zaterdag 3 juni 2017

Område

Område
Nåde
My Kingdom Music

Frans tweetal dat twee jaar geleden voor het eerst van zich liet horen met de langspeler ‘Edari’. Het avant-gardistische duo, daarnaast nog actief in een paar ‘echte’ metalbands (Jarell, Nerv, Road To Consciousness en Idensity), zocht en vond aansluiting bij acts als Ulver, Manes, Dødheimsgarden en God Is An Astronaut. Ze maken gebruik van uiteenlopende genres, niet voor de hand liggende instrumenten als trompet en saxofoon en bewerken hun muziek tot een uniek distillaat, een duister en psychotisch brouwsel. Hun teksten voeren je langs het pad van eenzaamheid, depressie, wanhoop en verdriet. Er wordt ook gespeeld met taal, want naast Zweeds gebruiken ze ook woorden uit het Fins, Turks, IJslands, Baskisch en Gaelisch. Niet alleen de doorsnee metal fan wordt hier voor de tweede keer op de proef gesteld. Ook rock liefhebbers in het algemeen zal het moeite kosten om door te dringen tot de kern van dit muzikale exploot. Bargnatt XIX (Christophe Denhez) en Arsenic (Jean-Philippe Ouamer) verloochenen hun metal achtergrond geenszins. Toch halen andere stijlen als industrial, trip hop, gothic, postrock, ambient en electro wel ergens de bovenhand. Aan ‘Styrking Leið’, een in het begin sentimentele song die een capricieus pad volgt en eindigt met agressieve grunts, werd een eerste video gekoppeld. Het merendeel van de composities heeft trouwens een sterk cinematografisch karakter en een melodramatische ondertoon. In ‘The Same For The Worst’ kiest men voluit voor het experiment met elementen uit jazz, avant-garde en post metal. Een constante is de voortdurende variatie. Wat het luisterproces onvoorspelbaar maakt. De muziek van Område, vooral dan ‘Enter’ doet me ook denken aan releases waar het Zweedse Cold Meat Industry label een patent op heeft. ‘Nåde’ is net als hun debuut ‘Edari’ een opmerkelijke plaat die door sommigen zelfs als visionair wordt bestempeld.

Hey Colossus

Hey Colossus
The Guillotine
Rocket Recordings
De guillotine is al een poos niet meer in gebruik. Het toestel werd eind de achttiende eeuw in Frankrijk ontworpen. Het was de bedoeling om elk terdoodveroordeelde op dezelfde manier terecht te stellen en dat op een zo humaan mogelijke manier. De laatste misdadiger die bij onze zuiderburen door middel van de hakbijl werd geëxecuteerd was Hamida Djandoubi op 10 september 1977. Is echt nog niet zó lang geleden. Het instrument dient nu als inspiratiebron voor het Engelse sextet Hey Colossus. Een productieve band die sinds 2004 aan de slag is en evolueerde van een stonerrock en doom metal act naar een avant-garde, krautrock, psychedelische en experimentele rock outfit. De bezetting valt op door een trio aan gitaristen en een zanger met een specifiek stemtimbre. Op hun nieuwste worp zorgen het samenspel van gitaren en een van zelfvertrouwen barstende frontman voor een frisse wind in gitaarrock middens. Het zestal heeft nog altijd dat rauwe en broeierige, maar combineert dat met meer toegankelijke en melodieuze rock. De acht songs zijn stuk voor stuk staaltjes van vakmanschap. De stemming is telkens anders en overspant een breed spectrum aan luimen. Deze rijke schakering maakt van ‘The Guillotine’ een grillige, soms verpletterende plaat met wervelende songs als ‘Back In The Room’, ‘Experts Toll’ en ‘In A Collision’ en pakkende composities als ‘Calenture Boy’ en ‘Potions’. Een mogelijke radiohit in wording is er ook met ‘Englishman’. Zwaarwichtig en terneerdrukkend zijn gevoelens die je bekruipen bij het luisteren naar de titelsong die hier ook dienst doet als sluitstuk en het openingsfragment ‘Honest To God’. Met ‘The Guillotine’ mag je op exploratietocht doorheen een modern klinkend gitaarlandschap. Spanning verzekerd.

