dinsdag 12 juni 2018

Raum Kingdom

Raum Kingdom
Everything & Nothing
Eigen Beheer

Post metal groep afkomstig uit Ierland die begin 2014 een eerste ep uitbracht die heel wat goede kritieken kreeg. Ze namen ermee een vlucht vooruit en kregen de gelegenheid om op te treden in heel wat Europese landen. Uit de opgedane kennis en ervaring probeerden ze munt te slaan en de bonus aan creativiteit kwam goed van pas tijdens het maken van hun echte vuurdoop ‘Everything & Nothing’. Een debuut waarop het viertal een breder muzikaal spectrum aanboort. Raum Kingdom zingt over hoop en verlossing, over troost en omgaan met verlies, overleven en het afwegen van de eigen daadkracht. De muziek schippert tussen harmonie en felle uitbarstingen, tussen emotie en woestheid, tussen verhevenheid en afdalen in de hel. Soms is het een kwelling om naar het hartverscheurende geschreeuw te moeten luisteren. Zanger Dave Lee zit dikwijls op de rand of er net over. Het getuigt wel van passie. Raum Kingdom heeft raakpunten met Neurosis, Amenra, Tool en Cult Of Luna. Beste tracks zijn ‘Winter’, met een gastrol voor Mia Govoni (Makavrah), ‘Walk With Reality’ en ‘Hidden Pain’.

Paradise Lost

Paradise Lost
'Believe In Nothing’ (remix-remastered)
Nuclear Blast

Na ‘Host’ van afgelopen maart is het de beurt aan ‘Believe In Nothing’ om een opknapbeurt te krijgen. Na het experimenteel synthipop en electro uitstapje met ‘Host’ zocht het gezelschap weer wat toenadering tot het groepsgeluid van ‘One Second’. Het is meteen ook het laatste album van hun zogenaamde ‘lichtere’ periode. De groepsleden zijn het eens dat ze ten tijde van ‘Host’ en ‘Believe In Nothing’ even niet goed meer wisten van waar de wind kwam. Stuk voor stuk zaten ze met psychische problemen, lagen met zichzelf in de knoop en waren in behandeling. Onder meer zanger Nick Holmes zat zwaar aan de anti-depressiva. Het was allesbehalve een leuke tijd toen.  Ze hadden ook tijdens de opnames geen controle over het verloop. Hun creativiteit werd aan banden gelegd door label EMI en noch over de productie van het duo John Fryer/Greg Brimson, noch over het hoesontwerp waren ze te spreken. Het songmateriaal dat ze op zich wel goed vonden krijgt nu een herkansing. Ze gingen in zee met de dezer dagen veelgevraagde producer Jaime Gomez Arellano om het zaakje te remixen en te remasteren. Ze ontwierpen ook een nieuwe cover die beter de sfeer en stemming van het album moet weergeven, in plaats van de zwerm bijen van wie niemand nog weet wiens idee dat was. Of ze er in geslaagd zijn om de songs beter tot hun recht te laten komen is een andere kwestie. Holmes is er alvast rotsvast van overtuigt dat ze daar in geslaagd zijn. Zelf vinden we het een half geslaagde operatie.

Gazpacho

Gazpacho
Soyuz
Kscope

Een album met een bijna goddelijke dimensie, zo omschreven we zelf ‘Molok’ de vorige langspeler van dit Noorse art rock sextet. Of het hun beste werk tot nu toe was hangt af van je persoonlijke smaak, want ook ‘Night’ en ‘March Of Ghosts’ worden dikwijls als nummer één naar voor geschoven. Hoe dan ook wie dacht dat ze hun toppunt al hadden bereikt zal verbaasd opkijken, want ook ‘Soyuz’ blijkt een weergaloze langspeler te zijn. De formule en het stramien zijn nochtans hetzelfde gebleven. Net als zijn voorgangers is ‘Soyuz’ een conceptplaat, bestaande uit onderling met elkaar verbonden verhalen over de eerste Russische ruimtetuigen, de verongelukte kosmonaut Vladimir Komarov en het Seahenge monument als voorbeeld van iets dat eeuwig zal blijven bestaan. De arrangementen zijn nog altijd groots en prachtig, de melodieën diepgaand, gevoelvol, doch ook onheilspellend en pakkend. Meesterlijk van opzet en intensiteit is hun opus ‘Soyuz Out’, maar ook ‘Soyuz One’, ‘Hypomania’ en ‘Emperor Bespoke’ zijn schitterende songs. ‘Soyuz’ is een zorgvuldige en ontzagwekkende reflectie op de menselijke conditie, gevangen in een omlijsting van majesteitelijk georkestreerde, hedendaagse progressieve rock. ‘Soyuz’ is een meer dan een album. Het is een uitval naar de sterren en de hemel.

