maandag 4 maart 2019

Håkon Kornstad Trio

Håkon Kornstad Trio
Im Treibhaus
Grappa

Håkon Kornstad is een bekroonde Noorse jazzsaxofonist, erkend door jazzcritici over de hele wereld. De in zijn jonge jaren rebelse jazzmuzikant maakte in 2009 voor het eerst kennis met opera in The Met in New York. Hij was meteen verkocht en raakte in de ban van opera. In 2011 besloot hij om te gaan studeren aan de Noorse Opera Academie en ontdekte er zijn zangtalent als tenor. Hij studeerde af in 2014. Van dan af zocht Kornstad naar een manier om zijn twee grote muzikale liefdes, jazz en opera, met elkaar te verbinden. Een eerste album in die richting was het in 2018 verschenen album ‘Håkon Kornstad + Kork Live’ (Kork staat voor het Noorse radio orkest) waar Håkon jazz met klassiek laat samen smelten. In 2001 bracht het Håkon Kornstad Trio - toen nog met bassist Mats Eilertsen en drummer Paal Nilssen-Love - met ‘Space Available’ een eerste plaat uit. Twee jaar later gevolgd door ‘Live From Kongsberg’ met als extra muzikant Axel Dörner (trompet). Voor zijn nieuwste release werd terug gekozen voor een trio bezetting. Naast Kornstad en Eilertsen (contrabas) viel de keuze op accordeonist Frode Haltli om de bezetting te complementeren. De titel ‘Im Treibhaus’ is ontleent aan een lied van Richard Wagner. Naast Wagner selecteerde Håkon liedjes en aria’s van Schubert, Tosti, Mascagni, Verdi, Grieg en Lalo. Volgens Kornstad passen sommige stukken wonderwel om onder handen genomen te worden door meesters van de improvisatie zoals Frode, Mats en hemzelf. Andere zijn soms wat moeilijker en van een deel is het zelfs onmogelijk om die te capteren. Deze selectie zorgt alvast voor een aantal verrassingen met uitvoeringen die alle grenzen overstijgen. Komt ook door de openheid voor muziek in het algemeen waar Kornstad en zijn twee medemuzikanten om bekend staan. Naast drama en romantiek zijn innovatie en originaliteit hier de belangrijkste kenmerken. ‘Im Treibhaus’ brengt een wonderlijk en zeldzaam samenspel. Een mooi staaltje van uitmuntende muzikaliteit. 

Porn

Porn
The Darkest Of Human Desires - Act II
Echozone

Na ‘The Ogre Inside’ is dit voor het Franse Porn het tweede deel van een trilogie over de innerlijke strijd dat elk individu voert met zijn donkerste gedachten en diepste roerselen. Want in elk van ons schuilt het monster Oger? In het geval van zanger en tekstschrijver Philippe Deschemin wint de Oger en komt de ware aard van het beestje naar buiten als Mr. Strangler. Met zijn handlangers richt hij vreselijke bloedbaden aan. Al moordend rekruteert hij nieuwe discipelen voor zijn morbide cultbeweging. Om de lugubere verhaallijn nog eens extra te onderstrepen gebruikt men hier tekstfragmenten/uitspraken van seriemoordenaars als Richard Ramirez, Ed Kemper, Charles Manson, Richard Schaeffer en Jeffrey Dahmer. Die passen hier perfect in het plaatje. Met de tien nummers spiegelen de heren van Porn zich wat de muzikale invulling betreft aan acts als Type O Negative, Love Like Blood, Marilyn Manson en Nine Inch Nails, om er maar een paar te noemen. Het vijftal slaagt er in om verschillende muziekstijlen als gothic, metal en industrial afwisselend te laten domineren en dat komt de plaat alleen maar ten goede. Sommige composities zijn zonder meer huiveringwekkend goed. ‘The Last Of A Million’, ‘Choose Your Last Words’, ‘Evil Six Evil’, My Rotten Realm’ en ‘Here For Love’ sorteren een verpletterend effect. Het feit dat ze Tom Baker konden strikken voor de mastering van hun vierde langspeler speelt hierin mee. Deze Grammy winnaar heeft een aantal cruciale platen op zijn palmares staan als ‘Antichrist Superstar’ van Marylin Manson, ‘The Downward Spiral’ van Nine Inch Nails, ‘Psalm 69’ van Ministry en ‘Hellbilly Deluxe’ van Rob Zombie. ‘The Darkest Of Human Desires - Act II’ is een waardige opvolger voor ‘The Ogre Inside’. We zijn nu al benieuwd naar wat deel drie in petto zal hebben.

Rymden

Rymden
Reflections  & Odysseys
Jazzland Recordings

Toetsenist en labelbaas van Jazzland Bugge Wesseltoft heeft met bassist Dan Berglund en Magnus Öström (drums/percussie) twee ervaren muzikanten aangetrokken om het nieuwe trio Rymden te vormen. Beide maakten als ritmesectie deel uit van het fameuze drietal E.S.T. (Esbjörn Svensson Trio) waar abrupt een einde aan kwam met het overlijden van pianist en bandleider Esbjörn Svensson op 14 juni 2008. De drie protagonisten maken hun reputatie waar en brengen met ‘Reflections  & Odysseys’ een uitstekend album uit. Het is ook een zeer gevarieerde plaat geworden. De composities zijn opgetrokken uit vele lagen met rijk gestoffeerde arrangementen en getuigen van dynamiek, melodrama, melodie, ritme en virtuositeit. Elk op zich laat ook de kans niet liggen om alle mogelijkheden van zijn instrument te benutten. En het is fraai dat ieder op zijn beurt al eens de solotoer mag opgaan. Met gemak overstijgt men hier (Scandinavische) jazz als genre, want naast klassieke muziek hoor je invloeden uit filmmuziek, progressieve rock en minimalistische muziek. Experimenteren mag ook, bijvoorbeeld in ‘Reflections’ en het sinistere ‘Råk - The Abyss’ dat als intro dienst doet voor het stuwende, dreigende en van een donker timbre voorziene ‘Råk’. Het fantastische samenspel maakt van ‘The Odyssey’ een meesterlijke track. Wat sfeer betreft staat haaks daarop het meer levendige ‘Bergen’. Afsluiten doet het drietal met het mijmerende en stemmige ‘Homegrown’. Ook de overige nummers zijn even inventief en een lust voor het oor. ’Reflections  & Odysseys’ is een aanrader, meer nog een ‘must have’ voor elke jazzliefhebber.