Da Boanad

Da Boanad
Mystericum
Pure Rock Records / Soulfood Music
Vandaag staat het bekend als de Vrijstaat Beieren, deelstaat van Duitsland, maar voor zijn ontstaan moeten we terug naar de zesde eeuw na Christus toen de stam van de Bajuwaren er een eerste hertogdom stichten. Hoofdstad is München dat we kennen van een aantal jaarlijks terugkerende evenementen waaronder een filmfestival, het Oktoberfest en de kerstmarkt. Vandaar afkomstig is ook Da Boanad, de nieuwste Bavaria nazaat die debuteert met het album ‘Mystericum’. Frontman Luky Zappatta zingt in zijn dialect en de teksten hebben overwegend betrekking tot Beierse legenden en historische verhalen. Het zijn vijf patriotten met, daar gaan we toch vanuit, gevoel voor humor. Hun motto luidt als volgt: ‘Niet rechts, niet links, niet Duits!’ Het lijkt me een plezante bende die zijn songs verpakt in klassieke hardrock en heavy metal. Meestal doen dergelijke bands het goed, toch zeker in het lokale circuit. Of ze in andere landstreken, laat staan internationaal, potten gaan breken is een ander paar mouwen. Da Boanad heeft een paar leuke gimmicks, zoals het terugkerend vrouwenkoortje als achtergrondzang en het ‘hardcore’ Beiers. De paar vetkuiven verwijzen naar de oertijd van de rock-’n-roll. De grooves en riffs zijn kenschetsend en clichématig. We hopen echt van liedjes als ‘Wuidara’, ‘Da Aff’ en ‘Mannen, Weiber, Bluat und Bier’ dat het om te lachen is. Zelf bestempelen ze hun muziek in navolging van ‘Die Neue Deutsche Härte’ als ‘Die Neue Bayerische Härte’. Ik vrees dat de impact iets minder groot gaat zijn.

sleepmakeswaves

sleepmakeswaves
Made Of Breath Only
Pelagic Records
Met instrumentale (post)rock is het altijd oppassen geblazen. Ten eerste is er de overvloed aan dergelijke bands, ten tweede zit iedereen in dit postrock en -metal circuit in elkanders vaarwater. De kunst bestaat er in om niet te verzeilen in eindeloos durend en oninteressant gitaargefriemel of nietszeggende solo’s. Het Australische sleepmakeswaves heeft dit goed begrepen en kiest voor een progressieve rock variant om hun muziekpalet te verrijken en tegelijk de luisteraar te verrassen. Met hun derde album ‘Made Of Breath Only’ varen ze zelfverzekerd en onvervaard een eigen koers. De groep heeft zowaar een perfecte formule gevonden om postrock opnieuw uit te vinden. De composities zijn schitterend van opbouw. Pakkende riffs en grooves worden afgewisseld met meer abstinente, maar zeer stemmige passages. Een mooi voorbeeld daarvan krijg je in ‘The Edge Of Everything’. De titelsong is in al zijn eenvoud een pareltje. In de mix gooien ze ook naar metal neigende gitaarerupties en vullen waar nodig aan met elektronische effecten die het groepsgeluid nog voller maken. In ‘Midnight Sun‘ gaat het van frivool naar heftig. Het uitdijende en stormachtige en ‘Glacial’ is van een hemelse schoonheid. In het afsluitende ‘Hailstones’ wordt de spanning trapsgewijs opgevoerd en dan onverwacht op geraffineerde wijze weer afgebouwd. De keuze van de producer - ze lieten andermaal hun oog vallen op Nick DiDia (werkte onder meer met Pearl Jam, Rage Against The Machine, Incubus en Powderfinger) - biedt ook een meerwaarde. DiDia slaagt erin om het groepsgeluid te optimaliseren en zo een maximum aan effect te sorteren. Ontegensprekelijk is dit één van de betere instrumentale rockplaten van de afgelopen jaren.

Semistereo

Semistereo
Trans Earth Injection
Freia Music
Nederlandse band die zich in prog rock kringen langzaam heeft opgewerkt. Deze ‘Trans Earth Injection’ is hun derde langspeler. Daarnaast hebben ze met ‘As The Pressure Drops’ en ‘Re-Ignite’ nog twee ep’s uit. Zanger Paul Glandorf, voorheen actief bij A Day’s Work, was voor het eerst te horen op ‘Re-Ignite’, net als bassist Mickeal Schuurman ((Apophys, ex-Mondvolland, ex-Heidevolk). Het tien minuten durende ‘The Search’, terug te vinden op voornoemde ep, werd hier voor de gelegenheid heropgevist. Vertoont epische trekjes en past zodoende in het concept van deze ‘Trans Earth Injection’. De progressieve rock tendensen zijn op dit album meer uitgesproken dan op hun vroegere werk. Gebleven zijn ook postrock elementen en de soms bij metal aanleunende gitaaruithalen. Hun groepsgeluid houdt ergens het midden tussen Porcupine Tree en Tool. Glandorf is een goede zanger. Heeft een zowel theatraal als fragiel timbre. Zijn hoge uithalen geven de songs iets melodramatisch. Vooral in een nummer als ‘Loneliness At The Door’ benaderen ze een ideale mix van de stijlen die hun voorkeur wegdragen. Het instrumentale, met gesproken samples gelardeerde ’$35 Dollar’ wordt pas interessant wanneer trompettist en gastmuzikant Thomas Cochrane invalt en een duel aangaat met gitarist Frank Weijers. ‘Your Drama’ is de enige hier werkelijk uitmuntende song. Afsluiter ‘Sin’ is een weinig overtuigende, hoogdravende compositie. Net als hun vorige platen is deze ‘Trans Earth Injection’ niet helemaal overredend genoeg. Acceptabel dat wel, maar dat kun je vandaag van veel albums zeggen.

Colour Haze

Colour Haze
In The Garden
Elektrohasch / Sonic Rendezvous
Eén van de oudere, want opgericht in 1994, nog actieve Duitse stoner annex psychedelische acts. Hebben deze ‘In The Garden’ inbegrepen al twaalf studio albums op de teller staan. Nu het volop lente is lieten zanger/gitarist Stefan Koglek bassist Philipp Rasthofer en drummer Manfred Merwald zich voor het kiezen van songtitels deels prikkelen door de pracht van bloemen. Tussendoor zijn er drie interludia met de initialen ‘Sdg’. Korte stukjes, waarin andere instrumenten als trompet, klarinet en sitar het geheel wat komen opfleuren. Dan heb je nog ‘Islands’, (een veredelde en tot song verheven jamsessie), ‘Labyrinthe’ en het finale tweeluik ‘Skydancer’ en ‘Skydance’. Er wordt eigenlijk maar weinig gezongen. De zang is blijkbaar ondergeschikt, want het merendeel bestaat uit langere, instrumentale fragmenten. Koglek soleert graag en laat dat ook merken in bijvoorbeeld ‘Islands’, ‘Skydance’ en ‘Labyrinthe’. Die laatste is ongetwijfeld één van de betere, meer geïnspireerde tracks. Met dank aan de blazerssectie. Ook ‘Lotus’ is een fraaie, meer luchtige, tot zelfs romantisch opgevatte compositie, inclusief zoetgevooisde violen. Tot het betere werk behoren ook de intro ‘Into The Garden’, ‘Black Lilly’ met zijn onweerstaanbare groove en het stoere ‘Skydancer’ met speels orgeltje en bijbehorende, psychedelische uitwassen die uit deinen tot een geweldige climax in ‘Skydance’. Na drie jaar gespeend te zijn van een opvolger voor ‘To The Highest Gods We Know’ laat Colour Haze op ‘In The Garden’ horen dat ze opnieuw zijn opgebloeid en nog lang niet zijn versleten.

Below The Sun

Below The Sun
Alien World
Temple Of Torturous / Sonic Rendezvous
Viertal met als woonplaats Krasnoyarsk in Siberië. Staat bekend als het Russisch centrum van de nucleaire wetenschap waar in geheime complexen kernwapens worden geproduceerd. Deze voor de rest sterk geïndustrialiseerde stad staat in schril contrast met het omringende, imposante Siberische landschap. Below The Sun debuteerde begin 2015 met het album ‘Envoy’. Een conceptplaat rond Voyager 1, de onbemande ruimtesonde en het eerste object dat de interstellaire ruimte bereikte en nog steeds onderweg is. Met ‘Alien World’ blijft men en in dezelfde invloedssfeer. De plaat is gebaseerd op ‘Solaris’ een science fiction roman uit 1961 van de Poolse auteur Stanislaw Lem. Het verhaal gaat over de complexiteit van het communiceren tussen mensen en buitenaardse levensvormen. Hier slagen de buitenaardsen er in om menselijke herinneringen een fysieke vorm te laten aannemen. Below The Sun wil een bepaalde en specifieke ambiance creëren die de verhaallijn moet aanvullen. Doom en black metal domineren en worden afgewisseld met zweverige, stemmingsvolle, maar ook zwaarmoedige geluidsgolven. Die maken het geheel wat langdradig en monotoon. Voor een beetje afwisseling zorgen de helder gezongen passages in onder meer ‘Release’, ‘Black Wave’ en ‘Blind Ocean’. In afsluiter ‘In Memories’ zijn de grunts zelfs helemaal verdwenen. Below The Sun kan ook overdonderend uit de hoek komen zoals in het monumentale ‘Mirrors’ en ‘Dried Shadows’. ’Giant Monologue’ heeft dan weer een heel sinistere ondertoon. ‘Alien World’ kent een paar ijzersterke tracks, doch is algemeen gezien wisselvallig en zelfs saai te noemen en zeker geen hoogvlieger.

Ball

Ball
Ball
Horny Records / Subliminal Sounds

Illuster trio uit Zweden dat zijn muziek omschrijft als ‘hardrock from hell’. Frontman is een zekere S. Yrék Ball liefhebber en lid van occulte en geheime sektes. De andere leden zijn twee van zijn oudere broers. De heren duiken in de poel van verderf die synoniem staat voor de mensheid. Ze zijn nogal opgegeild, verdorven, schreeuwerig en hameren op hun instrumenten dat het een lieve lust is. De zee van fuzz gitaren, ronkende basgitaar en potige drumroffels gedijen op een bedje van giftige acid rock en psychedelische razernij. Ball heeft een heel vet en intens groepsgeluid. Het is alsof het drietal zich een weg tracht te banen doorheen een dikke, vieze brij, maar amper vooruit komt. Synthesizer en orgel geven het geheel een aangename retro tint. De samples haalt men uit populaire spelletjes van speelautomaten. Andere impulsen komen via sloten alcohol, meisjes, griezelstrips en bouwdozen van monsters. Net kinderen die niet van de snoepjes kunnen afblijven. Ze kregen al veel aanvragen voor optredens in het buitenland, maar kunnen daar niet op ingaan, want ze mogen het land niet uit. De reden: Eén van de drie, wie precies is niet duidelijk, zit een gevangenisstraf uit, doch is mits het voldoen aan een aantal strenge voorwaarden, in voorlopige vrijheid gesteld. Geen doetjes deze jongens van Ball en dat is er aan te horen ook.

Pristine

Pristine
Ninja
Nuclear Blast 

2016 was voor het Noorse Pristine een boerenjaar. Hun vorige album ‘Reboot’ (2016) deed het verrassend goed. Als beloning mochten  ze door Europa toeren in het gezelschap van bands als Blues Pills en Brew. Maar aan alle mooie liedjes komt een einde. Tijd om te herbronnen en aan een nieuwe plaat te beginnen. Die verschijnt binnenkort, om precies te zijn op 23 juni. ‘Ninja’ is andermaal een grote stap in de goede richting. De groep heeft met zangeres Heidi Kristine Solheim een erg sterke troef. Ze klinkt doorleefd en oprecht, ook in haar teksten. Ze laat zich omringen door muzikanten die het klappen van de zweep kennen en de songs creatief invullen, met veel afwisseling en aandacht voor details. Heftige nummers worden afgewisseld met tragere, maar verre van kleffe ballades. Opvallend instrument is het Hammond orgel van toetsenist Benjamin Mørk. De warme klanken kunnen, naargelang de compositie, zowel uitbundig zijn als intiem of dreigend. Daarin wordt hij gevolgd door het inventieve gitaarspel van Espen Elverum Jakobsen. Bassist Åsmund Wilter Eriksson en drummer Kim Karlsen gaan oordeelkundig te werk, voelen uitstekend de sfeer aan gaan daar op briljante wijze mee om. Ze maken mee deel uit van de drijvende kracht van Pristine. De opnametechniek versterkt nog de authenticiteit van het vijftal hun van bluesrock doortrokken muziek. Doet qua invulling soms denken aan Spiritual Beggars uit buurland Zweden. In het palet dringen ook wat psychedelische facetten door zoals in het spookachtige ‘Ghost Chase’, de stomende titelsong of het monumentale ‘Jekyll & Hyde’. Nog andere in het oog springende tracks zijn het fragiele ‘Forget’, de soulvolle gloed in het gospel getinte ‘The Perfect Crime’ en de ‘funky stuff’ in ‘You Are The One’, ‘Sophia’ en ‘The Rebel Song’. Geen twijfel mogelijk, de zomer van 2017 behoort toe aan ‘Ninja’ van Pristine.

Pristine

Pristine
De ninja-vaardigheden van een zielsverwant

De titel van Pristine zijn nieuwe plaat is geen verwijzing naar de Japanse krijger die met alle middelen en ware doodsverachting zijn taak probeert te volbrengen, maar een metafoor voor wie die persoon ontmoet waarvoor men bereid is te vechten en zijn leven wil mee delen, ook al vereist dat het aanleren van bepaalde ninja-technieken. Met de voorganger ‘Reboot’ (2016), mocht het vijftal rekenen op buitenlandse belangstelling met als kers op de taart een tournee aan de zijde van Blues Pills. ‘Ninja’ moet nu hun ambitie om internationaal door te breken kracht bij zetten. Met zangeres Heidi Kristine Solheim hebben ze alvast een frontdame aan boord die van aanpakken weet en er rotsvast in geloofd dat ze het gaan maken.
Paul Van de gehuchte


Jimi Hendrix als idool
Heidi Solheim groeide, net als de overige muzikanten van het Noorse Pristine op met blues en hardrock. Hun fascinatie voor artiesten als The Beatles, The Eagles, Led Zeppelin, Grand Funk Railroad en Jimi Hendrix is er nog altijd. Toen ze in 2010 met Pristine begonnen en eigen nummers gingen schrijven was het vooral de muziek van die laatste die de doorslag gaf. Het leek hen vanzelfsprekend dat ze kozen voor blues en hardrock. Die muziek zit bij hen diep verankerd en dat zal allicht nooit veranderen.

De muzikanten zaten niet alleen wat muziek betreft op dezelfde lijn. Ze droegen allen bijvoorbeeld ‘flared' jeans, broeken met van die wijde pijpen, erg in de mode tijdens de jaren zeventig en sinds een paar jaar terug van weggeweest. Eigenlijk alles wat seventies gerelateerd is, daar vielen ze in blok voor. 

Een natuurlijk proces
Het vraagt elke keer een inspanning om een nieuw album aan te vatten. Het hoofd leegmaken, alles wegcijferen, de concentratie, opnieuw van nul beginnen. 2016 was voor Pristine een memorabel jaar. Er werd veel getoerd en live opgetreden. Terug thuis was het tijd om te herbronnen. Op de planning stonden voor januari 2017 studio opnames met rood aangestipt. Heidi had dus niet zoveel tijd om op haar lauweren te rusten. Aan de piano kiemen de nieuwe ideeën. Ze luisterde ook naar ouder materiaal dat op de plank was blijven liggen en misschien nu nog dienst kon doen. Songs schrijven is voor haar een natuurlijk proces. Na verloop van tijd heb je plots twaalf nieuwe nummers. Rest nog alleen ze in een definitieve vorm te gieten.    

Er bestaan wat misverstanden over de snelheid waarin ‘Ninja’ werd ingeblikt. Het is wel een feit dat de belangrijkste en voornaamste opnames in slechts één dag werden afgerond. Pristine probeerde om zo dicht mogelijk het groepsgeluid te benaderen van een live concert. Ze speelden alles in één keer live in de studio. Een uitputtende bezigheid, want achteraf bleek iedereen helemaal uitgeteld. De afwerking met aanvullende opnames nam een drietal dagen in beslag. Ze gingen daarbij wat frivoler en creatiever om met ideeën dan op hun eerdere releases. Het was een wat andere werkwijze dan wat ze gewend waren. Het blijft hoe dan ook een huzarenstukje om in zo korte tijd alles in kannen en kruiken te hebben.

Meestal wordt beweerd dat de meest recente plaat van een artiest zijn beste werk is tot nu toe en Heidi is het daar volmondig mee eens. Volgens haar torent ‘Ninja’ op alle gebied boven de rest uit. Ze is heel gelukkig met het eindresultaat. Heidi: ’Ninja is my newest baby’.


Uit het eigen leven gegrepen
Voor de teksten baseert de zangeres zich op haar eigen wedervaren en ervaringen uit haar persoonlijk leven. Zo beschrijft ze in ‘You Are The One’ hoe het was om op te groeien in haar geboortedorp op het vasteland niet zo veraf van het boven de poolcirkel gelegen Tromsø. De reden waarom ze amper vijftien jaar oud wegtrok uit de kleine gemeenschap was omdat ze aan de muziekacademie wou gaan studeren. Gelukkig steunden haar ouders haar voor de volle honderd procent en kon ze verhuizen naar het ook als studentenstad bekend staande Tromsø. In haar tienerjaren was Heidi een buitenbeentje. Ze voelde dat zelf ook zo aan. Ze was een spring-in-'t-veld, excentriek, anders dan de andere kinderen. Ze hield van lachen, zingen en optreden. De gesloten samenleving en heersende, puriteinse dorpsmentaliteit probeerden haar te muilkorven. Echter zonder succes. Na de verhuis brak voor Heidi een fantastische tijd aan. Na enkele jaren kwam ze daar ook in contact met haar bandmaten en was de geboorte van Pristine een feit.

Ze leerde van haar ouders dat je altijd je gevoel en je hart moet volgen, mits je aardig bent en respect toont ten overstaan van andere mensen. Het is een mooie leefregel: Wees lief en beleefd, maar ook vastberaden. Laat je niet afschrikken om zelfbewuste keuzes te maken en je eigen leven te leiden.

Sociale media
Het leven van veel jongeren speelt zich vandaag grotendeels af op sociale media. Jongens en meisjes zijn vergroeit met hun tablet en smartphone. Iedereen kan op het Internet (valse) profielen aanmaken en zijn gedachtengoed spuien, zonder zich daar verder vragen bij te stellen. En dan heb je nog de recente tendensen als alternatieve waarheden, het manipuleren van nieuwsfeiten en gewoon schaamteloos liegen. Het kan allemaal. Soms loopt het dramatisch af met zelfdodingen als gevolg. Heidi vindt dat, vooral dan jonge mensen, beter moeten geïnformeerd worden over hoe sociale media correct te gebruiken. Sommigen gedragen zich als een losgeslagen projectiel en dat is beangstigend. Het brengt het slechtste in hen naar boven. Bijvoorbeeld, Noorwegen kende ook een immigratiestroom en wat er dan al niet werd gezegd en geschreven. Ronduit beschamend.

Heidi heeft twee stiefkinderen en maakt zich zorgen. Je kunt zoveel regels bedenken als je wil, maar opvoeding begint thuis. Welke waarden verdedig je als ouder en welke waarden wil je meegeven aan je kinderen? 

Zelf heeft ze alleen maar een Facebook account. Die gebruikt ze vooral om professionele en praktische redenen en niet zozeer om haar eigen persoon te profileren. Vooral dan haar eigen muziek en die van Pristine promoten. Voor haar is het in de eerste plaats een business platform.


Leven met kritiek
Met kritiek kan ze wel leven. Al kan haar gemoedsgesteldheid nogal wisselen. De ene dag voelt Heidi zich supersterk en ongenaakbaar, de andere dag een klein meisje dat aan alles twijfelt. Ze is een zeer gevoelig persoon met een hevig temperament. Ze leest zowat alles wat over Pristine wordt gepubliceerd. Het is uiteraard gemakkelijker om met positieve kritiek om te gaan. Maar ze probeert ook de meest irritante, idiote of zelfs kwetsende dingen die worden geschreven een plaats te geven en te begrijpen. Het voelt aan als een proces dat ze moet doorlopen. Eenmaal dat achter de rug is kijkt ze terug vooruit, op naar een nieuwe uitdaging. Altijd zijn er wel obstakels die je moet overwinnen. Wat de commentaren ook zijn, het zal haar niet beletten om door te gaan met het schrijven van liedjes en het spelen van muziek.  

Iets wat Heidi is opgevallen en haar ook heeft verrast is het feit dat vrouwen onderling erg gemeen uit de hoek kunnen komen en elkaar bij wijze van spreken naar de keel vliegen. Als voorbeeld haalt ze een interview aan met Madonna waarin ze haar ervaringen deelt als vrouw en artieste in de door mannen gedomineerde muziekindustrie. De beschouwingen erna waren heel scherp en soms zelfs beledigend, zeg maar onder de gordel. En het waren vooral vrouwen die snoeihard naar haar uithaalden. Vooral dan op haar fysieke verschijning. Dat ze botox gebruikt en siliconen borsten heeft. Alsof dat haar recht van spreken en het uiten van meningen zou verminderen. Tegelijk hallucinant en fascinerend.

Jeugdnostalgie
In ‘The Parade’ blikt Heidi terug op haar jeugd. Er was toen een goed uitziende wat oudere man in het dorp. Hij was één van de weinige die zich een blitse auto kon veroorloven. Bijna dagelijks paradeerde hij ermee door de straten van het dorp. In die tijd een hele gebeurtenis. Vrouwen vielen bij bosjes voor zijn charmes en wilden maar wat graag mee een ritje maken. Zelf voelde Heidi zich te jong, maar anders had ze ook wel gehengeld naar een date met de lokale casanova. Gezien haar leeftijd toen is het beeld dat ze er van heeft bewaard misschien te veel geromantiseerd, maar het is wel een mooie en blijvende herinnering, waardig genoeg om er een song aan te wijden. 

Zelf heeft ze nooit een auto gehad. Ze tuft rond op een oude, jaren zeventig, Tempo bromfiets. Een echt cool transportmiddel is het niet, maar daar maalt ze niet om. Heidi geeft liever geld uit aan vinylplaten. Of steekt het in één van haar muzikale projecten. Zo heeft ze in 2012 een solo album opgenomen (‘Found’) en het jaar daarop een cd met muziek voor kinderen (‘Dinosaus’).
   

In open lucht
Pristine heeft echt wel een prominente plaats in het leven van Heidi. Naast zangeres en leverancier van liedjes neemt ze ook het management voor haar rekening. Ze houdt zich bezig met de administratie en het verdere reilen en zeilen van de band. Daarom blijft er niet zoveel tijd over voor andere dingen. Het meeste van haar vrije tijd brengt ze door met haar gezin. Ze houdt er ook van om zoveel mogelijk tijd buitenshuis door te brengen. Niet dat ze de natuur intrekt om lange trektochten te maken, maar na een wandeling ’s avonds bij een kampvuur zitten vindt ze best leuk en gezellig. Sinds enige tijd is ze vanuit het noorden van Noorwegen verhuist naar het zuiden en het klimaat is erg verschillend. In Tromsø is het acht à negen maanden ook overdag donker met maar af en toe wat licht. Het zit in haar genen om van zodra de zon schijnt naar buiten te lopen om van het zonlicht en de warme zonnestralen te genieten.    

Ze probeert ook om elke dag een halfuurtje te gaan joggen, maar gezien de dagelijkse drukte lukt dat niet altijd. Het is nochtans voor Heidi het ideale moment om de mallemolen kort stop zetten, alles te reflecteren en gelijk te overschouwen.

Goed en slecht
Eén van haar betere eigenschappen is dat Heidi over elk onderwerp kan en wil praten en discussiëren. Ze is heel empatisch, gevoelig ook ten overstaan van mensen en met wat er zich om haar heen afspeelt. Ze wil het beste voor iedereen. Helpen waar het kan en de best mogelijke vriend zijn die men zich kan dromen. Ze probeert het goede in iemand te ontdekken en naar boven te brengen. Maar, het is een mes dat aan twee kanten snijdt. Zo is ze gemakkelijk beïnvloedbaar en dan kan het al eens minder aangenaam worden, wanneer de emoties het overnemen van het gezond verstand. 

Geloven in een betere wereld
Heidi is positief ingesteld. Ze gelooft nog in een betere en schonere wereld voor iedereen. Ze moet het bijna geloven, want wat is het alternatief? Mensen kunnen als de wil er is, verandering brengen. Wederzijds elkaar waarderen en zonder vooroordelen open staan voor iedereen. Tenslotte zijn we allemaal verschillend, maar we zijn wel allen mensen. Mocht iedereen beginnen met zijn eigen kinderen te overtuigen dat het mogelijk is om dingen te veranderen en tegelijk tegenover anderen achting en consideratie te tonen, dat zou ons al een eind op weg helpen. 