Duvel

Duvel
Attempts At Speech
Fysisk Format

De Noorse regering heeft aandelen Duvel Moortgat in portefeuille. Of is Duvel het favoriete gerstenat van de  muzikanten van Duvel. Het kan ook zo maar een naam zijn. Feit is dat het trio is opgegroeid in Nesodden en Ås -  landelijke gebieden in de omgeving van Oslo - en redelijk rudimentaire postpunk speelt. Eenvoudig dus, maar wel energiek en rauw deze variant van Duvel. Zanger/gitarist Jack Holldorff zijn stem klinkt bij momenten wel wat geforceerd. Meestal draait het uit op onverstaanbaar gemompel of schril gegil. Producer Bjørn Larsen weet wel de ambiance goed weer te geven. Dat het er hectisch aan toe ging kun je uit die stemming afleiden. De plaat werd in amper twee dagen ingeblikt. De teksten refereren naar de eenzaamheid voor wie zijn weg niet vindt in de grootstad en de angst voor het onbekende. Al die vreemde gezichten waarvan de aantallen alleen maar blijven toenemen. Je weet niet wat ze in hun schild voeren. Alles is mogelijk. Je hebt geen controle en dat is maar een naar gevoel. De muziek weerspiegelt die nervositeit en onrust. De minimalistische invulling heeft wel zo zijn beperkingen. Er is weinig afwisseling. Je moet al wachten tot halfweg met ‘Sacred Place’ en het laatste nummer ‘Birds’ voor een iets of wat andere insteek. ‘Attempts At Speech’, niet meteen een plaat die begeesterd.

Moloch

Moloch 
The Other Side
Via Octurna

De artiestennaam Moloch is nogal wijd verspreidt. Hier gaat het over de outfit van Fabian Filiks een Poolse artiest met een voorliefde voor elektronische muziek en black metal. Is met deze ‘The Other Side’ niet aan zijn proefstuk toe en heeft al vijf albums, twee ep’s en een dubbele verzamelaar op zijn palmares staan. ‘The Other Side’ telt zes tracks. Moloch liet zich voor het maken van ‘The Other Side' onder meer inspireren door het werk van regisseur en muzikant John Carpenter, soundtrack componist Christopher Young en van wat er zo allemaal de laatste twintig jaar aan filmmuziek de revue passeerde in het segment van science fiction en horror. Filiks zijn muziek vertoont enige verwantschap met Maserati, Zombi, Steve Moore en Perturbator. Moloch genereert en vermengt darkwave met electro en black metal gitaarriffs door middel van een batterij synthesizers. Klinkt bijwijlen futuristisch, doch blijft binnen een afgelijnd spectrum. Waardoor het spook van monotonie de kop opsteekt. Meest interessant zijn ‘Escape From The Nameless City’ en ‘The End’.

1099

1099
Blind Passasjer
All Good Clean Records

Noorse vijf mansformatie uit Trondheim. Bestaat al sinds 2003, maar deze ‘Blind Passasjer’ is mijn eerste kennismaking met deze postrockers. Het collectief speelt uitsluitend instrumentale songs. Dan denk je de zoveelste in de rij, maar 1099 is inventief en brengt een meer dan aangename postrock variant. Hun muziek klinkt in de eerste plaats een stuk luchtiger en vrijmoediger dan die van hun stijlgenoten. Met drie gitaristen in de rangen herken je ook de vertrouwde structuren die het genre rijk is. Een mooie aanvulling en verrijking bij het instrumentarium zijn Moog, mellotron, Rhodes, saxofoon en dwarsfluit. Het maakt de composities veelzijdiger. Met deze melange zoekt 1099 aansluiting bij genres als jazz en jazzrock, space en art rock. De stemmingen op deze ‘Blind Passasjer’ wisselen elkaar dan ook stelselmatig af en naast een etherische ervaar je ook een wat donkerder, somberder en/of weemoedige ambiance. Het klankpalet is heel kleurrijk en verveelt geen moment, ook niet bij de nummers die de zeven minuten grens overschrijden en zo zijn er verschillende. Bij wie fan is van bands als Mogwai, Explosions In The Sky, Godspeed You! Black Emperor of Bohren Und Der Club Of Gore zal dit album zeker in de smaak vallen. En met een speelduur van 77 minuten krijg je ook nog eens waar voor je geld.