Hajk

Hajk
Drama
Jansen Records

Bij hun debuut twee jaar geleden hebben we de superlatieven niet gespaard voor het Noorse combo Hajk. Het was dan ook uitkijken naar de opvolger. Die maakte begin februari zijn opwachting en kreeg als titel ‘Drama’. Het is een plaat geworden die zowel het hart als de benen niet onberoerd laat. Net als zijn voorganger kiest het vijftal resoluut voor een mix van catchy, warme en weemoedige popdeuntjes. De elektronische insteek klinkt meermaals naïef en eenvoudig, maar evengoed ingenieus en volwassen. In het zangcompartiment blijft alles bij het oude. Sigrid Aase en Preben Sælid Andersen nemen elk een aantal songs voor hun rekening. Samen zingen doen ze ook een paar keer en een harmonisch en hemels koortje vormen ze met bassist Knut Olav Buverud Sandvik en toetsenist Einar Næss Haugseth. Zoetgevooisd en romantisch is hier ook toegelaten zoals in het mijmerende ‘Time To Forget’ of meeslepende ‘Keep Telling Myself’. De titel ‘Drama’ verwijst naar de huidige, penibele toestand van het mensdom en de zoektocht naar liefde in een wereld waar het meer en meer aan liefde ontbreekt. Drama, maar dan in muzikale zin, ervaar je in tracks als ‘Breathe’, het hoogdravende instrumentaaltje ‘Tokyo’ of meer ingetogen songs als ‘As Loud As It Gets’ en ‘Desperately’. De liedjes van Hajk werken verslavend. Heel beklijvend is bijvoorbeeld het tweeluik ‘Get It Right’ en ‘Dancing Like This’. Hoeft het nog gezegd dat ‘Drama’ een fijn album is. Alleen jammer dat het na 33 minuten al stopt. Het had gerust iets meer mogen zijn. 

Wooden Peak

Wooden Peak
Yellow Walls
Kick The Flame

Duits minimalistische duo dat uitpakt met een vierde elpee. Die kreeg als titel ‘Yellow Walls’. Sebastian Bode en Jonas Wolter brengen een mooie en intieme mix van elektronische muziek, percussie/beats, elektrische gitaar en akoestische instrumenten. Hun liedjes zijn gestyled en op het eerste gehoor uiterst elementair. Het is pas na een aantal luisterbeurten dat de vele kleine, soms speelse accenten aan de oppervlakte komen. Het attractieve ‘Swarm’ is daar een voorbeeld van. Net als ‘Fanfare’. Een fijne nuance zijn de percussie loops in het als single uitgebrachte ‘Stitch’. De titel laat het niet vermoeden en toch is ‘Thin Ice’ een tikje sloom en zwoel. Meest poppy en radiovriendelijk nummer is dan weer ‘The Gap’. Afsluiter ‘Zeep’ getuigt ondanks de finesse en de details van een zekere nonchalance. Tot beste song bombarderen we ‘Lamp’, een downtempo nummer met een prachtig arrangement en een brede waaier aan instrumenten (steelgitaar, fluit, piano, percussie). Met die mengeling van koelheid en achteloosheid presenteren Bode en Wolter zich op deze ‘Yellow Walls’ als een vrijgevochten act die de luisteraar telkens opnieuw op een ongedwongen manier in de juiste stemming weet te brengen.

Paal Nilssen-Love

Paal Nilssen-Love
New Japanese Noise
PNL Records

De Noorse muzikant Paal Nilssen-Love is jazz drummer van beroep en erg bedrijvig. Het aantal projecten waar hij heeft aan meegewerkt is net als het aantal platen waarop hij een bijdrage levert indrukwekkend. Momenteel is hij actief bij acts in duo, trio of in een grotere bezetting zoals Large Unit waarbij de teller op achttien(!) staat, inclusief zijn werk als solo artiest. Ook op festivals is Nilssen-Love een graag geziene gast. Op het Roskilde festival in Denemarken werd hem in 2018 gevraagd om twee speciale acts samen te stellen. De eerste was een project met Braziliaanse muzikanten (‘New Brazilian Funk’), de tweede was Japans georiënteerd. Beide optredens verschenen op plaat, maar het is de laatste die we in handen kregen. ‘New Japanese Noise’ brengt voor het eerst drie gerenommeerde muzikanten samen uit het Japanse noise en free jazz circuit. Naast Paal wordt de line-up vervolledigt met de Braziliaanse gitarist Kiko Dinucci, waarmee hij de link legt naar het Braziliaanse concept waarmee hij een dag later (op 5 juli 2018) zou optreden. Akira Sakata (saxofoon, klarinet) is in eigen land een levende legende. De andere twee, Kohei Gomi (Painjerk) en Toshiji Mikawa (Incapacitants, Hijokaidan) hebben naam en faam gemaakt in het genre noise en de Japanse variant op de kaart gezet. De twee concerten benadrukken ook de voorliefde van Nilssen-Love om verschillende stijlen met elkaar te combineren en muzikanten uit verschillende continenten met elkaar te laten musiceren. Van bij de eerste noten slaat de chaos toe. Het gelegenheidsvijftal brengt in iets meer dan drie kwartier een ware ode aan de freejazz. Spontane improvisaties slopen eventuele culturele barrières. Op een duizelingwekkende manier en aan een verschroeiend tempo krijgt de luisteraar het ene salvo na het andere te verwerken in opener ‘Stiff Upper Lip Jeeves’. Alleen naar het einde toe gaat het kwintet wat freewheelen en gaat men naadloos over in ‘Up The Line To Death’ waarin de krijsende sax van Sakata de overhand neemt. In de tweede helft gaat drummer Nilssen-Love in duel met gitarist Dinucci. ‘Eats, Shites And Leaves’ klinkt in het begin beheerst en afgemeten, maar gaandeweg worden alle remmen losgegooid. Akira Sakata haalt zijn diepste grunts boven in het kosmische ‘The Bone People’. In uitsmijter ‘Birdsong’ gaan de vijf er nog eens tegenaan staan en halen alles uit de kast met totale anarchie als ultieme bekroning.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            

N + [ B O L T ]

N + [ B O L T ]
N (46) / [ B O L T ]
Midira

Voor N (echte naam Hellmut Neidhardt) is dit de derde maal dat hij samen collaboreert met 
[ B O L T ], eerst een duo van twee bassisten (Andreas Brinke en Thomas Rosen), maar sinds 2016 met de komst van drummer Maik Erdas actief als trio. De twee vorige releases staan bekend als ‘Der Hase’ (2013) en Das Hörnchen’ (2015). De triptiek wordt nu compleet gemaakt met ‘Die Krähe’. [ B O L T ] staat bekend om zijn combinatie van doom, drone en (black) metal. N brengt doorgaans een mix van elektronische muziek, ambient en drone. Deze opnames (augustus 2007 tot augustus 2009) dateren nog uit de periode dat  [ B O L T ] als tweetal actief was. Zelf omschrijven ze de vier naamloze tracks die deze schijf rijk is als ‘black drone’. Daar valt iets voor te zeggen, want de drie heren bouwen een stevige geluidsmuur opgetrokken uit ronkende, dreunende bassen en schrille, door effecten gestuurde gitaarklanken. Denk aan geluiden van fabrieksmachines, tegen elkaar schurend metaal, door de straten denderende tanks. Het klinkt allemaal ruw en zwaar, doch ook ritmisch en melodisch. Door de logge structuur hebben de composities ook een episch karakter. Wie graag eens zou ervaren hoe het is om bloot te staan aan extatisch ge(d)ruis en seismische trillingen moet maar dit deze schijf in huis halen. Het album wordt geleverd in een oplage van 100 rood transparante en 100 zwarte vinylplaten, gehuisvest in een dikke 350 gram omgekeerd bedrukte hoes, met een donker en ruw kunstwerk, inclusief een download code.

Hazards Of Swimming Naked

Hazards Of Swimming Naked
Take Great Joy
Bird’s Robe

Australisch kwintet afkomstig uit Brisbane, Queensland. Een Australische provincie met een tropisch klimaat en een hoge vochtigheidsgraad, maar ook een levendige regio met meer dan vier miljoen inwoners. De muziek van het vijftal is een weerspiegeling van hun biotoop en dringt er diep in door. Ze brengen een vorm van postrock verwant met acts als Mogwai, Godspeed You Black Emperor! en Mono. De composities bezitten een zekere grandeur en grootsheid. ‘Take Great Joy’ is een instrumentaal album waarin toch meermaals gebruik wordt gemaakt van gesproken fragmenten. Goed gevonden, want zo versterkt men nog de impact van de fraai opgebouwde, stilistische geluidslandschappen die zowel breed uitwaaierend en lankmoedig zijn (‘There Was Never A Right Time’, ‘A Loose Thread’), als dynamisch en onstuimig (‘Waiting For 5120’, ‘Curtis’).‘I Don’t Know This Road’ omarmd zelfs al die facetten in één en hetzelfde nummer. Eén lied wordt gezongen: ‘Sofðu Unga Ástin Mín’ een meer dan honderd jaar oud IJslands kinderdeuntje dat werd opgenomen in een appartement in Reykjavik en hemels prachtig is ingezongen door Bjarnheiður Kristinsdóttir. Ook al bestaat Hazards Of Swimming Naked al tien jaar toch is dit nog maar na ‘Our Lines Our Down’ (2009) de tweede studioplaat. Dat het zolang heeft geduurd komt onder meer door de bedenking van wat voor zinnigs dat je als muzikant kunt vertellen. Wat ze kennen is muziek en alles wat er mee te maken heeft: componeren, spelen, optreden. Op deze ‘Take Great Joy’ bezingt men de lof van het musiceren zelf. De titel verwijst naar wat het betekent om te leven. Geniet er met volle teugen van. 

maandag 25 februari 2019

Antimatter

Antimatter
Black Market Enlightenment
Music In Stone

Sinds het vertrek van Duncan Patterson (ex-Anathema) in 2005 is Mick Moss de sterke man van Antimatter. Deze ‘Black Market Enlightenment’ is inmiddels het zevende studio album voor deze eenmansact. Moss hecht belang aan nummers en het cijfer zeven is voor hem zelfs heel belangrijk en bepalend. Hij achtte het zijn plicht om met iets speciaal voor de dag te komen en koos er voor om helemaal van nul te vertrekken. Het dreef hem tot het uiterste in het schrijven van teksten, arrangementen, de keuze van instrumenten, de uitvoering en ook zijn manier van zingen. Moss werkt met studiomuzikanten. Van de partij zijn onder meer drummer Fabian Regmann (Disbelief), fluitiste Julie Rodaway en saxofonist Paul Thomas. Die laatste legt zijn troeven op tafel in het mooie ‘This Is Not Utopia’ en het bombastische ‘Sanctification’ waarin ook Vardan Baghdasaryan op het exotische strijkinstrument kamancheh schittert. Iets wat hij nog eens overdoet in ‘Existential’. Hoogtepunt is ongetwijfeld het prachtige ‘Wish I Was Here’. Mick Moss overtreft hier zichzelf en levert een prestatie die menig progressieve rock liefhebber tot een delirium zal brengen. Zelf hou ik me iets meer getemperd. Sommige tracks lijden aan te hoog gehalte hoogdravendheid, zoals ‘Between The Atoms’ en ‘Liquid Light’ en dat werpt een beetje een schaduw op deze ‘Black Market Enlightenment’. 

Depths

Depths 
Until Sleep Narrows My Conscious Mind
Eigen Beheer

Het Belgische Depths is al tien jaar aan de slag. De groep uit Eeklo bracht een eerste demo uit in 2012, een jaar later gevolgd door het vinyl singletje ‘We Love, We Lose, We Break’. Op zestien maart verschijnt de 12 inch vinyl schijf ‘Until Sleep Narrows My Conscious Mind’. Het kleinood telt zes nummers die erg van elkaar verschillen. Naast post hardcore en post rock bevat de muziek van Depths ambient, shoegaze en screamo elementen. Het vijftal slaagt er zelfs in om in één en dezelfde track (‘I Can’t Make Trees Grow’) al die verschillende stijlen aan bod te laten komen. Ook ‘You Were Never Really Here’ klinkt erg gevarieerd. De hoofdprijs gaat echter naar het instrumentale en sublieme ‘Ny-Ålesund’. Depths laat horen meer te zijn dan een zoveelste post hardcore band al vinden we de A kant hier kwalitatief minder sterk en kiezen we resoluut voor kant B als favoriet.

Dead Letter Box

Dead Letter Box
DLB#4
Eigen Beheer

Band uit Mechelen die zoals het cijfertje aangeeft een vierde ep op de goegemeente loslaat. Het viertal gaat er flink tegenaan. Rauw en ongepolijst brengen ze een mix van hardcore, punkrock en emo core. Alleen in ‘The Lone Wolf’ klinkt het kwartet iets melodieuzer en sijpelen er wat postpunk invloeden binnen. ‘Game Over’ heeft een chaotisch kantje en men gaat hier hard en ongeremd te keer. Opener ‘Vote For Me’ is meer direct en een heerlijke knaller met een paar heftige en pakkende gitaar en bas riffs. Zo te horen heeft Dead Letter Box energie te over. Misschien wordt het wel tijd om eens uit te pakken met een compleet album.

Twin Temple

Twin Temple
Twin Temple (Bring You Their Signature Sound.... Satanic Doo-Wop)
Rise Above

Zachary en Alexandra James zijn twee zelfverklaarde satanisten die toepasselijk Los Angeles - de stad der engelen - gebruiken als uitvalsbasis voor hun satanische doowop en rock-’n-roll. Hun debuutalbum werd midden vorig jaar in eigen beheer uitgebracht op 666 vinyl exemplaren. In amper vier maanden gingen die allemaal over de toonbank. Tegelijk steeg de populariteit van Twin Temple en kreeg de door Satan geïnspireerde act een uitnodiging om dit jaar op te treden tijdens het fameuze Roadburn Festival. Die aanzwengelende belangstelling was voor label Rise Above genoeg om ‘Bring You Their Signature Sound….’ opnieuw te lanceren. Alexandra ontpopt zich hier als een echte crooner en brengt tegelijk een eerbetoon aan het gouden tijdperk van de Amerikaanse muziek. Ze treedt hiermee in de voetsporen van Kathy Young, Lillian Leach, Meghan Trainor en Rosie Hamlin. Samen met Zachary bezingt Alexandra de verheerlijking van Satan (Lucifer, Baphomet, Beëlzebub) en zijn occulte rituelen die uiteraard samengaan met bloed, bloot, seks, bezweringen, hekserij en de noodzakelijke, erbij horende attributen. De plaat werd ook mono - zoals het gebruikelijk was in de jaren ’50 en ’60 - opgenomen. Voor de opnames zelf had men amper anderhalve dag nodig. De lof aan de ‘Dark One’ uit zich in voortreffelijke liedjes als ‘The Devil (Didn’t Make Me Do It)’,  ‘I Know How To Hex You’, ‘Femme Fatale’ en ‘I’m Wicked’. Laat eens de gierende gitaren voor wat ze zijn en zweer voor één keer doowopsgewijs trouw aan de duivel.

Black Vulpine

Black Vulpine
Veil Nebula
Moment Of Collapse

Uit Dortmund afkomstig kwartet bestaande uit twee dames en twee heren. De twee madammen nemen zang/gitaar en gitaar voor hun rekening. De mannen leveren voldoende tegengewicht met heftige drumroffels en ronkende baslijnen. Zangeres Sarah Voss heeft een specifiek stemgeluid. Samen met Daria Stirnberg kiest het duo voor vaak vrij laag gestemde gitaren. De wat donkere stemming en sfeer doen denken aan Kyuss, Queens Of The Stone Age en Red Fang. Het viertal brengt een stevige en energieke mengeling van doom, sludge en stoner. Men blijkt ook open te staan voor kleine experimenten met vintage en retro kenmerken uit de prog rock en psychedelische rock en die te integreren in het het groepsgeluid. ‘Dread’ is een monster track, net als het slepende en loodzware door fuzz gedomineerde ‘The Painting’. In het fraaie ‘Hollow’ wisselt men beklemmende doom riffs af met stoner en prog. Het stevig onderbouwde ‘Liar’ schetst op overtuigende wijze het beeld van een leugenaar. Ook ‘Foredoomed’ is verbluffend goed. Met dit tweede album bevestigd Black Vulpine dat hun debuut ‘Hidden Places’ (2015) geen toevalstreffer was.

Skraeckoedlan

Skraeckoedlan
Eorþe (
Earth)
Fuzzorama

De groepsnaam verwijst naar ‘Skräcködlan’, een draak of monsterhagedis (Godzilla) uit ‘The Beast from 20,000 Fathoms’ (1953) één van de eerste, populaire monsterfilms met als regisseur Eugène Lourié. Het Zweedse kwartet, nu herleidt tot een trio - heeft als thuisbasis Norrköping en debuteerde in april 2010 met het mini album ‘Flykten Från Tellus’. Een jaar later gevolgd door ‘Äppelträdet’. Voor de verhaallijn van hun derde elpee ‘Eorþe’ werkte het drietal samen met de Zweedse sciencefiction auteur Nils Håkansson. De door hem geschreven mysterieuze sage speelt zich af in de jaren twintig van de vorige eeuw. Van grote invloed is de Amerikaanse fantasy- en horror schrijver Howard Phillips Lovecraft met aanvullend filosofisch getinte beschouwingen. Muzikaal hoort Skraeckoedlan thuis in de categorie psychedelische rock, stoner en prog rock. De teksten smeken om een grootse omkadering van stevige, explosieve en breed uitgesmeerde riffs, afgewerkt met wat psychedelica en progressieve tinten.  Een mooi voorbeeld daarvan krijg je in het imposante ‘Elfenbenssalarna’. Aan de zangstijl is het een beetje wennen, zoals in het voor de rest machtige ‘Kung Mammut’, het stoner epos ‘Creature Of Doggerland’ en strakke ‘Mammutkungens Barn’. Een fraaie afsluiter is het instrumentale ‘Angra Mainyu’. Voor diegenen die tuk zijn op verzamelobjecten verschijnt er van ‘Eorþe’ een boxset in beperkte oplage. Twee vinylplaten ‘Earth: Above’ en ‘Earth: Below’ in een klaphoes gaan vergezeld van alternatieve illustraties en een set met speciale merchandise gebaseerd op schrijver Nils Håkansson zijn verhaal.

The End Of The Ocean

The End Of The Ocean
-aire
Rude

Na hun goed ontvangen debuutplaat ‘Pacific-Atlantic’ (2011), voorafgegaan en gevolgd door ep’s (‘Calm Seas Don't Make Sailors’ en ‘In Excelsis’) werd het stil rond deze postrock formatie uit Columbus, Ohio. Het gezelschap kreeg last van watervrees en ging op de rem staan. Daarnaast waren er nog persoonlijke gebeurtenissen die de leden van de groep verplichtten om The End Of The Ocean in de wachtkamer te plaatsen. De voorbije jaren maakte het vijftal van de gelegenheid gebruik om, zowel op het fysieke als mentale vlak, met zichzelf in het reine te komen. Bij dit ‘genezingsproces’ werden niet alleen de bandleden betrokken maar ook hun vrienden en familie. Eenmaal die kaap gerond kon men zich terug concentreren op de muziek. De gezamenlijke ervaringen dienden als inspiratiebron voor het nieuwe album ‘-aire’. Het maakt dat de verstandhouding en de binding tussen de muzikanten onderling er alleen maar sterker is door geworden. De manier van musiceren gaat samen met het uiten van gevoelens. De verschillende, afwisselende postrock elementen van melodie, riffs en geluidserupties gaan samen met verlangen, hoop, weemoed, ontreddering, sereniteit en pracht. Sommige nummers zijn magistraal opgezet met als hoogtepunten de nieuwe single ‘Desire’, het felle ‘Jubilant’, ‘Forsaken’ en ‘Birthright’. De overige tracks zijn van een iets minder allooi, maar nog best genietbaar. Feit blijft dat de lange pauze de groep deugd heeft gedaan. Het kwintet slaagt er op ‘-aire’ in om een monumentaal groepsgeluid neer te zetten. Het is een langspeler geworden die - toch bij momenten - blijft nazinderen. 

Mono

Mono
Inzicht verkrijgen in de eigen ware aard om zo de weg te openen naar een bevrijde manier van leven.
Opgericht in 1999 bracht het Japanse Mono met ‘Under The Pipal Tree’ (2001) een eerste album uit. We zijn nu twintig jaar verder en tien platen rijker. Tijd dus om deze bijzondere gebeurtenis te vieren. Niet met toeters en bellen, maar door middel van een wereldtournee die hen onder meer op 11 april naar Tilburg brengt naar het wereldvermaarde Roadburn Festival. Met gitarist en componist Takaakira ‘Taka’ Goto hadden we een gesprek over het reilen en zeilen van Mono en zijn persoonlijke kijk op het leven. 
Paul Van de gehuchte


Elke nieuwe release is iets speciaals. Hoe en wanneer ben je begonnen aan de nieuwe plaat?
‘Dit jaar vieren we het 20-jarig jubileum van de band sinds onze oprichting en ‘Nowhere Now Here’ wordt ons tiende album. Toen ik begon te schrijven gingen de liedjes over de winter van 2016. Hoewel - omdat ik ook op tournee was - kan ik niet beweren dat ik de hele tijd bezig was met het schrijfproces. Laat ons zeggen dat ik ongeveer anderhalf jaar heb besteed aan het voltooien van deze songcyclus.’

En waar haalde je de inspiratie voor 'Nowhere, Now Here'?
‘’Nowhere Now Here’ kun je zien als een muzikaal parcours waarin alle problemen die zich stelden tijdens het maken van de plaat zelf zitten vervat. In 2017 waren we vanwege de beëindiging van de samenwerking met ons Japanse management en label, evenals het vertrek van onze drummer, niet in staat om maar één stap te zetten. We hadden geen enkele planning en alles zat muurvast. De stemming was bedrukt in de zin van ‘als het een normale band betrof, was dit het moment geweest dat die zou splitten’. We zagen het echt niet meer zitten. We waren aanbeland op het cruciale punt om een doortastende beslissing te nemen: proberen we een nieuw hoofdstuk aan te vatten of stoppen we ermee.’

‘Als resultaat daarvan schreef ik een verhaal over het regenereren van de pikdonkere duisternis. Ik voelde me ‘nowhere’. Bij zonsopgang verwelkomde ik een nieuw begin: ‘now here’. Het was de aanzet voor het aanboren van een  compleet andere energiebron in vergelijking met onze vorige albums. Als je het woord ‘nowhere’ in tweeën snijdt dan wordt het ‘now here.’ En dat is precies wat ik wilde uitdrukken. Het gevoel van liefde en positiviteit in die ene ruimte onder te brengen in de overtuiging dat je alles kunt veranderen. Het is ook een album dat het verhaal portretteert over afscheid nemen van het verleden. Diep in je hart is er de ongerijmdheid van haat en woede naast de hoop en het willen vechten om opnieuw naar het licht te reiken dat zich ergens diep in je hart verbergt. Het is de weg naar de laatste scène ‘Vanishing, Vanishing Maybe’ waarin je voorgoed het verleden laat rusten en alleen nog naar de toekomst kijkt.’

DAHM, DE NIEUWE DRUMMER
Heb je ook nieuwe instrumenten geïntroduceerd?
‘Voor dit album heb ik veel gebruik gemaakt van elektronische elementen. Dit was geïnspireerd op de samenwerking met John McEntire van Tortoise en The Sea And Cake tijdens het maken van ‘H a r m o n i c’ (2017) voor mijn soloproject Behind The Shadow Drops. En ik was op zoek naar ideeën die voor een ander geluid konden zorgen dan wat men van Mono gewend was. Ik wilde proberen een origineel en uniek wereldbeeld te creëren, vergelijkbaar met één van mijn oude favorieten, namelijk enkele van de vroege werken van Philip Glass.’

‘En dan is er nog de komst van onze nieuwe drummer Dahm na het vertrek om persoonlijke redenen van oudgediende Yasunori Takada eind 2017. Hij is een Amerikaan en woont in de VS. Hij is een fantastische drummer. Door zijn komst is het groepsgeluid helemaal veranderd. De nieuwe nummers waren geschreven voordat we hem ontmoetten, maar het voelde aan alsof ze op zijn komst lagen te wachten. Het uitdrukken van de energie, vitaliteit en kracht die nu van het nieuwe album uitgaan was zonder hem zeker niet mogelijk geweest.’

'Breathe' is de eerste poging om te zingen op een Mono-album. Waarom deze ommezwaai?
‘Met ‘Breathe’ kwam het idee dat het een song was waarbij ik met woorden iets wou vertellen. In de afgelopen jaren, naarmate de band groeide en er meer mensen bij betrokken raakten, begonnen er zich vervelende zaken voor te doen. Sommige van die personen hadden een te groot ego en dat werkte verstikkend, in die mate dat het ook een impact had op onze creativiteit. De situatie begon uit de hand te lopen en we wilden onze vastberadenheid tonen door een nieuwe bron aan te boren met een liedje met een songtekst.’

Toen ik Tamaki vertelde dat ik haar wilde laten zingen, was ze erg verrast, maar ik was ervan overtuigd dat zij de enige zou zijn die door op ‘Breathe’ te zingen de tekst helemaal tot zijn recht zou laten komen. Het resultaat bleek nog mooier te zijn dan wat ik in gedachten had. Ik heb het gevoel dat het echt iets is dat de mensen raakt.’

Zingen betekent ook teksten. Hoe moeilijk was het om een ​​onderwerp te vinden om over te zingen en de tekst te schrijven?
‘Het was niet moeilijk omdat ik vanaf het begin wist wat ik wou vertellen. Tamaki, ikzelf en de Franse filmregisseur Julien Levy, die de videoclip voor ons heeft gemaakt hebben samen de tekst geschreven.’

Is het iets dat voor herhaling vatbaar is?
‘Daar heb ik nog helemaal niet over nagedacht.’
HET HART LATEN SPREKEN
Je moet me corrigeren als ik ongelijk heb, maar er zijn geen invloeden van de Japanse cultuur in je muziek. Is daar een speciale reden voor?
‘Ik weet het zelf ook niet. Het is niet iets waar ik om geef. Componeren is een proces van het innerlijk. Je moet je hart laten spreken. Ik zoek diep in mezelf en het is daar in de kern van mijn wezen dat de liedjes vorm beginnen te krijgen. Stralende, heldere ziel verbonden elementen verdrijven de waanzin en de duisternis. Liedjes schrijven is mijn redding. Ik heb het gevoel dat het me waardig maakt om te leven en het geeft mij ook een reden om te blijven wie ik ben. Door mijn gevoelens te uiten, zijn de liedjes mijn levensboei geworden. Er gaat een zekere kracht van uit die het voor mij mogelijk maakt om een vorm van contact te hebben, een soort van verbinding met alle mensen in de wereld.’

Kan 'Nowhere, Now Here' een album zijn dat je helpt dromen van mensen te laten uitkomen?
‘Er gebeuren veel dingen in het leven. Er is een gezegde ‘het donkerste uur is net voor de dageraad’. Het leven is een dagelijkse strijd en zelfs al weet ik niet wat mij te wachten staat, toch zal ik nooit versagen of de moed opgeven. Ooit komt er een dag dat het juiste pad zich aan mij zal openbaren. Je begrijpt pas echt waar het leven over gaat in tijden van tegenspoed.’

Kun je ons iets meer vertellen over de creatie van de korte film 'After You Comes The Flood'?
‘Ik ben bevriend geraakt met Julien Levy. We hebben geleerd dat we een vergelijkbare gevoeligheid delen. Hij woont momenteel in Tokio en wanneer we de kans krijgen, gaan we samen iets drinken en praten dan eindeloos over kunst. Persoonlijk hou ik heel veel van hoe hij de metropool Tokio portretteert. Hij schetst een chaotisch beeld en tegelijk is er het gevoel van eenzaamheid alsof er geen echte plaats voor jezelf. Je bent op de dool, er is alleen het ongeloof, de onzekerheid en je hart schreeuwt het uit.’

‘Ik vind het heel leuk om samen te werken met Julien. We geven elkaar inspiratie. Voor dit album hebben we hem de titels van elk nummer gegeven en de tekst voor 'Breathe' samen geschreven. Voor 'After You Comes The Flood' hebben we besloten om het niet uit te geven als een gewone videoclip, maar eerder als een unicum, als onze gezamenlijke kortfilm.’



DE GROTE UITDAGINGEN
In Europa horen we niet zo veel over Japan, tenzij er een ramp gebeurt. Wat doet de overheid bijvoorbeeld aan de klimaatverandering? Is het iets waar Japanners wakker van liggen?
‘Ik weet het niet. Ik kijk niet echt tv of naar Japanse nieuwszenders. Ik probeer niet veel aandacht te schenken aan nieuws dat me deprimeert. Als ik tijd heb, schrijf ik liedjes en reis ik, dus eigenlijk heb ik gewoon niet zoveel tijd voor dat soort dingen.’

Hoe is de economie, gaat die erop vooruit? En hoe zit het met armoede? (In België, waar ik woon, leeft 1 op de 5 kinderen in armoede)
‘Zoals altijd zijn er allerhande conflicten in de wereld. Zelfs in Japan plegen veel mensen zelfmoord. Het is echt triest.’

In Europa is migratie een van de grootste uitdagingen, is het een probleem in Japan?
‘De Japanse overheid is momenteel bezig met het bespreken en uitstippelen van een nieuw immigratiebeleid.’

Hoe sta je tegenover religie? Ben je zelf ook religieus?
‘Geen van de groepsleden is bijzonder religieus, maar ik kan persoonlijk het Boeddhisme begrijpen. Het onderricht van Boeddha vind ik echt fantastisch. Maar altijd zijn er fanatici in de wereld die religie misbruiken om macht te verkrijgen, hun imperium uit te breiden. Ze proberen mensen onder de knoet te houden en hen hun regels op te leggen. Sinds de begindagen van de mensheid zijn er altijd al godsdienstoorlogen  geweest. Ik heb het gevoel dat wat echt belangrijk is we al lang zijn vergeten.’

Je hebt de wereld rondgereisd. Wat is je favoriete bestemming, je favoriete locatie en festival?
‘We hebben tot nu toe zevenenvijftig landen bezocht. Waar we ook gingen, we zijn overal met open armen ontvangen en hebben kunnen genieten van prachtige ontmoetingen. We zijn er trots op en heel gelukkig om zulke fantastische vrienden en fans te hebben die onze muziek over de hele wereld ondersteunen. Ik wilde altijd, door middel van mijn muziek iets belangrijks delen dat nationaliteiten, geschiedenis en talen overtreft. Er zijn veel landen en steden waar we nog niet hebben gespeeld, dus er ligt nog veel onontgonnen terrein voor ons en daar willen we nog werk van maken.’

Heb je naast muziek nog andere interesses of hobby’s?
'Ik heb niet echt hobby's, maar als ik er moest kiezen dan gaat mijn voorkeur uit naar films kijken en boeken lezen.
Wanneer je een fantastisch werk tegenkomt, werkt dat inspirerend. Een boek of een film kan zelfs je kijk op het leven en de wereld veranderen.’

Ben je een verzamelaar (boeken, platen, films, actiefiguren, videogames, etc.)
‘Ik ben geen verzamelaar. Ik hou van een eenvoudig leven.’

Wat is de meest excentrische aankoop / uitgave die je ooit hebt gedaan?
‘Ik kan niets bedenken. Ik denk niet dat ik ooit iets heb gekocht wat het vermelden waard is.'

Dit jaar mag je twintig jaar Mono vieren. Als je terugkijkt wat tot nu toe de hoogte- en dieptepunten waren?
‘Onze eerste internationale show was in 2000 in de Mercury Lounge in NYC, en die avond was echt verschrikkelijk. Het begon al voor we vertrokken. Om vliegtuigtickets te kunnen kopen verkochten we onze gitaren en pedalen die we niet echt gebruikten. Eenmaal daar aangekomen hebben we die avond voor een publiek gespeeld bestaande uit vijf personen. Als ik er nu aan terugdenk was dat logisch. Er was geen reclame gemaakt, laat staan enige vorm van marketing. Geen kat in de VS had ooit gehoord van Mono. Een rampzalige opkomst was de onvermijdelijke uitkomst. Ik herinner me nog dat ik lag te piekeren en die nacht geen oog heb dichtgedaan. Ik werd me ervan bewust dat het niet zo eenvoudig zou zijn om actief te blijven als band en reizen naar het buitenland bleek onrealistisch, onder meer door een gebrek aan fondsen. Onze dromen waren aan diggelen geslagen en we bleven achter met gevoelens van angst en onzekerheid. Doch we hebben onze ruggen gerecht en zijn de uitdaging aangegaan.’

‘Dag op dag, precies tien jaar na ons eerste optreden waren we terug in NYC voor onze eerste orkestshows gespreid over twee dagen. Meer dan tweeduizend fans van over de hele wereld kwamen naar ons kijken. De staande ovaties na ons laatste lied is een van de meest verbazingwekkende herinneringen en iets dat ik nooit zal vergeten voor de rest van mijn leven. Ik werd er echt blij van.’

‘Zoals ik al eerder aangaf was 2017 voor ons een moeilijk jaar vol met allerlei soorten problemen. Maar nu dat dit alles achter de rug is, voel ik uit de grond van mijn hart dat we als ik onze hele carrière in ogenschouw neem, nu als band op ons best zijn. Met andere woorden, de hoogte- en dieptepunten liggen dicht bij elkaar, ongeacht het waar en wanneer. Het leven is onvoorspelbaar en ook soms grappig.’

Hoe ziet de toekomst van Mono eruit? Nog eens twintig jaar erbij doen?
‘Nu we als groep een nieuw elan hebben gevonden en de batterijen terug zijn opgeladen voelen we ons als herboren. We zijn klaar om nieuwe hoofdstukken toe te voegen aan het verhaal van Mono. We kijken erg uit naar de komende twintig, dertig jaar.’

Wat vind je het meest fascinerend aan het leven en waarom?

Wanneer de dag komt dat wat je droomt ook werkelijkheid wordt. Daarbij is het belangrijkste en meest waardevolle in het leven dat je zelf kunt beslissen welk soort dromen je zelf wilt dromen.’



Fiend

Fiend
Seeress
Deadlight Entertainment

Derde release voor dit uit Parijs afkomstige gezelschap. Drie van de vier muzikanten verdienden hun sporen reeds bij bands als Senser, Lodestar (zanger en gitarist Heitham al Sayed), Treponem Pal, KMFDM, Ministry (gitarist Michel Bassin) en bassist Nico Zivkovich speelde eerder bij Les Tigres Du Futur en Ddent. Grossieren in een variant van doom metal, stoner en sludge. In bijna elk van de zeven nummers komt er een stillere en tragere passage die een meer mystieke en occulte sfeer uitademt. Meestal voorzien van een psychedelische toets. Soms wordt het wel heel langdradig zoals in ‘Pillars’ waarin men er maar niet in slaagt om onder de druk van de logge songstructuur uit te komen. In ‘Vessels’ wordt het gaspedaal wat meer ingedrukt, maar ook hier raakt men even over halfweg op de dool. Ook ‘5th Circuits’ kent bijna een identiek verloop al zorgt een hammond orgel hier voor een positieve noot. ‘Morning Star’, ‘Ancestral Moon’ en ‘A Crown Of Stars’ behoren tot het betere werk. ‘The Gate’ heeft een epische en futuristische verhaallijn, maar komt jammer genoeg nooit echt op gang. Beetje een halfslachtige plaat deze ‘Seeress’.

BLCKWVS

BLCKWVS
0160
This Charming Man

Na een pauze van vier jaar te hebben ingelast komt het in Munster residerende BLCKWVS opnieuw aan het sludge/doom metal front met een indrukwekkende vijfde release. Het viertal zet zijn traditie voort, want het album kreeg in navolging van zijn voorgangers als titel ‘0160’. Ook aan het concept van het werken met gastzangers werd niet getornd. Alleen de ambities werden bijgesteld, want naast de ingezongen versies zijn er ook de monumentale, instrumentale uitvoeringen. Van de partij zijn deze keer Toni (Union Of Sleep / (dolch)), Ed Fraser (Heads), Marc Grewe (Comecom / Morgoth), Munde (inotdance), Sarah (Black Vulpine), Siggi (Space Chaser), Lupus (Kadavar), Chris Dettmer en Milo (Rhonda). Erg fraai zijn de verschillende achtergronden en stijlen van de vocalisten. Boeiend daarbij is ook dat telkens de instrumentale interpretatie daarbij aansluit. Dat het allemaal wat langer heeft geduurd om de plaat af te krijgen moet je er maar voor lief bijnemen. Het resultaat is zonder meer impressionant en met achttien tracks, goed voor anderhalf uur muziek, krijg je waar voor je geld. BLCKWVS is een ware pletwals. Eenmaal in beweging raast dit vierkoppige monster over alles en iedereen heen. Genadeloos wordt je murw geslagen. Alleen ‘0164 OL’ heeft een iets meer melodieuze passage, maar al snel wordt ook hier de voorhamer bovengehaald. ‘0160’ is een verschroeiend harde, doch sublieme uithaal.

Labirinto

Labirinto
Divino Afflante Spiritu
Pelagic

Voor het uit São Paulo, Brazilië afkomstige Labirinto is dit hun derde volwaardige langspeler. Ze hebben nog een zevental andere releases uit, maar dat zijn dan ep’s of split albums met onder meer thisquietarmy. Gitarist Erick Cruxen en Muriel Curi (drums) zijn een getrouwd koppel en vormen de spil van de band. Ze beheren alles wat verband houdt met Labirinto zelf. Zo runnen ze een eigen platenlabel, boeken zelf hun optredens en hebben met de Dissenso Studio’s zelfs een internationaal vermaarde opnamestudio. Voor het eerst wordt er in een nummer van Labirinto gezongen. De eer valt te beurt aan Elaine Campos (Abuso Sonoro) die de zang voor haar rekening neemt in openingstrack ‘Agnus Dei’. Een fijne start waarin meteen de moker wordt boven gehaald. Met ‘Penitência’ zet men die trend verder. De overige nummers lijken me - ondanks de muur van geluid die wordt opgetrokken - maar een makke, beetje chaotische bedoening. De monotone post rock en post metal riffs worden sporadisch afgewisseld met wat drones, synths en samples, maar die wegen niet echt door op het geheel waarvan de algemene teneur donker, kil en koud is. Magnus Lindberg (Cult Of Luna) stond in voor de productie, maar deed dat vanop afstand, onder meer via een videosessie. De opgestuurde audiobestanden heeft hij wel in zijn eigen Redmount Studios gemixt en gemasterd. Kan me hoe dan ook niet echt overtuigen deze ‘Divino Afflante Spiritu’.

Skullclub

Skullclub
Smækhugger
Mighty Music

Skullclub zijn vijf Deense vikings/zeerovers die nu het thuisland is ingepalmd, plannen hebben voor een invasie van de rest van Europa. De heren staan garant voor gemakkelijk mee te zingen soms ondeugende deuntjes en zochten wat de stijl betreft voor een vette mix van rock-'n-roll, punkrock en folkrock. Het laatste element vullen ze met instrumenten als banjo, fluit en mondharmonica. Ze beginnen met ‘Knæk Nak Skipper’ een schalks piratenlied. In het pittige ‘United Fake America’ mag een blazerssectie het refrein opfleuren. ‘Når Børnene Sover’ (‘Wanneer de kindjes slapen’) klinkt nogal angstaanjagend en heeft een hoog metal gehalte. Andere plezante meezing tracks zijn ‘Thailand Takeaway’ een ode aan ’s lands ladyboys, ‘St. Pauli’ waarin ze de lof bezingen van de lokale Hamburgse voetbalclub en in één beweging ook de Reeperbahn. ‘Natspermer’ mag je ongegeneerd lekker meebrullen. ’LGFM’ (Lets Go Fucking Mental) is snoeihard en onweerstaanbaar. Heel leuk is ook hun interpretatie van ‘Dirty Old Town’ een klassieker uit 1968 van The Dubliners. Zelf noemen ze ‘Smækhugger’ hun tot nu toe meest smerige plaat. En wie zijn wij dat we daar niet volmondig mee instemmen.

NYOS

NYOS
Now
All Noir
De in Engeland geboren gitarist Tom Brooke verhuisde naar Finland en vond daar in 2014 met drummer Tuomas Kainulainen een gelijkgezinde kompaan om samen een bandje te beginnen. Vertrekkend vanuit een DIY attitude neemt het duo in alles wat ze doen zelf de touwtjes in handen. Alleen de hoesfoto is net als op hun vorige release ‘Navigation’ (2017) van de hand van de Britse fotograaf Howie Hill. Voor een instrumentale plaat te zijn klinkt ‘Now’ redelijk gevarieerd. Sommige nummers zijn erg dynamisch, andere hebben dan een weer meer geïmproviseerd karakter. De ambiance kan per nummer dus heel verschillend overkomen. De meest felle en turbulente track is ongetwijfeld ‘Zebracazebra’. Ook ‘Urgence’ is verrassend heftig. Om het groepsgeluid te verrijken maakt het tweetal gebruik van loop technieken. Als je op hun muziek een stijl wil plakken dan zitten ze ergens tussen noise, math rock en postrock in. In de tweede helft van het album zakt het niveau een beetje. De door effecten aangestuurde gitaarlus in ‘Mutante’ klinkt weinig geïnspireerd. Net als ‘Death Star’. Deze vierde cd is met voorsprong hun meest onvoorspelbare schijf.

Scarabæusdream

Scarabæusdream
Crescendo
Noise Appeal

Oostenrijks duo dat alleen gewapend met drums en piano in het strijdperk treed. Naast piano neemt Bernd Supper ook de zang voor zijn rekening. Het tweetal houdt er een vreemde manier op na om tot een coherent groepsgeluid te komen. Ze halen hun neus niet op om schreeuwerige hardcore te mengen met klassiek, pop en postpunk aangevuld met nog wat experimentele tot extreme bevliegingen. Hun uitwassen spruiten voort uit angst voor middelmatigheid. In hun ogen mag kunst geen entertainment zijn. ‘Crescendo’ is hun derde album. Een titel die een juiste weergave is van hun streven: op gezette tijden de toon versterken en alle remmen losgooien. Enkele van hun composities kennen een spannend en boeiend verloop. Dat is het geval met ‘But Me’,  het radiovriendelijke ‘Geee!’ en ‘Crashing Cars’. We hadden het een stuk moeilijker met het overige aanbod. Daar doen ze ons meer denken aan twee scabreus klinkende bladsprietkevers. Met excuses voor de flauwe woordspeling.

A Secret Revealed

A Secret Revealed
Sacrifices
Lifeforce

Na ‘The Bleakness’ (2015) is ‘Sacrifices’ de tweede langspeler voor dit Duitse, uit Würzburg afkomstige combo. Een jaar na hun debuut kwam er een personeelswissel en werd zanger Paul Motz vervangen door Michael Heim (ex-Necrotted). Of het zijn komst alleen is die voor een ommekeer heeft gezorgd valt moeilijk te achterhalen. Feit is dat het vijftal er flink op is vooruit gegaan. Het groepsgeluid heeft alvast aan volume en intensiteit gewonnen. A Secret Revealed noemt hun muziek post metal, doch wat ze hier presteren mag veel ruimer worden opgevat. De muzikanten tappen uit meerdere vaatjes, want naast black metal zijn er sporen terug te vinden van doom metal, postrock en hardcore. Zoals de titel al laat vermoeden handelen de liedjesteksten qua thema over het brengen van offers. Wat je allemaal moet opgeven om in het leven bepaalde doelen te bereiken. Naast de beenharde, flitsende riffs zijn er ook een paar rustige passages ingelast. Het zijn niet alleen rustpunten, ze geven ook een bepaalde stemming weer van ontreddering, maar ook van clementie. Ondanks de heftige, forse uithalen en dito groepsgeluid weet A Secret Revealed toch maar zelden te overdonderen. Doch als ze het doen dan is het ook echt raak, zoals in ‘Old Ghosts’. Jammer genoeg blijft het bij deze enige uitschieter. Al komt ‘Hollows’ nog wel dicht in de buurt.

zaterdag 23 februari 2019

Einar Flaa

Einar Flaa
Silent String
Grappa

De Noorse songsmid en zanger/gitarist Einar Flaa brengt met ‘Silent String’ een derde soloplaat uit. Zijn twee vorige zijn ‘Songs From A Place Called Melsomvik’ (2011) en ‘Carriage Road’ (2016). De eerste werd nog uitgebracht onder de naam Einar Flaa Academy. Op zijn twaalfde begon hij al met het schrijven van muziek. Zijn begeleidingsinstrument toen was de oude gitaar van zijn vader die zelf zijn eigen protestliederen schreef, speelde en zong. Einar Flaa protesteert ook en kaart de huidige problemen aan waar we als mensheid tegenaan kijken. Hoe we omgaan met de natuur, onze overconsumptie, hoe we de rijkdommen van de aarde verder blijven uitputten en alles als vanzelfsprekend beschouwen. Zelf zegt hij het op een manier waar je stil van wordt. Volgens Einar geeft de natuur zelf de antwoorden. De vogels zingen, de wind fluistert en alle geuren en geluiden praten erover. Het wordt tijd dat we nadenken over wie we zijn en waarom we hier zijn, aldus nog Flaa. Het album werd opgenomen in een schuur van de Klåstad boerderij in Larvik waarbij Einar zich laat omringen met drummer Børge Fjordheim (Morten Abel, Sivert Høyem), bassist Nikolai Eilertsen (BIGBANG, Band Of Gold), Christer Knutsen (Sivert Høyem) op piano en Geir Sundstøl op banjo, zowaar een keur aan Noorse muzikanten. Flaa brengt op ‘Silent String’ een relevante en universele boodschap verpakt in negen mooie en lieflijke liedjes. Zijn stem leunt aan bij een jonge Neil Young of ook nog Harry Nilsson en brengt ons terug naar de jaren zeventig van de vorige eeuw en de hoogtijdagen van ingetogen pop, country en folk. Zijn de melodieën sober, dan is de thematiek krachtig en helder. Einar Flaa is een vechter en stelt zijn muzikaal talent ten dienste van de planeet. Een bewonderenswaardig initiatief dat hopelijk weerklank vindt.