zondag 13 mei 2018

A Perfect Circle

A Perfect Circle
Eat The Elephant
BMG

Na hun Europese tournee voor ‘eMOTIVe’ (2004) zette A Perfect Circle zichzelf op non-actief. Vanaf 2010 begon men wel terug met het spelen van concerten en uitbrengen van liveplaten, maar van een nieuw studio album was er geen sprake. Tot 2017 gitarist Billy Howerdel het bericht de wereld instuurde dat A Perfect Circle bezig was met te werken aan ‘Eat The Elephant’. A Perfect Circle is altijd al een tikje speciaal geweest en op deze nieuwe langspeler gaan ze nog meer experimenteren en andere muzikale paden opzoeken. Sterkste troef blijft nog altijd de stem van zanger Maynard James Keenan. Naast Keenan en Howerdel bestaat de huidige bezetting uit James Iha (gitaar), drummer Jeff Friedl en Matt McJunkins op basgitaar. De songs zijn overwegend traag, zweverig en dromerig. Men neigt ook meer naar elektronische muziek en de soms vergezochte probeersels met instrumenten en vreemde capriolen met de stem van Keenan in ‘Hourglass’ en ‘Get The Lead Out’ zijn voor discussie vatbaar. De band is hier duidelijk op de dool. Soms verliest men zich ook in theatrale tierlantijnen. Toch is het niet allemaal kommer en kwel. A Perfect Circle verrast ons ook met een paar heel fraaie songs zoals ‘Disillusioned’, ‘The Contrarian’, de titelsong,  ‘By And Down The River’ en de meest felle track ‘So Long, And Thanks For All The Fish’. Toch denk ik dat niet iedereen klaar is voor deze ‘Eat The Elephant’ en de verregaande experimenteerdrift van Howerdel en co. De tijd zal het uitwijzen. 

Dapunksportif

Dapunksportif
Soundz Of Squeeze’o’Phrenia
Rastilho

Portugees duo dat zijn eerste plaat (‘Ready! Set! Go!’) uitbracht in 2006. Paulo Franco (zang, gitaar) en João Guincho gitaar, zang) brengen een pittige mix van stonerrock, rock-’n-roll en hardrock. Qua stijl zitten ze duidelijk in het vaarwater van Queens Of The Stone Age, doch voegen er een aantal psychedelische elementen aan toe. Voor de opnames van deze ‘Soundz Of Squeeze’o’Phrenia’ kregen ze hulp van drummer Fred Ferreira en geluidstechnicus Ricardo Riquier. Het plaatje raast en dendert voorbij als een op hol geslagen locomotief. Alleen in het meer zelf beschouwende ‘Ghost Town’ gaat het er wat rustiger aan toe. ‘Soundz Of Squeeze’o’Phrenia’ is één van die albums waarbij alle stukjes van de puzzel netjes op hun plaats vallen en de wonderbaarlijke chemie zijn werk doet. Dapunksportif heeft hier alleen oog voor de essentie en levert een aantal puike songs af waarbij scherpe gitaren, verpletterend drumwerk en fraaie duozang de dienst uitmaken. Laat u van de sokken blazen of in trance brengen door snelle en heftige nummers als ‘Nasty High Tech Slavery’, ‘Holidays’, ‘Rollercoaster’, Trouble’, ‘Neurological Mess’, ‘Reality Bites’ en hun magische mantra ‘Start Again’.

Beth Hart

Beth Hart
Front And Center
Provogue

De carrière van Beth Hart startte begin de jaren negentig. Ze is een zangeres die gaandeweg zowel in Amerika als Europa de successen aan elkaar reeg. Vandaag staat ze bekend als rock en blues vocaliste met een stem die meermaals wordt vergeleken met grootheden als Etta James en Janis Joplin. Naast solo artieste was ze de sidekick van andere, bekende muzikanten en trad aan met onder meer Jeff Beck, Slash en Joe Bonamassa. De meest recente plaat met die laatste is ‘Black Coffee’ (2016). Live gaat ze de uitdagingen niet uit de weg en dat leidt soms tot broeierige en gedurfde optredens die fysiek veeleisend zijn. Dertien jaar was het geleden dat ze nog eens live album heeft uitgebracht. De setting is de Iridium Jazz Club in New York City. Een plek die uitnodigt om in dialoog te gaan met het publiek. Naast liedjes van haar laatste studioplaat ‘Fire On The Floor’ van 2016 grasduint Beth Hart door haar rijkgevulde songcatalogus. Ze wisselt gevoelige nummers (‘St. Teresa’, ‘Leave The Light On’, ‘As Long As I Have A Song’, ‘No Place Like Home’) af met blues en soul getinte tracks (‘Love Gangster’, ‘Broken And Ugly’, ‘Isolation’, ‘Tell Her You Belong To Me’), ruige rock tunes (‘Delicious Surprise’, ’Fat Man’, ‘Can’t Let Go’, ‘For My Friends’) en meer gemoedelijke en op popmuziek afgestemde liedjes (‘Let’s Get Together’, ‘Jazz Man’). ‘Front And Center’ komt uit als DVD/CD met als bonus eerder nooit uitgegeven materiaal en een exclusief interview met Beth Hart.

Cochise

Cochise
Swans And Lions
Metal Mind Productions

Cochise is een grunge en heavy metal band uit Polen. Begonnen in 2004 hebben ze inmiddels vier albums uit. ‘Swans And Lions’ is de opvolger voor ‘The Sun Also Rises For Unicorns’ van 2015. Cochise komt uit de hoek als een energiek gezelschap dat uitpakt met robuuste en meestal degelijke rocksongs. Leunen soms dicht aan bij grunge iconen als Alice in Chains en Stone Temple Pilots en metal act Danzig. Na een aantal keren beluisteren is het geen toeval, het lag zelfs voor de hand, dat ze werden aangezocht om een song aan te leveren voor de langspeler ‘The Dark Side Of The Blues – A Tribute to Danzig’ met hun cover van ‘Lick The Blood Off My Hands’.  Het songmateriaal op deze ‘Swans And Lions’ is niet altijd even gelijkwaardig of adequaat uitgewerkt. Zo zijn ‘Beautiful Destroyers’ en ‘Control’ eerder matig tot zwak. Ietwat buiten categorie is het new wave getinte ‘Swans’. Zoals hun naam al doet vermoeden hebben ze iets met Noord-Amerikaanse indianen en dat komt hier in een paar songs tot uiting, zoals in ‘Pain Of God’ en de indiaanse gezangen als uitloper van ‘Tick Tack Toe’. Scoren hier vooral met nummers als ‘Cristal’, ‘Neverland’, het tweeluik ‘Winter en ‘Storm’ plus nog ‘…And Lions’.

Dylan Carlson

Dylan Carlson
Conquistador
Sargent House

‘Conquistador’ is de eerste plaat van Dylan Carlson onder zijn eigen naam. In het verleden was hij frontman van cultband Earth en ook actief onder het pseudoniem drcarlsonalbion. ‘Conquistador’ is gebaseerd op het echte verhaal van een Spaanse soldaat, ontdekkingsreiziger en avonturier in de noordelijke regio’s van Mexico. Carlson is een meester in het minimalisme. Met alleen drones en repetitieve gitaarwerk creëert hij een breed geluidstapijt. Op ‘Conquistador’ krijgt hij een helpende hand van Emma Ruth Rundle (bariton- en slidegitaar) en zijn vrouw Holly (percussie). ‘Conquistador’ is de volgende stap in de zoektocht van Dylan naar nieuwe horizonten. Deze muzikale episode is alvast aangenaam en verrijkend.