Viral Crush

Viral Crush
Viral Crush
Cyran

Viral Crush is een nog jonge Belgische band. Opgericht midden 2016 brachten ze met ‘Where Do We Go’ al snel een eerste single uit. Nu zijn ze klaar met hun eerste, vijf nummers tellende extended play. Het vijftal pakt het slim aan en combineert old school heavy metal met blues en rock. Met Sarah Verdeyen hebben ze een prima zangeres in huis met een krachtige stem, soms een tikje sensueel en dat maakt het nog spannender. De vijf nummers zijn kwalitatief sterk en aan elkaar gewaagd. De subtiel aangebrachte verschillende facetten in stijl en muziekgenre zijn voldoende gevarieerd. De twee gitaristen weten van wanten en samen met de ritmesectie staan ze garant voor een stevig groepsgeluid. De vlam slaat meteen in de pan met ‘Cross The Street’. Met de intro van ‘Woods Of Adoration’ laten ze hun meer gevoelige kant zien. Het begin van ‘Keep On Walking’ is dan weer een leuke vondst. ‘Viral Crush’ is een plaatje dat smaakt naar meer van hetzelfde en hopelijk moeten we daar niet te lang op wachten. 

David Eugene Edwards & Alexander Hacke

David Eugene Edwards & Alexander Hacke
Risha
Glitterhouse

Beide muzikanten kenden elkaar al sinds begin de jaren negentig, maar hadden toen nog geen gemeenschappelijke muzikale band. Alleen een grote admiratie voor elkanders werk. In 2013 werden ze naast nog andere artiesten uitgenodigd om mee te werken aan ‘American Twilight’, het reünie album van Crime And The City Solution. Het bleek een aangename ervaring te zijn. Toen spraken ze af om ooit nog eens samen een plaat te maken. Daar hebben ze nu werk van gemaakt en ‘Risha’ is het resultaat. Hacke is een pionier in zowel het Duitse industrial als experimentele en avant-garde circuit. Het meest bekend is hij van Einstürzende Neubauten. Daarnaast maakte hij platen met zijn wederhelft Danielle de Picciotto en als soloartiest. David Eugene Edwards, is de charismatische en bevlogen zanger van 16 Horsepower en Wovenhand. De bewondering die beide protagonisten voor elkaar hebben leidt hier tot een intrigerende, magische en mystieke kruisbestuiving. Het samensmelten van elektronische met etnische instrumenten en westerse met oriëntaalse ritmes maakt dat ‘Risha’ een speciale sfeer uitstraalt. Nummers als ‘Parish Chief’, het mooie ‘Lily’, ‘Teach Us To Pray’, ‘Breathtaker’, ‘Triptych’, het bezwerende ‘Kiowa 5’ plus de twee meer gedreven tracks ‘The Tell’ en ‘All In The Palm’ geven perfect weer wat het duo voor ogen had. Muziek maken die alle genres overstijgt. ‘Risha’ is een universele en prachtige plaat. De inspiratiebron die de aanzet kan zijn tot grootse daden.

Orange Goblin

Orange Goblin
The Wolf Bites Back
Candlelight/Spinefarm

Een nieuwe plaat van Orange Goblin is altijd een garantie op een dolle en denderende stonerrock trip. De groep staat al ruim twintig jaar aan de top van het genre en bewijst met deze ‘The Wolf Bites Back’ dat ze nog niet van plan zijn zich van de troon te laten stoten. Zoals de titel weergeeft bijt het kwartet van zich af met een aantal gemene, ruige en vinnige rocktunes met als uitschieter het in overdrive gespeelde ‘Suicide Division’. Men voorziet wel wat meer afwisseling en variatie in het aanbod. Het geheel klinkt ook meer somber en donkerder dan hun vroegere werk. Eén van de verrassingen naast het geweldige ‘Sons Of Salem’ is het heerlijk psychedelisch getinte ‘Swords Of Fire’, het duale gitaargeweld in ‘Ghosts Of The Primitives’ en ‘Zeitgeist’, de kruisbestuiving van blues, stoner metal en desertrock in ‘The Stranger’ of de klassieke stonerrock van ‘Burn The Ships’. Is de muziek avontuurlijk, dan moeten de teksten daar niet voor onder doen. Ben Ward laat je kennis maken met buitenaardse seriemoordenaars, zombie motorbendes, boeddhistische krijgers en de nazaten van de heksen van Salem. Een kleurrijke verzameling weirdo’s. ‘The Wolf Bites Back’ is een wat extravaganter album, doch ook een typische Orange Goblin langspeler met als onverwoestbare pijler het herkenbare en vertrouwde groepsgeluid.

Orange Goblin

Orange Goblin
Laat nog eens zijn tanden zien
Na de release van ‘Back From The Abyss’ in 2014 ging de meeste tijd van de afgelopen vier jaar naar het toeren en spelen van concerten en festivals. Tot eind juli 2017 het kwartet aankondigde dat het moment was aangebroken om te beginnen aan een nieuwe plaat. Daarmee zijn ze nu helemaal klaar. ‘The Wolf Bites Back’ komt uit op 15 juni. Orange Goblin is een begrip in het wereldje van stonerrock en we lieten de kans niet onbenut om begin mei een gesprek te hebben met de immer sympathieke en praatgrage frontman Ben Ward.
Paul Van de gehuchte


HUN BESTE OOIT
Dikwijls, zo niet altijd, wordt een nieuw album van een artiest door het label en/of de entourage aangekondigd als het beste van wat er tot nu toe is uitgebracht. Dat is ook het geval met ‘The Wolf Bites Back’ van Orange Goblin dat in de bio de hemel wordt ingeprezen. Ben Ward is het daar echter volmondig mee eens. Hij weet dat het stereotiep klinkt en een cliché is zo groot als een huis, toch vindt hij dat de huidige langspeler hun beste ooit is. De aanpak is lichtjes anders. Ze namen wat meer tijd om het songmateriaal te schrijven. De productie is een beetje verschillend met dank aan Jaime Gomez Arellano. Qua stijl heeft het een meer duistere insteek, zowel tekstueel als muzikaal. Het is hun meest gevarieerde en veelzijdige album tot nu toe en ze zijn er trots op. Voor hen is het een grote stap voorwaarts. Toch blijft het ook een distinctieve Orange Goblin plaat met zijn herkenbare sound en met de vertrouwde ingrediënten.   

De vier leden van Orange Goblin hebben elk hun eigen muzikale smaak en voorkeur. Elk heeft dan ook een eigen inbreng, maar het zijn voornamelijk Chris Turner, Joe Hoare en Ward zelf die de meeste ideeën aanbrengen en die dan samen in de studio uitwerken. Van zodra ze klaar zijn met de muziek is het aan Ben om te starten met het schrijven van teksten. Het is een manier van werken die ze aanhouden sinds het prille begin. Ze hebben ooit eens geprobeerd om het andersom te doen: een tekst schrijven en daar muziek aan toevoegen, maar dat was een fiasco en niet voor herhaling vatbaar. Ben heeft al wel eens te maken gekregen met een schrijversblok. Dat komt meestal als je probeert te hard je best te doen. De normale werkwijze van Orange Goblin is een studio - in dit geval de Orgone Studios - te reserveren voor een bepaald aantal weken zodat ze er ook een einddatum kunnen op plakken. Tegen dan moeten ze klaar zijn. Ze zorgen zo voor een beetje druk en dat werkt stimulerend. Soms hoor je van artiesten dat ze twee jaar of langer in een studio hebben zitten werken aan een album. Ben: ‘what the fuck are you doing down there that it takes you two years? Als je te lang aan een nummer sleutelt dan is het natuurlijke en organische gevoel zo verdwenen. Alles bij elkaar heeft het gehele proces van ‘The Wolf Bites Back’ een vijftal maanden in beslag genomen.’

In de teksten figureren vreemde wezens als aliens, zombies en heksen. Voor Ben zijn ze geen metafoor voor wat er gebeurt in het echte leven. Eerder een manier om eraan te ontsnappen. Hij haalt nog altijd de inspiratie uit de boeken die hij leest en de films die hij bekijkt. Of het nu griezelverhalen zijn, fantasy of science fiction. Voor ‘The Wolf Bites Back’ zijn de inspirerende bronnen auteurs als Philip K. Dick, Robert Bloch en H. G. Wells. Vaste waarden zijn ook Tolkien, Stephen King en James Herbert. Ben vindt plezier in het schrijven van teksten door er een eigen draai aan te geven en zijn verbeelding de vrije loop te laten. Ze zijn ook op verschillende manieren interpreteerbaar en dat vindt Ward nog het meest interessante aspect.



TWENTY YEARS AND COUNTING
Orange Goblin heeft fans wereldwijd en die zijn hondstrouw. De groep bestaat nu meer dan twintig jaar en er zijn bewonderaars van het eerste uur die nu nog hun steeds concerten bijwonen en hun albums blijven kopen. In die mate dat ze oud genoeg zijn om kinderen te hebben die ze kunnen meetronen naar optredens van hun favoriete band. Ben vindt dit fantastisch en is heel blij dat er op die manier een hele horde nieuwe fans Orange Goblin leren kennen en waarderen.

Ben: ‘het is leuk om de jonge generatie voor het podium te zien en hun vaders die aan de toog hangen, pintjes bier drinken en de lengte en volume van hun baard met elkaar vergelijken (lacht).’ En zolang de muzikanten plezier en voldoening blijven vinden in wat ze doen gaan ze door. Als het een routine begint te worden en de verveling toeslaat dan trekken ze de stekker eruit.

Echt rijk zijn de vier bandleden niet en dat gaan ze ook nooit worden. Dat beseffen ze maar al te goed. Toch zijn ze gelukkig met hun huidige status. Ze hebben naast het leven als muzikant ieder een voltijdse baan. Financieel haalt Orange Goblin het meest profijt uit het spelen op festivals. Ook de vernieuwde webwinkel lokt heel wat nieuwsgierigen en de verkoop van platen en merchandise loopt als een trein. Eigen geld investeren zoals in de beginjaren hoeft niet meer.   

EEN AANGEPASTE LEVENSSTIJL
Als je hem nu bekijkt zou je het hem niet toegeven, maar in zijn jeugd was Ben een sportieve kerel. Hij heeft ooit twee jaar bij Queens Park Rangers gespeeld op de positie van centrale verdediger of als centrale middenvelder. Tot het niveau van een prof voetballer heeft hij het nooit gebracht. Als snel zag hij in dat hij verder wou gaan als muzikant. Het feit dat hij bier begon te drinken was ook al een minder positief punt. Dat betekende meteen het einde van zijn ontluikende voetbalcarrière. Hij is nog altijd een grote voetbalfan. Zijn favoriete club is Liverpool. In de jaren zeventig en tachtig was het nog betaalbaar voor Jan met de pet om wedstrijden bij te wonen. Nu zijn tickets peperduur. Komt onder meer omdat er exuberante bedragen worden uitgegeven aan transfers en lonen en wat we gemakshalve zullen omschrijven als de professionele omkadering. Hij vindt het verwerpelijk dat een speler (Neymar) per maand meer dan drie miljoen euro opstrijkt om tegen een balletje te trappen. En dan klaagt dat hij twee tot drie wedstrijden per week moet spelen. Ben: ’for that kind of money he should be playing every fucking day.’ Het maakt het voetbal als sport kapot. 

Met ouder worden en ook om zowel fysiek als mentaal fit te blijven heeft Ben zijn levensstijl aangepast. Sinds een paar jaar is hij vegetariër. Hij drinkt en feest veel minder dan vroeger. Nu gaat het niet meer om de eerste dag van een toer zestig sigaretten te smoren, twee flessen whisky soldaat te maken en als toetje drie gram coke te snuiven. Ben: ‘I would be fucked for the rest of the tour (lacht)’. Hij blijft zich amuseren, maar maken het niet meer zo bont. Soms gaat hij samen met zijn vriendin wel eens naar de fitness. De laatste jaren nam hij ook deel aan verschillende fietstochten voor goede doelen. Onder meer fietste hij al drie keer van zijn thuisstad Londen naar het Download Festival in Donington Park. Organisator is trouwens Rod Smallwood, de manager van Iron Maiden, waarmee hij een hechte vriendschap heeft opgebouwd.


MEER CYNISCH MET OUDER WORDEN
Zijn interesse voor politiek is met het verstrijken van de jaren helemaal bekoeld. Hij rekent zich nu tot het kamp dat elke politicus, ongeacht de partij of politieke strekking, beschouwt als graaiers die er zijn om in de eerste plaats hun eigen zakken en die van hun naaste omgeving te vullen (‘lying, thieving and selfish bastards') om dan te kijken of er nog wat kruimels overblijven voor de gewone man en vrouw. Het duurt al een eeuwigheid dat er niets of te weinig wordt geïnvesteerd in het verbeteren van de levensomstandigheden van alle burgers. Ward geeft toe dat dit misschien iets te cynisch is, maar dat heb je met ouder worden.

Wat migratie betreft: hij begrijpt dat mensen oorlogsgebied ontvluchten en een veiliger onderkomen willen of dat ze uit de armoede willen geraken en hun geluk elders zoeken, maar alles heeft zijn grenzen. Een probleem is bijvoorbeeld het dagelijks toenemend aantal transmigranten die vanuit België of Frankrijk op een kans zitten te wachten om de oversteek te maken naar Groot-Brittannië. Vraag is of het Verenigd Koninkrijk die grote aantallen asielzoekers nog aankan, want ook uit de Oost-Europese landen en de vroegere kolonies blijven er migranten komen. Op een bepaald moment kan dit een negatieve weerslag hebben op de werking van het land. Bijvoorbeeld levensonderhoud en huisvesting zijn nu al bijzonder duur. Aantrekkelijk is dan weer de gratis gezondheidszorg en de goed draaiende en nog altijd bloeiende zwarte economie. Jobs genoeg, weliswaar onderbetaald, maar wie niets heeft is met weinig tevreden. Iedereen verdient een eerlijk deel in het leven, doch het is heel moeilijk zo niet onmogelijk om dat te bereiken, aldus nog Ward.

NOCH VERZAMELWOEDE, NOCH RITUELEN
Mannen zijn verzamelaars en ook Ben is een collectioneur. Zijn voorkeur gaat uiteraard uit naar muziek. Hij koopt zowel cd’s als vinyl. Daarnaast bezit hij een collectie griezelfilms en literatuur. Hij is geen fanatiek verzamelaar die bijvoorbeeld alles van Iron Maiden in de kast heeft staan. Laatstleden schafte hij zich nog een aantal platen aan in Eindhoven. Ook de winkel in Vosselaar staat met stip aangekruist. Voorlopig heeft hij nog plaats om alle stukken te stockeren, maar binnenkort is de aanschaf van nieuwe rekken onvermijdelijk en zit er een tripje naar Ikea aan te komen.


Vroeger bestond zijn dagelijks ritueel uit een kop koffie en een sigaret. Vandaag probeert hij het roken zoveel mogelijk te beperken en in plaats van koffie drinkt hij nu Engelse thee. Voor zijn werk neemt hij dagelijks de metro, een absolute nachtmerrie. Op regelmatige basis belt hij met zijn ouders, voor Ben heel belangrijk, want niemand kan voorspellen hoelang ze nog gaan leven. Hij heeft daar een nuchtere kijk op. Ook probeert hij zoveel mogelijk tijd door te brengen met zijn gezin. De laatste jaren is hij veranderd van een nukkig in zichzelf gekeerd iemand met een slecht humeur naar een persoon die glimlacht, relaxt en geniet van wat zich om hem heen afspeelt.  Ben gelooft sterk in lotsbestemming en karma. Wat je geeft krijg je ook terug.  Als hij zichzelf eens in de watten wil leggen koopt hij zich een fles Schotse whisky single malt of als er nog tickets voorhanden zijn, woont hij een match bij van Liverpool. Andere opties zijn cd’s, langspeelplaten of een nieuw hemd, niets extravagant. Om helemaal uit de bol te gaan ontbreekt het hem aan financiële middelen. Zijn grootste en duurste aankoop ooit was een nieuwe auto. Moet zowat tien jaar geleden zijn en pas sinds kort helemaal afbetaald. Een Fiat Bravo. Was een goede investering, want heeft hem in al die tijd nooit in de steek gelaten.

Op de vraag ‘veronderstel dat je carte blanche krijgt van je partner voor een onenightstand wie is dan de uitverkorene’ blijkt dat Ben een tikje ouderwets is en kiest voor traditionele schoonheden als Sophia Loren, Raquel Welch, Elizabeth Taylor, zeg maar het type van de ‘curvy brunettes’, de glamoureuze filmsterren. Met dien verstande dat hij met een teletijdmachine terug kan reizen naar de periode van hun glorietijd, toen ze schitterden op het witte doek.