of als alternatief met de laatste line-up. Hij zag er net als ik het nut niet van in. Dat we nu toch gaan optreden is zuiver toeval. Na La Muerte is Marc aan de slag gegaan als filmmaker. Eerst kortfilms en nu legt hij de laatste hand aan een eerste langspeelfilm ‘Dago Cassandra’ die zou in de herfst van dit jaar in de bioscopen moeten komen. Daarin speelt de Gentse actrice Delphine Bafort. Samen met twee vrienden heeft zij een pand in de Gouvernementstraat in Gent omgevormd tot hippe ruimte voor theater, muziek en expo. Van haar kwam de vraag naar Marc toe of La Muerte er op 8 november vorig jaar wou komen spelen en ik kon me daar wel in vinden. Marc had dan al Michel Kirby, Christian Z. en Tino de Martino gepolst om mee in dit verhaal te stappen. Als nieuwelingen waren die heel enthousiast en waar het eerst de bedoeling was om een drietal nummers te spelen werd het een soort van try-out met een volledige set, want toen stond het ook al vast dat we in de Ancienne Belgique zouden spelen. Heel belangrijk was naast het feit dat het toffe muzikanten zijn ik ook het speelplezier heb terug gevonden. Dat was ik na het debacle van Rock Ternat helemaal kwijt. Nu is het elan en het vuur van ’84 helemaal terug.’

Blijft het nu opnieuw bij die ene keer?

‘Wel wat mezelf betreft kan het niet de bedoeling zijn dat La Muerte de volgende vijf jaar nog eens volmaakt. Maar als alles meevalt in de AB – er zijn alvast plannen om het concert op te nemen – dan kan het dat we zeker tot de zomer of tot het einde van het jaar actief blijven. Er zijn onderhandelingen aan de gang, doch er ligt nog niets vast. Zowel van onze kant als van de kant van de organisatoren kijkt men eerst een beetje de kat uit de boom. Als het moest tegenvallen dan zijn we zelf de eerste om de stekker er terug uit te trekken. Ik heb wel het volste vertrouwen in deze bezetting en het nieuwe team van medewerkers. Je mag op je twee oren slapen; het komt goed. We gaan ‘back to basics’ en er vol tegenaan.’
‘Wel wat mezelf betreft kan het niet de bedoeling zijn dat La Muerte de volgende vijf jaar nog eens volmaakt. Maar als alles meevalt in de AB – er zijn alvast plannen om het concert op te nemen – dan kan het dat we zeker tot de zomer of tot het einde van het jaar actief blijven. Er zijn onderhandelingen aan de gang, doch er ligt nog niets vast. Zowel van onze kant als van de kant van de organisatoren kijkt men eerst een beetje de kat uit de boom. Als het moest tegenvallen dan zijn we zelf de eerste om de stekker er terug uit te trekken. Ik heb wel het volste vertrouwen in deze bezetting en het nieuwe team van medewerkers. Je mag op je twee oren slapen; het komt goed. We gaan ‘back to basics’ en er vol tegenaan.’


‘Wel wat mezelf betreft kan het niet de bedoeling zijn dat La Muerte de volgende vijf jaar nog eens volmaakt. Maar als alles meevalt in de AB – er zijn alvast plannen om het concert op te nemen – dan kan het dat we zeker tot de zomer of tot het einde van het jaar actief blijven. Er zijn onderhandelingen aan de gang, doch er ligt nog niets vast. Zowel van onze kant als van de kant van de organisatoren kijkt men eerst een beetje de kat uit de boom. Als het moest tegenvallen dan zijn we zelf de eerste om de stekker er terug uit te trekken. Ik heb wel het volste vertrouwen in deze bezetting en het nieuwe team van medewerkers. Je mag op je twee oren slapen; het komt goed. We gaan ‘back to basics’ en er vol tegenaan.’

In concert
7 maart 2015 - Ancienne Belgique, Brussel (B)

Discografie
‘The Surrealist Mystery’ 12’ Ep - Soundwork - SW12006/Red Rhino UK - Red 51
‘And The Mystery Goes On...’ 12’ Ep – Soundwork - SW 12009
‘Peep Show (Live) / Lucifer Sam’ 12’ Ep – Soundwork - SW 12010
‘Mystery Songs’ Lp – French Compilation Attitude Records – ATT115
Every Soul By Sin Oppressed’ Lp – Soundwork – SW120177/Big Disk UK – Big 001
‘Scorpio Rising’ 12’ Ep – Sex Wax/PIAS – SW12118
‘Black God White Devil’ Cd Compilation – Sex Wax - SW691017/LD Rec PIAS LD9150
‘Death Race 2000’ Lp/Cd /Cassette – PIAS – BIAS 134 / PIAS USA BIAS 1025/Fabrica Magnetica Spain896FM13
‘Experiment In Terror’ Lp/Cd – PIAS/Caroline Us - BIAS 170
‘Kustom Kar Kompetition’ Lp/Cd/Cassette - PIAS - BIAS 189/PIAS USA BIUS 189/Alfa Japan- ALCB355
‘Raw’ Cd - PIAS 266
‘Black God 2000’ Limited Blue 10’ – Urgence Disks Rec CH – KAB006
‘450 Big Block’ Dvd – Watt’s On Records/Suburban Watt27-2009 Urgence/Irascible CH KAB077

10 favoriete platen aller tijden
Dee-J kreeg zijn eerste platenspeler toen hij 6 jaar oud was. Hij heeft een zoon van 22. Dat betekent dat hij ook vandaag nog de vinger aan de pols houdt en ook op de hoogte is van nieuwe tendensen en releases. Een muziekkenner pur sang. Wat volgt zijn tien platen in willekeurige volgorde die voor hem tot op vandaag een rol van betekenis spelen.


Alice Cooper – Billion Dollar Babies (1973)

PiL – Metal Box (1979)

Scraping Foetus Off The Wheel – Hole (1984)

Laibach – Opus Dei (1987)

Kraftwerk – Autobahn (1974)

Killing Joke – Killing Joke (1980)

Puscifer – Conditions Of My Parole (2011)

Swans – To Be Kind (2014)

The Birthday Party – Junkyard (1982)

Gang Of Four – Entertainment (1979)

Geen opmerkingen: