zondag 16 juli 2017

Stiff Little Fingers

Stiff Little Fingers
No Going Back
earMUSIC

Iconische punkband uit Belfast, opgericht in 1977 en mee aan de frontlijn samen met The Clash, Sex Pistols, The Jam, Buzzcocks, The Undertones en Sham 69. Scoorden een aantal hitjes met onder meer ‘Suspect Device’, ‘Alternative Ulster’, ‘Wasted Life’ en ‘Gotta Gettaway’. Ze waren één van de eersten die hun politieke overtuiging en persoonlijke belevenissen en ervaringen deelden en verwerkten in hun songs. Ook hun passie en woede kanaliseerden ze in hun muziek. En dat werd gesmaakt door zowel muziekliefhebbers als de muziekpers. Ook bij hun optredens ging het er heftig aan toe. In tegenstelling tot veel van hun tijdsgenoten zijn Stiff Little Fingers altijd actief gebleven, zowel in het uitbrengen van nieuwe albums als het spelen van concerten. Met zanger/gitarist en liedjesschrijver Jake Burns en bassist Ali McMordie hebben ze nog twee leden van de oorspronkelijke bezetting aan boord. In 2014 brachten ze met ‘No Going Back’ hun laatste studioplaat uit. earMusic brengt nu een speciale versie op de markt . Op de tweede schijf staan twaalf exclusieve demo’s, een akoestische uitvoering van ‘My Dark Places’ en ‘When We Were Young’ live. SLF is altijd met zijn tijd meegegaan en dat hoor je aan de teksten die hedendaagse thema’s aankaarten als de economische crisis en de opmars van racisme. Ook persoonlijke problemen zoals Jake zijn strijd tegen depressie gaat men niet uit de weg. Muzikaal is men niet altijd zo vooruitstrevend en ook de scherpe kantjes van weleer zijn er af. Sommige nummers klinken daardoor nogal gedateerd. Aan de andere kant is punkrock nooit helemaal uit het straatbeeld verdwenen. Het blijft een genre dat ook door nieuwe, startende bands wordt opgepikt. Hebben op ‘No Going Back’ vooral genoten van ‘I Just Care About Me’, ‘Don’t Mind Me’, ‘Guilty As Sin’, ‘One Man Island’ en ’Trail Of Tears’. Over de al of niet meerwaarde van de demo’s moet u zelf oordelen.

Hansen & Friends

Hansen & Friends
Thank You Wacken Live
earMUSIC

Zanger/gitarist Kai Hansen is één van die iconische figuren in het metal circuit. Denk aan bands als Helloween, Gamma Ray, Iron Savior en Unisonic. Hij vierde een carrière van dertig jaar met het uitbrengen van het ambitieuze album ‘XXX - Three Decades In Metal’ op 16 september van vorig jaar. De plaat bezorgde hem ook in augustus, een maand voor de officiële release, een uitnodiging voor het befaamde metal festival Wacken Open Air. Die show werd integraal opgenomen en is nu verkrijgbaar als CD/DVD, dubbelelpee en Blu-ray/DVD. Kai laat zich omringen door muzikanten als bassist Alex Dietz, Eike Freese (gitaar) die ook mee de studioplaat inblikten plus Corvin Bahn (toetsen) en drummer Michael Ehré. Met Michael Kiske (Unisonic), Clémentine Delauney (Visions Of Atlantis) en Frank Beck (Gamma Ray) zijn er ook een aantal gastzangers van de partij. Hansen gaat er meteen vol tegenaan met ‘Born Free’ en ‘Ride The Sky’. Na een wat lange introductie brengen Kai en co. een erg sterke vertolking van ‘Contract Song’. ‘Victim Of Fate’ is krachtig, maar zanger Frank Beck verzuipt een beetje in al dat instrumentaal geweld. De rustige tussenpassage klinkt wat melig. Met het opzwepende ‘Enemies Of Fun’ wordt het tempo terug opgeschroefd en ook de gitaarsolo gaat lekker. Dan gaan Hansen en co. de meer romantische toer op met het bombastische ‘Fire And Ice’ waarin hij vocaal wordt bijgestaan door Clémentine Delauney. Dat Kai een bijzonder talent heeft om goede songs te schrijven kon je eerder al ervaren en klinkt ook door in het meeslepende ‘Burning Bridges’. Het denderende ‘Follow The Sun’ is kwalitatief dan weer iets minder sterk. Van Michael Kiske verwacht je altijd een gave prestatie, doch dat valt hier enigszins tegen. De zanger klinkt weinig toonvast en maakt geen al te beste beurt in ‘I Want Out’ en ‘Future World’. Heel mooi en zelfs ontroerend is het samen met Clémentine Delauney gezongen ‘All Or Nothing’. Uitsmijter van dienst is een oudje: ‘Save Us’. In deze constellatie maakte Hansen een enige passage op Wacken Open Air. Maar wees gerust, hij zal er de volgende jaren in één of andere vorm wel weer opduiken. Daarvoor is zijn honger nog te groot om nu al zijn gitaar aan de wilgen te hangen.

Little Barrie

Little Barrie
Death Express
Cargo UK / Little Barrie

Little Barrie is een Brits op klassieke leest geschoeid power trio dat zich toespitst op garage rock, R&B, psychedelische rock en alles wat onder de noemer alternatief valt. In eigen land en Europa zijn ze redelijk populair, maar in de VS kregen ze geen voet aan de grond. Tot voor een paar jaar geleden. Groot was hun verbazing dat producer en DJ Thomas Golubic bij hen kwam aankloppen voor het maken van een televisietune voor de reeks ‘Better Call Saul’, een spin-off van de uiterst succesvolle serie ‘Breaking Bad’. Ze kregen later het verzoek om nog wat bijkomende muziek aan te brengen. Ook de overbodige stukjes muziek (een dertigtal) die uit de boot vielen als themasong voor ‘Better Call Saul’ wilden ze niet verloren laten gaan. Dit alles samen ligt aan de basis van hun vijfde studio album ‘Death Express’, een echte DIY plaat die tot stand kwam op enkele oude MacBooks en een dito bandopnemer. De nieuwe plaat telt maar liefst twintig songs met als extra track een recente remix van het ‘Better Call Saul’ themaliedje. Eerst dacht men nog het aantal terug te schroeven, maar wat je nu op je bord krijgt is ‘Death Express’ zoals die bedoelt is. Rode draad zijn de stuwende breakbeats van drummer Virgil Howe. Voeg daar het veelzijdige talent aan toe van frontman Barrie Cadogan en bassist Lewis Wharton en je krijgt een bonte mix van tot dansen uitnodigende liedjes. Psychedelische songs met ook een hoog soul en funk gehalte. In hun teksten kaarten ze problemen aan als de heersende trend van paranoia, massaprotesten en hebzucht. De titel verwijst naar de klok die voor ieder van ons tikt. Niemand weet hoeveel tijd ons nog rest. Dus geniet van elke dag alsof het je laatste is. En dan kan deze ‘Death Express’ wel eens van pas komen.

Laser Flames On The Great Big News

Laser Flames On The Great Big News
Laser Flames On The Great Big News
Wood And Stone Productions

Laser Flames On The Great Big News bestaat uit muzikanten van diverse pluimage. Aangevoerd door John Judkins (Rwake, Today Is The Day, Scott Kelly) en Stephenie “Stevie” Bailey verrast het viertal met een vreemde mengeling van stijlen die een breed gamma bestrijken dat gaat van black metal en doom tot country. De hoofdmoot kun je onderbrengen bij indie rock, stoner en sludge. Als starter krijg je een korte, psychedelisch met effecten opgesmukte intro die je niet echt voorbereid op wat komen gaat. Daarna komt ’31 Years’, het nog meest ‘normale’ nummer waarin de dubbele vocalen uitstekend tot hun recht komen en gedragen door de secure ritmetandem bestaande uit bassist Brian Myers en drummer James Turk. Het echte avontuur begint dan pas met de overige vier tracks die bol staan van de surprises. In het opzwepende ‘Lashes’ verweeft men spelenderwijs verschillende genres met elkaar, met als surplus een opeenvolging van fascinerende riffs. Van ‘Open Dead And Doomed’ gaat er heel wat dreiging uit, met dank aan de gastbijdrage van Steve Austin (Today Is The Day). Bailey is hier vocaal helemaal op dreef en in haar sas. Compositorisch een erg sterke song. Ook in he prachtig opgebouwde ‘Beloved’ laveert men met sprekend gemak door uiteenlopende genres. Om het nummer dan helemaal uit zijn voegen te laten barsten met een black metal geïnstrueerde finale. Het wat weemoedige ‘Flame High’, met een viool spelende Stephenie, wordt schitterend voortgestuwd door die alweer onfeilbare ritmesectie. Interessante plaat voor wie wat gekrijs er voor lief bijneemt.

Ex Eye

Ex Eye
Ex Eye
Relapse Records
Ex Eye zijn Colin Stetson (saxofoons), Shahzad Ismaily speelt bas en synthesizers, Greg Fox drums/electronics en vierde lid is gitarist Toby Summerfield. Het zijn stuk voor stuk muzikanten die kunnen bogen op een rijk gevuld palmares. Zeg maar een bochtig parcours bij verschillende acts en diverse muzikale constellaties. Ex Eye creëert een nieuwe metal variant waarin de saxofoons van Stetson een hoofdrol krijgen toebedeeld. Als je naar andere saxofonisten zoekt in het metal en experimentele circuit dan kom je automatisch terecht bij Jørgen Munkeby (Shining) en John Dikeman (Cactus Truck, Universal Indians). Colin brengt de ervaring en techniek van de twee samen en puurt er een totaal eigen stijl en geluid uit. De bijdragen van de overige muzikanten hoeven niet onder te doen. Vooral Fox is een beest van een drummer. Shadzad is de verbindende factor en Toby zijn gitaarriffs zijn adequaat, grillig en verrijkend. Hoofdbestanddelen zijn experimentele noise toestanden vermengt met progressieve rock en metal. De heren houden er soms een hels tempo op na en spelen met zo een intensiteit dat je als  luisteraar meermaals naar adem moet happen. Gewoon verpletterend is het epische ‘Opposition/Perihelion; The Coil’. De eerste vijf minuten zijn gecontroleerde chaos die je letterlijk omver blazen. Dan komt er een rustiger passage met een opeenvolging van arpeggio’s die via een overgangsdynamiek het volume opdrijven en je naar ongekende hoogtes voert. ‘Anaitis Hymnal; The Akrose Disc’ start traag en log, mijmerend en repetitief, maar al snel breekt de hel los en is de anarchie totaal. Een koerswijziging halverwege onderlijnt de ultieme drang om te experimenteren. De buitenissige sax klanken, een spervuur aan drums, dikke baslijnen en strakke gitaarriffs zijn je deel in het flitsende ‘Form Constant; The Grid’. Ex Eye is een bijzondere act, totaal eigenwijs, baanbrekend en blits. Voer voor de avonturiers onder u.

Suffocate For Fuck Sake

Suffocate For Fuck Sake
In My Blood
Moment Of Collapse Records

Het Zweedse Suffocate For Fuck Sake is een band die zijn underground status ernstig neemt. Voor hun debuut, ‘Blazing Fires And Helicopters On The Frontpage Of The Newspaper. There's A War Going On And I'm Marching In Heavy Boots’ moeten we al terug naar 2008. In de tussentijd bleef het oorverdovend stil. Eindelijk zou je kunnen zeggen, komen ze na drie jaar noeste arbeid nu aandraven met een opvolger. Met ‘In My Blood’ volgen ze het eerder beproefde concept om tekstfragmenten in te passen in secuur opgebouwde composities. De keuze viel deze keer op een radio uitzending van de documentaire ‘Förädlade Svenskar’ van Bosse Lindquist. Een verhaal over verplichte sterilisatie in Zweden van zogezegde verschoppelingen in de maatschappij ‘met slechte genen en een laag IQ’. Zo zijn naar schatting tussen de 15000 à 20000 mensen in de periode 1935-1974 tot sterilisatie gedwongen. De docu werd voor het eerst uitgezonden in 1990. Suffocate For Fuck Sake mixt screamo met hardcore, postrock en ambient. Het geschreeuw ruimt soms plaats voor een heldere vrouwenstem, vertolkt door Charlee Nyman, wat het geheel samen met de dromerige, sfeervolle passages twee gezichten geeft. De tekstsamples zijn het bindmiddel en versterken de verhaallijn over wanhoop, woede en verlossing. Ook al versta je geen Zweeds, toch word je geboeid door de getuigenissen van de mensen, over een tijdperk in de Zweedse geschiedenis waar men niet graag aan wordt herinnerd. De muzikale omlijsting maakt het opnieuw actueel. Fouten uit het verleden moet je niet trachten te verdoezelen, maar net bespreekbaar maken. In die optiek is ‘In My Blood’ dan ook een sterk en mooi werkstuk.

Heaven In Her Arms

Heaven In Her Arms
White Halo
Moment Of Collapse Records

Japanse formatie die op zijn derde langspeler terugkeert naar zijn wortels: Tokio, de metropool waar ze zijn opgegroeid. Een grootstad van veertien miljoen inwoners waar het dag en nacht gonst van bedrijvigheid. ‘White Halo’ doet dienst als soundtrack voor dit stadsbezoek. Qua muziekstijl blijft het gezelschap trouw aan zijn mengeling van screamo, hardcore, black metal en postrock. Het album ligt dan ook helemaal in het verlengde van zijn voorgangers. Het verschil zit hem in hun poging om hier via hun muziek een beeld te schetsen van het drukke stadsleven en de pogingen om er aan te ontsnappen. Het groepsgeluid klinkt vertrouwd en de opbouw van de songs is grotendeels identiek en daardoor ook voorspelbaar. Emotionele en rauwe passages worden afgewisseld met zweverige, behaaglijke en rustgevende stukken. De hang naar dramatiek is groot. Met ‘Ray Of Light At Dusk’ als introductie is de dageraad in aantocht, de voorbode van een nieuwe, hectische dag. Het kerkorgel in ‘Chain With Feathers’ geeft dit korte nummer een bijzondere allure. Meest imposante track is ongetwijfeld ‘Entangled Torus’, maar ook het progressief getinte ‘Turbid Fog’ is zonder meer aangrijpend en groots. Laat ook de Engelse songtitels u niet misleiden. Frontman Kent zingt in het Japans wat toch altijd voor extra pigment zorgt en het speciale en uitheemse karakter beklemtoont. Met ‘White Halo’ consolideert Heaven In Arms zijn positie in dit subgenre.

The Sword

The Sword
Greetings From…
Razor & Tie / Spinefarm Records

The Sword draait al een hele tijd mee in het stoner en doom circuit, maar dit is pas hun eerste live album. Tijdens hun toernee in 2016 met Opeth werden alle concerten opgenomen en daaruit werd deze toch relatief korte set (43 minuten) ’Greetings From…’ gedistilleerd. De plaat bevat negen van J.D. Cronise en co. hun favoriete tracks. Van bij de eerste noten is het duidelijk: De geluidskwaliteit laat te wensen over. Blijkbaar was het de bedoeling om het live effect van een The Sword show zo realistisch mogelijk te benaderen. Klinkt het niet dan botst het maar. De slechte geluidsbalans moet je er maar voor lief bijnemen. Soms is het echt wel gortig en komt de zang amper boven de rest uit. De hoofdmoot van de songs is gelicht uit ‘High Country’. Aangevuld met wat ouder werk, waarbij ze hun vierde langspeler ‘Apocryphon’ (2012) helemaal links laten liggen. Ondanks de slordigheden komt de kwaliteit van nummers als ‘Buzzards’, ‘The Chronomancer I: Hubris’, ‘Mist & Shadow’ en ‘The Horned Goddess’ toch bovendrijven. Rommelig, maar bevlogen is ook hun interpretatie van de stokoude gospel en blues traditional ‘John The Revelator’, voor het eerst op plaat gezet door Blind Willie Johnson in 1930. Alles bij elkaar genomen is dit een teleurstellende release. Van een groep als The Sword verwacht je beter en meer.

Ivory For Elephants

Ivory For Elephants
Call Of The Void
Eigen Beheer

Vier man sterke stonerrock act uit Antwerpen. Debuteerden in 2015 met het album ‘Invaders’. Daarmee trokken ze een tijd de hort op en dat bracht hen langs fijne oorden als Kid's Rhythm 'n' Blues Kaffee, Cabron, Akkerpop en Riotfest. Daarna hadden ze wat tijd nodig om te herbronnen, maar nu treden ze andermaal op het voorplan met een nieuwe ep, ‘Call Of The Void’. Het in eigen beheer opgenomen plaatje telt vijf tracks. Van opener ‘Mountain’ bestaat er trouwens een hilarische videoclip. Moet je maar eens checken op hun Facebook pagina of Youtube kanaal. Ivory For Elephants heeft een vet groepsgeluid. De fuzz gitaren ronken en spinnen, drums en basgitaar leggen een stevige en zompige basis waar je lekker en zorgeloos kunt op rondhossen. Een hamerende titelsong heeft enkele fijne gitaarsolo’s in petto en ook in ‘Slipping Inside’ blijft het vuur aangewakkerd. De echte mokerslag komt er met het geweldige ‘Head In The Sand’. Knal op die frontale hersenkwabben. Dat het ook trager en logger kan laten ze horen in het helemaal in fuzz ondergedompelde en rauwe ‘Playground’. Ivory For Elephants brengt een coherente mix van invloeden uit het stonerrock verleden en voegt daar eigen ideeën aan toe. Het geeft de groep een eigen smoel en een hedendaagse sound waarmee ze bij hun passage deze zomer elke uitgaanstent op zijn grondvesten zal doen daveren. Kopen die handel.