Thy Catafalque

Thy Catafalque
Geometria
Season Of Mist

Het Hongaarse Thy Catafalque begon in 1998 als een black metal unit, maar is gaandeweg geëvolueerd tot een avant-garde metal soloproject. Sinds de release van ‘Rengeteg' (2011) werkt frontman Tamás Kátai met gastmuzikanten. Van de partij op deze achtste Thy Catafalque plaat zijn onder meer zangeres Martina Veronika Horváth en Misha Doumnov (viool). Naast zang speelt Tamás het merendeel van het instrumentarium zelf in. Het songmateriaal is opgebouwd uit een ruim pakket van muziekstijlen gaande van folk rock, jazz en (black)metal tot elektronische muziek, rock, pop en synthwave. Sommige combinaties van genres zitten meesterlijk in elkaar geknutseld en zijn uitgegroeid tot verbazend goede composities.  Zelfs als je geen fan bent van bijvoorbeeld black metal of jazz ga je voor de bijl in nummers als ‘Hajnali Csillag’, ‘Szamojéd Freskó’, het instrumentale ‘Gőte’, het flitsende ‘Sárember’ of doom epos ‘Ének A Búzamezőkről’. Ook meer op (synth)pop of krautrock afgestemde liedjes als ‘Hajó’, ’Balra A Nap’ en ‘Töltés’ vallen erg in de smaak. Fascinerend plaatje deze ‘Geometria’.

Tri State Corner

Tri State Corner
Hero
Drakkar

Deze ‘Hero’ is het sluitstuk van Tri State Corner zijn in 2011 met ‘Historia’ begonnen trilogie. Deel twee ‘Home’ verscheen in 2014. Het drieluik draait rond het verhaal van een migrant die naar Europa reist, op zoek naar een beter leven en uiteindelijk na verschillende tegenslagen dat ook vindt. Met de huidige migratiestromen blijft het tot op vandaag een actueel en brandend thema. De teksten van de songs op ‘Hero’ zijn kritisch en schetsen een somber beeld van de toekomst. Daarbij vormen onwetendheid en onverdraagzaamheid twee van de grootste struikelblokken die de mensen eerder tegen elkaar opzet dan ze met elkaar verbindt. De muzikanten van Tri State Corner, afkomstig uit Griekenland, Polen en Duitsland vonden elkaar dertien jaar geleden en debuteerden in 2008 met de langspeler ‘Ela Na This’. Hun voornaamste troef was de introductie van de bouzouki, een van oorsprong Griekse luit als rock instrument. Ware het niet dat deze exoot de klankkleur verrijkt dan manifesteert Tri State Corner zich als een doorsnee hardrock en metal band. ‘Hero’ is geen slechte plaat, doch ook verre van een topper. Het vijftal doet erg zijn best om voor enige opwinding te zorgen, maar slaagt daar maar zelden in. Tot het meer vermakelijke werk behoren nummers als ‘The Blink Of An Eye’, ‘Save My World’, ‘Follow Me Blindly’ en ‘Fortune In Lies’.

The Dark Red Seed

The Dark Red Seed
Becomes Awake
Prophecy

Tosten Larson is gitarist bij het spirituele en duistere folk ensemble King Dude. Naast Larson maakt ook Shawn Flemming - studio technicus bij King Dude - deel uit van The Dark Red Seed. Ze krijgen op deze ‘Becomes Awake’ hulp van beslagen muzikanten als Kelly Pratt (LCD Soundsystem, War On Drugs, St Vincent) en Steve Nistor (Sparks, Marissa Nadler, Daniel Lanois). In vergelijking met King Dude is de teneur van de muziek bij The Dark Red Seed nog enkele tinten zwarter. Larson introduceert zowel traditionele volksmuziek uit India, Perzië en Roma muziek als psychedelische rock en een streep metal. In zijn teksten gaat Tosten op zoek naar het vinden van het juiste evenwicht, de balans tussen goed en kwaad, licht en duisternis, leven en dood. Opener ‘Dukkha’ is meteen uit het goede hout gesneden. Een stevige rocksong met scherpe gitaren, een wat mystieke insteek en een psychedelisch tintje. ‘Darker Days’ wordt getekend door een mengeling van gothic, folk en Americana, plus nog een free jazz saxofoon als ultieme component. In het instrumentale en zweverige ‘Alap’ dwaalt een weemoedige trompet begeleidt door oosterse percussie en snaarinstrumenten. ‘Sukha’ is een prachtige, meer ingetogen en delicate song. En zo heeft iedere track zijn specifieke kenmerken en krijg je op deze ‘Become Awake’ een rijk gestoffeerde samensmelting tussen Oosterse en Westerse muziek.

Soft Kill

Soft Kill
Savior
Profound Lore Records

Onderschat niet het helende karakter van muziek beluisteren en muziek maken. Het bewijs wordt andermaal geleverd met deze ‘Savior’, het vijfde album van Soft Kill. Tijdens de tournee gekoppeld aan de release van ‘Choke’ (2016), de voorganger van ‘Savior’, moest de hoogzwangere vrouw van frontman Tobias Grave met spoed geopereerd worden om zowel haar leven als dat van hun kindje te redden. De strijd tussen leven en dood moest hij naast hun ziekbed volgen. Dagen werden weken en Grave, die ook al met succes strijd had geleverd tegen zijn drugverslaving, begon met het schrijven van nieuwe nummers die de basis zouden vormen van ‘Savior’. Het was zijn manier om soelaas en troost te vinden. Soms ben je de wanhoop nabij en dat klinkt door in elk van de tien nummers. Maar ook zijn strijdvaardigheid. De woorden zijn overwegend heftig en hard en beschrijven onder meer het vacuüm dat ontstaat tussen in rouw gedompeld worden of je geliefden levend en wel terug in de armen te sluiten. Het is een donkere periode die je willen of niet moet doorworstelen. De muzikale omkadering is passend. Soft Kill mengt new wave en dark wave met postpunk. Muziekstijlen die zich uitermate lenen om emoties als verdriet en hoop te belichamen en een nieuw ochtendgloren aan te kondigen.

dinsdag 17 april 2018

Nicolas Bernier

Nicolas Bernier
Transfert/Futur
Acte

De Canadees Nicolas Bernier is een productieve muzikant en componist. Heeft al een twintigtal platen op zijn conto staan. Een aantal er van zijn collaboraties met andere artiesten, sommige zijn soloprojecten. Tot die laatste categorie behoort deze ‘Transfert/Futur’ ep. Bernier is van vele markten thuis en liet zich voor deze release inspireren door het science fiction genre. Twee composities van respectievelijk 18 en 12 minuten nemen je mee op een trip in de ruimte. De twee tracks zijn een soort van knutselwerk van aan elkaar geplakte knipsels. Tijdens het muzikale proces van zowel ‘Transfert’ als ‘Synthèse’ verandert Nicolas telkens het patroon en de structuur. In ‘Transfert’ maakt zijn energieke en ongedurige stijl de muziek tastbaar, dartel en speels. ‘Synthèse’ heeft een meer obscuur en onrustig karakter met zijn aaneenschakeling van springerige en stuiterende bliepjes afgewisseld met langgerekte drones. Soms lijkt het wel of er een op hol geslagen R2-D2 of een maatje ervan een vrij podium heeft gekregen. Bernier zorgt er voor dat je je als luisteraar geen seconde verveelt. De twee tracks zijn één groot scala van diversiteit die prikkelen en boeien. Dit maakt van ‘Transfert/Futur’ een bijzonder en interessant plaatje.   

Thembi Soddell

Thembi Soddell
Love Songs
Room40

De kleur van de hoes is al een indicatie. Wie dacht van hier liefelijke en romantische liedjes te horen te krijgen denkt best eerst twee keer na vooraleer dit plaatje af te spelen. De Australische artieste Thembi Soddell zoekt via het aanwenden van geluiden de extremen op van de meest rauwe emoties die opborrelen vanuit het menselijke brein zijn grondeloze dieptes en ravijnen. Ze verzwelgt bij wijze van spreken de luisteraar door vanuit bijna niet hoorbare galm een muur van geluid, gerelateerd aan een abstracte vorm noise en industrial op te trekken. Soms wordt de geluidsstorm bruusk onderbroken of gaat terug over in geruis om dan weer plots tot een uitbarsting te komen. Dit lijdt zowel lichamelijk als geestelijk tot een verregaande uitputtingsslag. Thembi is geïnteresseerd in psychologie, perceptie en het subjectieve effect daarvan op relaties. Met geluiden weerspiegelt ze de realiteit ervan. Haar ‘Love Songs’ zijn composities die de onderliggende spanningen - die zich afgesloten voor de buitenwereld - kunnen voltrekken zelfs binnen liefdevolle romances. Daartoe behoren alle vormen van geweld en misbruik, ook die op het psychische vlak. Deze ‘Love Songs’ slingert je heen en weer tussen allerlei gemoedsbewegingen: afkeer, schoonheid, woede, verlangen, verwarring en liefde. Wie het aandurft om een koptelefoon te gebruiken ontdekt dat ook de stem als bron wordt gebruikt tijdens het opnameproces. Soddell manipuleert en samplet een gezongen collage van de Taiwanese zangeres Alice Hui-Sheng Chang. Dit moet zowat de meest zwartgallige en woeste expressie zijn van een cyclus liefdesliedjes die tot op heden is gemaakt.        

Death By Unga Bunga

Death By Unga Bunga
So Far So Good So Cool
Jansen Records

Death By Unga Bunga blaast dit jaar tien kaarsjes uit. Er dan is er geen betere manier om zo een heuglijk feit te vieren dan met de release van een nieuw album. Liefst eentje dat je nog een tijdje zal heugen is daarbij mooi meegenomen. En dat lukt hen aardig. Fris van de lever, zo klinkt deze vijfde worp van het Noorse vijftal. Death By Unga Bunga is een garagerock en punk rock band met gevoel voor (Scandinavische) humor en qua uitstraling en keuze van muziekgenres te vergelijken met hun landgenoten van Turbonegro. Hun groepsnaam ontleenden ze aan de titel van een compilatieplaat van de Amerikaanse act The Mummies. Die lieten zich op hun beurt inspireren door de ‘Bunga Joke’, terug te vinden in de categorie vuile moppen op het internet. ‘Unga Bunga’ kan ook een verwijzing zijn naar de penetrante geur van marihuana. ‘So Far So Good So Cool’ bevat negen geinige songs, een mix van power pop, garage rock en punk. De twee korte interludia dienen om even snel, maar dan echt heel snel, wat stoom af te laten. Met  ‘Into The Night’, ‘So Cool’, ‘Soldier’, ’Turn My Brain Off’ en het reeds vorig jaar gelanceerde ‘Bye Bye’ is er aan potentiële singles geen gebrek. Onze favoriet is echter het wat meer snedige ‘Boys’. Het semi akoestische ‘I’m No Provider’ sluit daar mooi bij aan. Death By Unga Bunga doet zijn reputatie alle eer aan en dient zich hier aan met een plaatje dat deze zomer voor heel wat lol en zorgeloos vertier kan zorgen.      

E Ruscha V

E Ruscha V
Who Are You
Beats In Space

Eddie Ruscha was voorheen actief als Dada Munchamonkey en daarnaast nog in tal van bands als Medicine And Maids Off Gravity, Future Pigeon en The Laughing Light Of Plenty. Meest bekend is hij misschien wel van Secret Circuit. Deze ‘Who Are You’ is het eerste album dat hij uitbrengt onder zijn eigen naam. Zijn dada is experimentele kosmische muziek aangevuld met elementen uit dub plus Afrikaanse en Zuidamerikaanse ritmes. Daarmee schept hij een heel ontspannen en warme sfeer. ‘Who Are You’ is een aaneenschakeling van rustgevende, instrumentale nummers. De negen tracks stippelen een wonderbaarlijk en transcendent traject uit en belichamen zowel kalmte als extase. Het zijn songs die muteren en exploreren. De composities staan elk op zich en lijken na verschillende luisterbeurten wel erg fragmentarisch. Het zijn losse en vrije exploraties van een artiest die een proces doorloopt van zelfontdekking. Eén van de hoogtepunten is opener ‘The Hostess’, een hemels heerlijk kleinood dat meteen je dag opvrolijkt, net als de mooie, zweverige afsluiter ‘All Of A Sudden’. Een paar nummers als de titelsong, ‘In The Woods’ (heerlijk die saxofoon) en ‘Endless Sunday’ (met vocoder stemmetje) zijn opgedoft met aantrekkelijke ritmes. Soms verliest Ruscha zich in het ijle met  wat verdwaalde gitaareffecten (‘Carried Away’). Ook ‘Gravitiy Waves’ met zijn futloze en trage tempo valt uit de toon. Postorders voor ‘Who Are You’ gaan vergezeld van een bonus: een box van twee tapes met daarop de vier volumes van Secret Circuit zijn ‘Cosmic Papers’ opnames. Drie verschenen eerder op het Teenage Teardrops label in 2010. Part vier verschijnt voor het eerst als onderdeel van deze set. 

zK

zK
Last Night
Hallow Ground

zK (Mark Godwin en Gareth Ormerod) begon als een live project in 1999. Een eerste release kwam er pas in 2003 met de split ep ‘SMAK 13 / 14’ waarop ook Nachtsmeer acteerde met hetzelfde aantal tracks (drie). Vanaf 2008 verscheen van zK op regelmatige basis nieuw werk. Meestal enkel digitaal te verkrijgen. ‘Last Night’ is dan ook hun eerste vinylplaat in vijf jaar tijd. Het album werd opgenomen in Bangkok, sinds 2014 Godwin zijn nieuwe thuishaven. zK heeft zijn roots in de Britse rave scene, combineert dat met experimentele electronica en diept dit verder uit met hun interesse voor visuele kunst en psychologie. ‘Last Night’ is sterk beïnvloed door de techniek van musique concrète. Een arsenaal aan synthesizers en samples doet dienst om mee een werk te creëren dat de impressie wekt verschillende zintuiglijke effecten te mengen. De zes composities schetsen een beeld van het drukke nachtleven van Bangkok. Op kant A krijg je in nummers als ‘Cognitive Dissonance’ en ‘Feral Confection’ een veelzijdig palet voorgeschoteld met voor een stuk een samensmelting van noise en dansbare ritmes doorweven met conversaties en stemfragmenten. Meest opvallend is hier opener ‘Outside Broadcast’ met zijn mix van alledaagse geluiden en een enerverende stroom aan noise. De drie tracks op kant B zijn de spookachtige weergave van Bangkok als metropool. Een grootstad waar tradities nog altijd in ere worden gehouden, doch waar men ook open staat voor verandering en vooruitgang. Hoogtepunt is hier het klagerige en tegelijk innige ‘Fleshpotting’. Door de plaat heen komen dus heel wat facetten aan bod. Zo klinkt het duo de ene keer een tikje raar en griezelig, dan weer grotesk of occult. ‘Last Night’ is dan ook in vele opzichten een fascinerend werkstuk.

Schlaasss

Schlaasss
Yoga
Atypeek Music

Franse act die de grenzen van het fatsoen opzoekt en geen blad voor de mond neemt. Ze omschrijven zichzelf als een ‘gang du rap-electro-punk’, zingen vrijuit over seks en dromen van kutjes en lullen. Het merendeel van hun tekst en beeldmateriaal is dan ook expliciet, ondeugend en soms zelfs een tikje vies. De muzikale uitspattingen bestaan uit een soort van ritmische en brandende poëzie waarop wulps kan worden gedanst en waarbij het zweet uit je lichaam gutst, het bloed je naar het hoofd stijgt en de adrenaline stoten heftig zijn. ‘Yoga’ is na ‘Schlaasss’ en ‘Casa Plaisance’ hun derde release. Op ‘Yoga’ halen ze een oude Casio van onder het stof en mikken ook hip hop, gangsta en dub elementen in de mix. Men speelt met allerlei gimmicks en effectjes, maar dan met de Franse slag. Het klinkt als een allegaartje waarbij ook gretig wordt geëxperimenteerd. Het leukste en hipste nummer is het hitje in wording ‘Envy’. Voor de rest moet je ook een beetje een fan zijn van de opgesomde muziekgenres, want anders is dit een slag in de lucht en een verspilling van uw (kostbare) tijd.   

Shuttle358

Shuttle358
Field
12K

Shuttle358 is de schuilnaam voor de Amerikaanse artiest Dan Abrams. ‘Frame’ dat verscheen in 2000 en later nog eens in 2007 wordt door velen gezien als zijn meesterwerk. Het wordt beschouwd als het album dat de abstracte, kille en machinale ‘clicks and cuts’ beweging en de computer op zich als instrument, als volwaardig, ‘menselijk’ en meer toegankelijk maakte. De daarop volgende jaren volgden nog een aantal releases en nu is er ‘Field’. Voor Abrams is het een beetje een terugkeer naar de basis. Via oude software en computers uit de jaren negentig puzzelt hij de stukken bij elkaar die het kader vormen voor zijn microwereld van specifieke ritmes en loops en een nieuw digitaal, maar afwijkend toekomstbeeld schetsen. Het is inderdaad opmerkelijk; die milde variaties in geluiden die worden toebedeeld aan algoritmes en de steeds terugkerende CPU reeksen. Alles wordt gehuld in een warme en sfeervolle gloed. Zelfs in het bij aanvang zich als fragmentarisch en experimenteel aandienende ‘Star’ of de heel korte snippers ‘Rossii’ en ‘Dilate’. Mooi en fragiel zijn langere tracks als ‘Edule’, ‘Sea’ het huiveringwekkend klinkende ‘Blue’ en het repetitieve ‘Farming’. De titelsong en ‘Divide’ zijn wat minder door het bijna voortdurend pulserend geklik. Wat ons brengt bij de bio waarin men refereert naar ‘Field’ als de wedergeboorte van het subgenre glitch. Een bewering waarmee je het niet hoeft mee eens te zijn, doch die geen afbreuk doet aan de kwaliteit van deze nieuwe, uitsluitend op vinyl of digitaal te verkrijgen langspeler van Shuttle358.

dinsdag 3 april 2018

WuW

WuW
Rien Ne Nous Sera Épargné
Prostethic

WuW zijn de broers Benjamin en Guillaume Colin. Allebei klassiek getrainde muzikanten. Hebben zich destijds toegelegd op percussie en bezitten dan ook een uitgebreid instrumentarium gaande van Tibetaanse kommen en cymbalen tot Afrikaanse belletjes, vintage synthesizers en oude elektrische orgels. Allebei zijn het veteranen in de muziekscene van Parijs en speelden bij jazz ensembles, eigentijdse klassieke orkesten, groepen met een achtergrond in wereldmuziek en musiceerden met muzikanten afkomstig uit het Midden-Oosten. Dit nieuwe project baseert zich op een nog groter veelvoud van muzikale invloeden. Naast doom, postrock, hardcore en sludge laten ze zich inspireren door black metal, psychedelica, krautrock en experimentele elektronische muziek. Het opgewekte groepsgeluid is diepgaand en meeslepend. Hun muziek getuigt ook van een sterk filmisch karakter zoals in ‘Une Barque Sans Rames’, ‘Pour Ce Qu’il En Restera’ en ‘Vivre À La Splendeur Des Crépuscules’. Met de naam WuW verwijzen ze naar de kracht van de wind. Wispelturig, onberekenbaar, slaan en zalvend en nooit aflatend. Heet zand laten opstuiven, guur en bar door spleten en kieren razen, een zachte avondbries of de laatste nevelslierten die wegtrekken in de ochtend. Al die stemmingen komen hier aan bod. ‘Rien Ne Nous Sera Épargné’ is redelijk gevarieerd en werkt in op de gemoedstoestand, vooral dan de donkere kanten ervan.

Infection Code

Infection Code
Dissenso
Argonauta

Industrial en noisecore pioniers uit Italië. Al aan de slag sinds 1999. Staan bekend om hun drang naar experiment en vernieuwing. Een manier van werken waar ze ook na meer dan vijftien jaar noeste arbeid niet van afwijken. Op deze ‘Dissenso’ zoekt men aansluiting bij bands als Godflesh en het vroegere werk van Ministry, maar je hoort ook invloeden van Ufomammut, Treponem Pal, Pankow en Ephel Duath. Het levert bijna stuk voor stuk interessante en uiteenlopende tracks op met een soms zelfs burleske benadering, in de hand gewerkt door de in het Italiaans gezongen teksten. De groep zweeft hier op een niet aflatende golf van inspiratie en pakt uit met een gevarieerd en creatief proces van stijlvarianten en kan bovendien putten uit een rijk arsenaal aan effecten. Wanneer het meer richting hardcore gaat wordt het wel nogal chaotisch en hysterisch zoals in ‘Sentenza’, ‘Ad Nauseam’ en ‘Santa Mattanza’. Het meest tot de verbeelding spreken het als een mallemolen draaiende ‘Costretti A Sanguinare’, het onheilspellende en felle ‘Macerie’ of het schreeuwerige en door mokerslagen onderbouwde ‘DSSN’ plus nog het cinematografische epos ‘Strategie’.

HEADS.

HEADS.
Collider
This Charming Man

Voor tweederde Duits en één deel Australisch trio dat in mei 2015 een eerste album uitbracht. Het drietal heeft zich een specifieke stijl eigen gemaakt en brengt een donker getinte variant van sombere noise en alternatieve rock met als extra elementen wat grunge, sludge en postrock. De gebruikte gitaareffecten zorgen voor een grimmige inkleuring, zanger en gitarist Ed Fraser bevindt zich in een soort van begrafenisstemming en declameert, spuwt en grauwt om zich heen. De ritmetandem Chris Breuer, met zijn ronkende bas en de potige riffs van drummer Peter Voigtmann zijn zwaar en blijven de hele tijd door nagalmen. Het verhaal van HEADS. is er één van beheerste woede, heel vakkundig in een bepaald profiel gegoten en meesterlijk gemixt door de onnavolgbare Magnus Lindberg (Cult Of Luna). Een aantal gastmuzikanten zorgen voor extra frisse ideeën en een soms andere invalshoek. ‘Collider’ voert je langsheen onherbergzame en desolate locaties. Sommige tracks lijken zo uit de rotsen gehouwen of helemaal door erosie uitgesleten. Met ‘At The Coast’ is het al meteen raak en ben je midscheeps getroffen. Ook nummers als ‘Last Gasp Shout’, ‘Mannequin’, ‘Youth’ en ‘Wolves At The Door’ zijn uiterst trefzeker. ’Collider’ is een joekel van een plaat die elke vezel beroert en peilloos diep zijn doel treft.

Buffalo Tom

Buffalo Tom
Quiet And Peace
Schoolkids/V2

In hun enthousiasme om ‘anders’ te zijn dan de doorsnee rock of metal act durven nieuwe bands soms heel ver gaan. Al of niet met succes. Doorheen al die excessen die de laatste jaren zijn gepasseerd zou je vergeten hoe het is om te luisteren naar een goeie rocksong of je zelfs nog maar te herinneren hoe die ooit klonk. Gelukkig zijn er dan nog oude gloriën als Buffalo Tom om op terug te vallen. Van bij de eerste noten van ‘All Be Gone’ slaakte ik een zucht van verlichting. Een doortimmerd gecomponeerd lied met een volwassen tekst dat staat als een huis. Wat een prettige verrassing en wat een verademing. En zo staan er nog tien andere gelijkaardige tracks op deze ‘Quiet And Peace’, hun eerste studioalbum sinds het in 2011 uitgebrachte ‘Skins’. De nostalgie sloeg toe bij het horen van pareltjes als ‘Overtime’, ‘CatVMouse’, het weemoedige, maar toch zo mooie ‘See High The Hemlock Grows’, het swingende ‘Roman Cars’ en het overweldigende ‘Slow Down’. Afsluiten doen ze met een schitterende versie van de Simon & Garfunkel klassieker ‘Only Living Boy In New York’. Wie wil te weten komen hoe en wat een echte rockplaat zou moeten zijn is deze ‘Quiet And Peace’ van Buffalo Tom verplicht luistervoer.

Bruce Lamont

Bruce Lamont
Broken Limbs Excite No Pity 
My Proud Mountain 

Bruce Lamont bracht zes jaar geleden met ‘Feral Songs For The Epic Decline’ zijn eerste soloalbum uit. Voorheen was hij actief in het uit Chicago afkomstige jazz en metal gezelschap Yakuza. Na zijn debuut koos Lamont voor een afwisselend parcours met als belangrijkste exponenten zijn verblijf bij het elektronisch noise gestuurde combo Correction House met als kompanen Mike IX Williams van Eyehategod, Scott Kelly van Neurosis en zijn favoriete muzikale partner Sanford Parker. Daarnaast was er de jazz, prog rock en hardcore act Brain Tentacles met Keelhaus bassist Aaron Dallison en de alom geprezen drummer Dave Witte. Bruce is van vele markten thuis en speelt zowel saxofoon, gitaar, percussie als toetsen. Ook zijn stem gebruikt hij nadrukkelijk als instrument om zijn teksten te declameren. Lamont brengt geen gewone liedjes. Het zijn stuk voor stuk opnames die een bepaalde sfeer uitstralen. De geluiden die hij soms opwekt zijn vreemd, verschroeiend en grimmig. Interessant is het tweeluik ‘Maclean’, een singer songwriter compositie inclusief tape effecten en ‘Goodbye Electric Sunday’ waarin beat poëzie hand in hand gaat met de soundtrack van een spaghetti western. En wat gezegd van het majestueuze door ritmisch zingen, de dreigende en onheilspellende akoestische gitaar en aanrollende percussie gestuurde ‘Neither Spare Nor Dispose’ en het overweldigende noise epos ‘The Crystal Effect’. ‘Broken Limbs Excite No Pity’ is geen alledaags album en een verrijking voor wie de hele rit durft uit te zitten.

BlackWater HolyLight

BlackWater HolyLight 
BlackWater HolyLight
RidingEasy

Het is een minderheid in het rockcircuit, maar af en toe duiken er bands op waarvan de bezetting alleen uit vrouwen bestaat. Begin de jaren zeventig had je Fanny en Birtha. Later kwamen nog, om er een paar op te noemen Girlschool, The Slits, L7, The Runaways en Dixie Chicks. Helemaal nieuw aan het front zijn de dames van het Amerikaanse BlackWater HolyLight. Ze zien er niet alleen mooi uit, ze zijn ook pienter en muzikaal onderlegd. Het viertal combineert op een creatieve manier verschillende muziekstijlen gaande van psychedelische rock en grunge tot garage rock, sludge, gothic, folk rock en doom. Qua zang doen opener ‘Willow’ en ‘Babies’ een beetje denken aan Throwing Muses of Belly. Muzikaal klinkt het eerste wat grungy aangevuld met een streep psychedelica en gothic. Twee heeft een catchy ritme en dito synthesizer lijntje. Behoort tot de categorie betere pop rock. Voor een paar topmomenten is echter wachten op het psychedelische ‘Paranoia’ en het hippe met synths opgesmukte en van helse fuzz effecten voorziene ‘Sunrise’. Imponerend is ook het transcendente en logge ‘Slow Hole’ plus het wat duistere ‘Jizz Witch’ als afsluiter. En ondanks alle #MeToo heisa: BlackWater HolyLight zijn vier lekkere wijven die nogal heftige rockmuziek maken. En daar lusten we wel pap van.

dinsdag 6 maart 2018

QNTAL

QNTAL
VIII - Nachtblume
Drakkar

QNTAL is een kwaliteitsmerk. Sinds de oprichting in 1992 kende het gezelschap enkele personeelswissels maar die hadden geen negatieve weerslag op hun fraaie tot uitmuntende albums. Aan het bekende en gewaardeerde concept werd in al die jaren weinig of niet getornd. Na hun fel in de smaak vallende ‘Qntal Vl - Translucida’ bleef het wel zes jaar lang stil op het platen front. Voor de band luidde 2014 met de release van ‘VII’ een derde tijdperk in. Sarah ‘Mariko’ Newman, die al eerder het kernduo kwam versterken tijdens live optredens en concerten werd definitief ingelijfd. Met producer Leon Rodt, als opvolger voor de onvolprezen Philipp Groth, vonden ze de perfecte man om de weergave van het groepsgeluid verder te optimaliseren. Voor het maken van ‘VIII - Nachtblume’ werd met dezelfde bezetting gewerkt. Zangeres Syrah (Sigrid Hausen) sprokkelde alweer een aantal prachtige teksten van diverse oorsprong en geschreven in verschillende talen bij elkaar. Michael Popp voorzag ze van zeer uiteenlopende, maar uiterst passende en meeslepende muziek. De openingstrack is de wondermooie titelsong die na een ingetogen intro opgefleurd wordt met onweerstaanbare dansbeats. Het door Michael ingezongen ‘Die Finstere Nacht’ zet het dansfeest verder. ‘Music On Water’ is van een heel andere orde. Ontroert en bezweert tegelijkertijd, dankzij de toevoeging van Oosters getinte elementen. Wordt gevolgd door het meer opgewekte ‘Monteclair’, als je het mij vraagt een klassieker in wording. Het romantische ‘Echo’ klinkt wat kitscherig, doch heeft een pakkend refrein. ‘Parliament Of Fowles’ is een hippe, moderne track, waarna met ‘Chint’ een knipoog wordt gegeven richting het destijds in Duitsland populaire combo Potentia Animi. ‘Before The World Was Made’ heeft twee gezichten. Klinkt wat oubollig, maar de zang blijft mooi en tilt het nummer zo naar een meer dan aanvaardbaar niveau. Met het traditionele, maar heftig gebrachte ‘O Fortuna’ is succes sowieso verzekerd. Aansluitend is er het  vertederende ‘Minnelied’ en misschien nog meer aangrijpende ‘Sumervar’. ‘VIII - Nachtblume’ eindigt met het opzwepende, ten dans uitnodigende ‘A Chantar’. Het staat nu al buiten kijf dat dit één van de betere releases wordt van het nog prille jaar 2018. Verschijnt op 9 maart. 

Sequences

Sequences
Beneath The Earth
Audio. Visuals. Atmosphere.
Sequences is het pseudoniem voor de Belgische muzikant en visuele artiest Niels Geybels. Deze zeven tracks op deze ‘Beneath The Earth’ zijn een verzameling van composities opgenomen in de periode 2014 tot 2017 en verschenen eerder op verscheidene cassettes bij verschillende labels. Naast de editie van zeventig CDr’s is er een gelimiteerde oplage beschikbaar van dertig stuks met een bijbehorend vijftig pagina’s tellend boek met foto’s (z/w en kleur), illustraties en nooit eerder gepubliceerde collage stukken. Op deze manier toont Geybels aan dat Sequences meer is dan een muzikaal project en als een grootser concept is opgevat. De beelden zijn een aanvulling van het auditieve. Daarmee toont Niels de facetten van een grenzeloze wereld waarin de natuur centraal staat. Het zijn impressies van resonantie die voortvloeien uit het samengaan van compositie en improvisatie. ‘Beneath The Earth’ is een collectie tracks met een abstract, repetitief, minimalistisch en statisch karakter. Op een bepaalde manier liggen die in elkaars verlengde, maar zijn ze in tonaliteit ook rijk genoeg aan schakeringen om te blijven boeien. Al is hiervoor enige concentratie vereist, want als je slechts oppervlakkig luistert gaat dit effect grotendeels verloren. Voor het label is het geen toeval dat ze dit als hun vijftigste release uitbrengen. ‘Beneath The Earth’ belichaamt Audio. Visuals. Atmosphere. helemaal en is een uitstekend voorbeeld van hun esthetiek, van waar ze voor staan en wat ze willen uitdragen.  

Rutger Zuydervelt (with Ilia Belorukov and René Aquarius)

Rutger Zuydervelt (with Ilia Belorukov and René Aquarius)
The Red Soul
Sofamusic
Rutger Zuydervelt is vooral bekend onder het pseudoniem Machinefabriek. Hij heeft sinds zijn debuut in 2004 reeds talloze albums op zijn palmares. Naast soloplaten, werkte hij samen met een resem andere artiesten en maakte ook muziek voor films, documentaires, dansvoorstellingen en zelfs een videospel (‘Astroneer’). Jessica Gorter is een Nederlandse cineaste die al verschillende documentaires maakte in en over Rusland. ‘Piter’ schetst een intiem portret van Sint-Petersburg kort na de val van de muur. ‘900 Dagen’ gaat over het beleg van Leningrad in WO II, een film ook over mythe en werkelijkheid. Met ‘De Roder Ziel’ belicht Gorter de rol die Jozef Stalin heeft gespeeld tijdens zijn bewindsperiode en de verdeeldheid daarover onder de Russen, ook vandaag nog. Voor de één is hij een meedogenloze tiran en massamoordenaar, voor de ander een ware volksheld. Ze laat zowel voor- als tegenstanders aan het woord zonder zelf een uitgesproken standpunt in te nemen. Waren al haar vorige films zonder muziek, dan wou ze voor deze wel filmmuziek en kwam daarbij terecht bij haar landgenoot Zuydervelt. Vertrekpunt voor de soundtrack zijn oude opnames van Sovjet liederen en een op plaat geregistreerde toespraak van Lenin. Daarvan werden fragmenten gesampled en gecombineerd met de saxofoon van Belorukov en percussie van Aquarius. De muziekcollage voor ‘De Rode Ziel’ belichaamt zowel het gevoel van verval als een hang naar al of niet vermeende nostalgie. De filmscore dient zich aan als één geheel dat zijn eigen verhaal brengt en tegelijk helemaal is afgestemd op de documentaire zelf. Zuydervelt weet op een uitzonderlijke manier de beelden te ondersteunen en nog te versterken met zijn mix van ambient, noise, electro-akoestische experimenten en drones. Ondanks zijn minimalistische constructie kan deze assemblage van fragmenten ook alleenstaand uitgroeien tot een intense belevenis.       

PARA

PARA
PARAphon
Freifeld Tonträger
Deze ‘Paraphon’ is voor PARA het derde album, na ‘PARA-ligo’ (2012) en het in 2014 uitgebrachte ‘PARAphore’. Het trio is een samenwerkingsverband tussen de Griekse Elena Kakaliagou (hoorn en zang) en pianiste Ingrid Schmoliner en contrabas speler Thomas Stempkowski, allebei afkomstig uit Oostenrijk. Schmoliner maakt gebruik van een geprepareerde piano waarbij op of onder een aantal van de snaren en/of hamers objecten worden geplaatst. Dit verandert de klankkleur, de ene keer al meer ingrijpend dan de andere, naargelang de keuze van het aangewende materiaal. Het samen brengen van deze instrumenten en het drietal hun verschillende, muzikale achtergronden gaande van jazz en klassiek tot kamermuziek, hedendaags klassiek, minimale muziek, improvisatie en experimentele muziek maakt van deze ‘PARAphon’ een unieke belevenis. De drie protagonisten spelen zowel naast als met elkaar. De mogelijkheden van hun instrumenten brengen ze in kaart en proberen ze optimaal te benutten. Vreemde en experimentele klanken worden afgewisseld met een meer ‘gewone’, vertrouwde invulling. Ook de stem van Elena wordt soms ingezet als een extra instrument. Het voortdurend wisselen tussen textuur en klankkleur maakt de muziek onvoorspelbaar, wispelturig, onaards, repetitief, doch ook warm en omhullend. De plaat werd live opgenomen in 2016 tijdens het Kaleidophon festival in Ulrichsberg. Dit maakt het nog meer opmerkelijk. De uitgetekende patronen overstijgen vaak de door logica gedragen context. Soms krijg je het gevoel je op verboden en gevaarlijk terrein te begeven, want het geratel, gedruis, jengelen en huilen stopt nooit helemaal. Wennen doet het ook niet, je verbazen des te meer.         

We Sell The Dead

We Sell The Dead
Heaven Doesn’t Want You And Hell Is Full
earMUSIC
Van een supergroep spreken is misschien wat hoog gegrepen en toch zijn de muzikanten van We Sell The Dead niet van de minste. Het initiatief komt van gitarist Niclas Engelin (In Flames, Engel) en die wist Gas Lipstick, voormalig drummer bij het Finse HIM, zanger Apollo Papathanasio (Firewind, Spiritual Beggars) en Drömriket’s Jonas Slättung (bas) te strikken voor dit nieuwe project. Het viertal katapulteert ons terug naar het Victoriaanse tijdperk en de periode dat Jack The Ripper de straten van Londen onveilig maakte en er in de tweede helft van 1888 prostituees verminkte en vermoordde. Daarnaast is er de mystiek en donkere romantiek die aan dit tijdsgewricht wordt toebedeeld. Toen stond ook de pompeuze levensstijl en de overdreven luxe van de rijken in schril contrast met het harde en wrede bestaan van de armen. Tot op vandaag lijkt er niet veel veranderd. Voor We Sell The Dead was het bijna vanzelfsprekend om die problematiek op muzikaal vlak te vertalen naar een huidige context met meestal morbide teksten en een mengeling van heavy metal, gothic, doom en prog metal. Na de lugubere intro ‘The Body Market’ weet We Sell The Dead je als luisteraar onmiddellijk in te palmen met een actueel klinkend en pakkend groepsgeluid. De muzikanten zijn in uitstekende doen en zanger Apollo laat nog maar eens horen dat hij tot de top behoort van metal vocalisten. Zowel de meer heftige en/of massieve tracks ‘Echoes Of An Ugly Past’, ‘Leave Me Alone’, ‘Imagine’, ’Turn It Over’ als de ballades ‘Too Cold To Touch’ en ‘Silent Scream’ zijn in elk opzicht uitstekende songs. De overige zijn iets minder sterk, doch dit blijft hoe dan ook een fraai debuut want ook visueel word je verwend. Het hoesontwerp en de video’s zijn kunststukjes, sfeervol afgestemd op de muziek.

Gleb Kolyadin

Gleb Kolyadin
Gleb Kolyadin
Kscope

Deze Russische pianist vormt samen met Marjana Semkina het op kamermuziek afgestemde prog rock duo iammorning. Die brachten al drie albums uit waarvan één met live opnames. Hun laatste release en tweede studioplaat ‘Lighthouse’ dateert van 2016. Gleb is een klassiek getraind en virtuoos pianist die maar al te graag zijn talent ten toon spreidt. Een solo onderneming kon dan ook niet uitblijven. Op zijn debuut krijgt hij hulp van de fantastische zangers Steve Hogarth (Marillion), Mick Moss (Antimatter) en steengoede muzikanten als drummer Gavin Harrison (King Crimson, Porcupine Tree), bassist Nick Beggs, de veelgevraagde Theo Travis (fluit en saxofoon) en Dream Theater’s Jordan Rudess (keyboards). De eerste namen van bekende en legendarische toetsenisten die me voor de geest komen bij het horen van opener ‘Insight’ zijn die van Keith Emerson en Rick Wakeman. Die vergelijking met Emerson gaat nog eens op in het adembenemende ‘Penrose Stairs’. Al vlug blijkt dat Kolyadin van vele markten thuis is en zich ook uitleeft als klassiek, jazzrock, avant-garde en progressieve rock pianist. Zijn veelzijdigheid en de drie ingezongen nummers zijn een garantie op voldoende afwisseling en zorgen ervoor dat deze langspeler geen minuut verveeld. Fraai uitgewerkt is ook het telkens terugkerende leidmotief. Andere uitstekende en tot de verbeelding sprekende composities zijn ‘Astral Architecture’, ‘Storyteller’, ‘Kaleidoscope’, ‘The Room’ en het imponerende ‘Confluence’. Gleb Kolyadin zijn debuut is een baanbrekend werkstuk en compositorisch van een erg hoogstaand niveau.      

dinsdag 27 februari 2018

Milkilo

Milkilo
Atlas
Atypeek Music

Frans bas en drum duo uit Saint-Etienne dat gestalte kreeg na vele nachtelijke uren te hebben doorgebracht met het spelen van ettelijke jamsessies. Trokken zeven jaar de hort op en brachten tussendoor een vijftal EP’s uit. Deze ‘Atlas’ is pas hun eerste volwaardige album. Bassist Antony Ferreira en drummer/zanger Gabriel Notin grossieren in verschillende stijlen gaande van noise over hardcore tot punk en sludge. Improvisatie blijft een belangrijk aspect en maakt een groot deel uit van hun muzikale escapades. Een pedaal bord als hulpmiddel is hierbij onontbeerlijk.  Alle tracks lopen naadloos in elkaar over met tussendoor korte stukjes (‘Atleast’, ‘Athome’ en ‘Atoms’) die zowel lascief als inventief klinken en die zich hier aandienen als interludia. Stevige uithalen zijn er met ‘Caravelles’ en ‘Kamet’. Meer rustige passages zorgen in deze nummers voor wat variatie. ‘Styx’ begint als een wat zweverige track, maar halverwege gaat het tweetal lekker loos. Heel pittig is het opzwepende ’Coma Cluster’. Enkel in het experimentele en fragmentarische ‘Memoires’ en uitloper ‘Atlast’ wordt er gezongen. Nou ja, geschreeuwd. ‘Atlas’ is een creatief werkje, bijwijlen doordacht en intens.

Ministry

Ministry
Nog altijd strijdvaardig
Bij het wakker worden op 9 november 2016 besloot Al Jourgensen dat het nog eens tijd was om een Ministry album op de goegemeente los te laten. De frontman staat er om bekend om over allerlei topics ongezouten zijn mening te geven. Ook als het over politiek gaat neemt hij geen blad voor de mond. Denk maar aan zijn Bush trilogie. ‘AmeriKKKant’ is een opnieuw politiek geïnspireerde plaat geworden. Jourgensen speelt niet zozeer de man (Donald Trump), maar eerder het (kapitalistisch) systeem dat helemaal is ontspoord en aan de oorzaak ligt dat iemand zoals Trump kan verkozen worden tot president. Over ‘AmeriKKKant’ en nog veel meer hadden we een gesprek met Al zelf.
Tekst: Paul Van de gehuchte


Is dit album het ultieme werkstuk geworden waarin je al je muzikale kennis en ervaring die je hebt opgebouwd tijdens het bestaan ​​van Ministry bundelt?
‘Zoals het oude gezegde luidt: ga met wat je weet, want er niets mis mee om uit je eigen muzikale ervaringen te putten. Er zitten ook een paar nieuwigheidjes tussen, maar die mag de luisteraar zelf ontdekken. Naast mijn oude kompaan Burton C. Bell (Fear Factory) zijn er gastbijdragen van onder meer DJ Swamp, Arabian Prince (ex N.W.A.) en Lord Of The Cello. Muzikanten waar ik best fier op ben om mee te mogen samenwerken.’

HET VOLLEDIGE PLAATJE
Waarom laat je de songs in elkaar overvloeien?
‘Dit album vertelt een verhaal. Het is de bedoeling om het in zijn geheel te beluisteren. Alleen dan kun je het ten volle leren appreciëren en ook begrijpen hoe erg het wel gesteld is met onze huidige samenleving. Individuele liedjes of fragmenten geven niet het volledige plaatje weer.’

Waarom koos je voor ‘AmeriKKKant’ als titel?
‘Omdat het in Amerika - en eigenlijk ook in de rest van de wereld - de verkeerde kant op gaat. We zijn de weg kwijt en niemand blijkt in staat om het tij te keren. Zolang we hetzelfde pad blijven bewandelen wordt overleven zelfs problematisch, laat staan dat we erop zouden vooruitgaan.’

Sommige mensen gaan de politiek in, anderen doen donaties, anderen worden een terrorist. Wat was voor jou de trigger om muziek als hulpmiddel te gebruiken om je mening te uiten en je (politieke) mening te geven?
‘Ik doe af en toe een donatie en zou graag meer doneren, vooral aan mensen of instellingen waar ik mee meeleef en sympathie voor koester, maar daarvoor verdien ik te weinig. Terrorisme is zelfvernietigend en staat niet in verhouding tot de boodschap die je wil overbrengen. Dus leek me muziek het logische platform en voor mij persoonlijk de juiste keuze om mij te uiten.’

In het verleden heb je je onder meer laten inspireren door president Bush, gebeurt nu hetzelfde met Trump als president?
‘Niet noodzakelijk. Bush, Trump of nog iemand anders, het maakt allemaal niet uit. Wat is het verschil?
Het is het systeem dat dit soort hansworsten voortbrengt en ze aan de macht brengt. Dat is waar ik de nadruk op wil leggen en de aandacht op wil vestigen.’


ONDERWIJS IS DE HOEKSTEEN
Zou je kunnen stellen dat de verkiezing van Trump voor een groot deel te wijten is aan het falen van het onderwijssysteem in de VS?
Bingo! Recht in de roos! Ik heb het onderwijssysteem aangeklaagd, of eerder het gebrek daaraan en dat al decennia lang. Als je een metaaldetector aan de ingang van een school moet installeren om een gevoel van veiligheid te creëren dan zou je denken dat er toch één iemand aan de alarmbel gaat trekken. Niets daarvan, integendeel voor een degelijk onderwijs is er in de VS geen geld. Idem dito voor een algemene gezondheidszorg.’ 

Wat is je mening over het tweede amendement, het vrije bezit van wapens? Moet er een beperking komen?
‘Natuurlijk wel. Aan de andere kant, de mensheid heeft altijd wapens gehad. Zonder hadden we het nooit gered. Ze waren nodig om te jagen, zodat we te eten hadden en konden overleven. Maar om te jagen heb je geen hypertechnologie nodig. Ik onderschrijf zeker niet de theorie van een ‘goede kerel’ met een pistool kan een ‘slechterik’ met een pistool tegenhouden. Wat voor shit is dat? Trouwens wie beslist wie ‘goed’ of ‘slecht’ is? Wat dacht je om ‘slechte mensen’ een verbod op te leggen om nog wapens te kopen of te dragen? Ik denk dat de ‘goeden’ er overheen zullen komen en stoppen met angst zaaien en zeuren over hun rechten om zich te bewapenen, wanneer het aantal doden omlaag gaat en de straten veiliger zijn voor hen en hun kinderen, zoals keer op keer bewezen is in landen met een meer restrictieve wapenwetgeving.’


Hoe gevaarlijk is de neiging dat meningen en leugens echte feiten vervangen en dat je ermee wegkomt?
‘Natuurlijk is het gevaarlijk, maar niet verrassend. We zijn opgevoed en opgegroeid met nep nieuws. Dit gaat helemaal terug naar ons onderwijssysteem en het smoren van de individuele gedachte en het belonen van de kudde mentaliteit, het wat ik noem ‘stam denken’. Van religie tot geschiedenis, wat ons wordt geleerd zijn leugens. Wiskunde en wetenschappen zijn ook niet de absolute vormen van kennis waar we ons moeten aan spiegelen. Onze creativiteit en zelfs ons kosmisch bewustzijn worden gestuurd en gefnuikt vanaf onze geboorte, wat leidt tot een maatschappij die geïnfecteerd is met een alsmaar groeiende groep imbecielen en hun lemming mentaliteit.’


Seksueel misbruik en intimidatie van zowel vrouwen als mannen is zo oud als de mensheid zelf, maar vandaag hebben de slachtoffers een stem en worden ze gehoord. Maar is er geen risico dat we doorschieten in de andere richting?
‘We nemen opnieuw een opkomende beweging van verzet niet ernstig en minimaliseren en bagatelliseren het. Een eenvoudige en voor de hand liggende stap om het verhaal op die manier te controleren en te beheersen. Het kan me geen ene moer schelen dat wie dan ook aan iemand anders in de tieten of de kont knijpt, met het voorbehoud dat een gewelddadige aanval van welke aard dan ook weerzinwekkend is. Waar ik echt om geef is waarom we opgevoed en geleerd worden dat het sociaal aanvaardbaar is voor mannen om zich te bezondigen aan dergelijk gedrag en het aanvoelt als een geboorterecht om het acceptabel te maken, goed te praten en te rechtvaardigen. Ik geef om het feit dat vrouwen
onderwezen en opgevoed worden om onderdanig te zijn en dergelijke maatschappelijke normen te aanvaarden. Waarom is het verschil in loon voor vrouwen in dit land nog steeds 73 cent tegenover 1 dollar voor mannen voor exact hetzelfde werk? Waarom denken mannen nog altijd het recht te hebben om vrouwen wetten op te leggen in verband met voortplanting en het krijgen van kinderen? Overal waar je kijkt zijn de methodes, structuren en maatschappelijke normen in het voordeel van de man. Nergens en op geen enkele gebied is er gelijkheid. Geen wonder dat mannen denken dat de wereld één groot gigantisch feestje is voor pikken. Ik heb ook boter op het hoofd en deed er een groot deel van mijn leven gulzig aan mee. Oh ja dat klopt, ik heb hetzelfde onderwijssysteem doorlopen als de rest van die vetzakken (lacht).’


DE PIJN VAN HET ZIJN
Tegenwoordig is geld de echte macht die het systeem beheerst. Is het kapitalisme niet gedoemd te verdampen zoals het communisme dat deed?
Elke structuur ziet er goed uit op papier ... communisme, kapitalisme, religies, enzovoort enzovoort.
Het probleem is dat mensen die machtsposities innemen in veel gevallen niet voldoende zijn geschoold, noch over een zeker intellect beschikken, noch voor rede vatbaar zijn.  Ze vallen simpelweg terug op primaire oerinstincten zoals hebzucht en angst. Elk stelsel zal instorten als het lang genoeg wordt geleid door niet-verlichte geesten.’

Wanneer ben je geïnteresseerd geraakt in de lichaamscultuur (tatoeages, piercing)?
‘Om eerlijk te zijn: tijdens de eerste Revolting Cocks tournee werd ik op een ochtend wakker met een enorme kater en zag een tatoeage op mijn arm zonder me iets te herinneren over het hoe en waarom. Na een paar weken raakte ik er niet alleen aan gewend maar besloot ik om via nog meer tatoeages mijn verhaal te vertellen. Het is het verslag, een soort van documentaire over mijn leven op deze planeet.’

Hoeveel pijn kun je verdragen om het resultaat te verkrijgen dat je voor ogen hebt?
‘Veel, het leven op deze aardkloot maakt dat je eraan gewend raakt.’

Lichaamscultuur heeft ook betrekking op gezondheid, het voorkomen van ziektes, verval en schade. Ben je ook met die aspecten bezig?
Ja, ik ben me daar heel erg van bewust. Het is vroeger ooit anders geweest, maar dat is nu verleden tijd. Elke tatoeage zie ik als een Polaroid momentopname. Een afbeelding van waar je overal op je trektocht door dit leven bent geweest. Die gebeurtenissen heb je voor eeuwig en altijd vastgelegd. Is veel cooler dan het nemen van een selfie.’

Sommige mensen verzamelen graag, anderen willen een luxe huis, een mooie auto, een motorfiets. Vind je het leuk om dingen te bezitten en word je daar blij van?
‘Natuurlijk, maar dat heeft alleen maar een tijdelijk effect en moet je altijd kunnen plaatsen binnen zijn context.’