Haar stiefkinderen zijn elf en zes jaar oud. De jongste heeft recent de platencollectie ontdekt en mag nu op eigen houtje platen afspelen op de platenspeler. Voor haar is het een dagelijks ritueel geworden. Ze omringt zich met platen en wil ze allemaal beluisteren. Voorlopig maakt ze een selectie op basis van wat er op de hoes staat. De eigenlijke muziek moet ze nog leren kennen. Als je het mij vraagt maakt dat kind een fabelachtige tijd door, want muziek is het venster op de wereld, de springplank voor een fijn en vol leven.


Selffish

Selffish
He She Them Us
Serein
Selffish is het pseudoniem voor de Letse muzikant Andrejs Eigus. Bracht eerder al een paar albums uit op het legendarische Thinner label, +371 Records en Headphone Commute. Voor de release van ‘He She Them Us’ vond hij onderdak bij het Welshe Serein. De naam Selffish is ontstaan uit het idee van de irrelevantie, een absurde oefening met woorden als 'egoïstisch', 'schelpdieren' en ‘plank vis’ die op zich niets met elkaar gemeen hebben. Volgens Eigus is de maatschappij aan het doordraaien dus wat maakt het uit welk alias je kiest om je aan de wereld kenbaar te maken? Belangrijk in het werk van Andrejs zijn veldopnames. Daarvoor trekt hij rond in de omgeving van zijn thuisstad Riga. Daar kan hij zich terugtrekken uit het turbulente stadsleven om tot rust te komen. De schoonheid en vredige uitstraling van het platteland hebben een positieve werking die ook tot uiting komt in zijn muziek. De hoekstenen bestaan uit de eerder genoemde veldopnames en elektronische hulpmiddelen. Daarnaast speelt Eigus zelf piano en gitaar en overige live instrumenten als contrabas en saxofoon worden ingespeeld door gastmuzikanten. De muziek van Selffish is heel minutieus opgebouwd. Elke noot of geluid heeft een functie, is tot in de kleinste details uitgewerkt. Ze maken deel uit van Andrejs zijn eigen intieme domein van klanken. Zijn geluidssculpturen zijn ongemeen helder en sereen. ‘He She Them Us’ reflecteert tijd en ruimte en belichaamd naast de pracht ook, het doelloze en de vluchtigheid van ons bestaan.

ghUSa

ghUSa
Öswedeme
Dooweet Agency

ghUSa staat voor ‘God Hates Us All’ en ‘Öswedeme’ voor ‘Old SWEdish DEath MEtal’. Zo heb je al wat aanwijzingen om de nieuwe worp van dit Franse combo te kunnen situeren. ’28 Days Later’ is een wat onverwachte, instrumentale en melodieuze introductie, erg verwant met traditionele hardrock. Vanaf ‘H’ is het echter alle hens aan dek en gooit het vijftal er de beuk in. Op overtuigende wijze brengen ze hun old school death metal. IJzersterke, soms supersnelle gitaarriffs, door merg een been gaande oerschreeuwen en een mokerende ritmesectie zijn je deel. Ook de talrijke variaties in tempo zijn een pluspunt. Ze doen hun Zweedse helden, denk aan Bloodbath, At The Gates, Dismember, Entombed, Grave en Edge Of Sanity, alle eer aan. ‘Flying In A Dark Dream’, het meest tot de verbeelding sprekende nummer bewaren ze voor het laatst. Echt een beestige track. Toch heeft ghUSa nog een verrassing in petto, want na een dertig seconden stilte komt er nog een ‘hidden track’ uit de boxen geknald. Voor verbeeldingskracht zullen ze geen prijs winnen. Toch is dit een sterk album van een gedreven act met een grote admiratie voor de Europese bakermat van death metal.   

zondag 28 mei 2017

Térébenthine

Térébenthine
Visions
Atypeek Music
Een drummer en een gitarist, meer vraagt het soms niet om een muzikaal avontuur op poten te zetten. We hebben het hier over een duo afkomstig van Châlons en Parijs en niet te verwarren met de gelijknamige, vijfkoppige, instrumentale, prog rock band met als uitvalsbasis Clermont-Ferrand. Eigenlijk zegt de albumtitel alles. Voor Guillaume Barre en Raphaël Giacomelli is de constellatie van Térébenthine hun manier om te ontsnappen aan het keurslijf van de maatschappij. Muziek als uitlaatklep en een hulpmiddel om hun eigen muzikale visie aan de wereld kenbaar te maken. De invloeden zijn legio en gaan van noise over jazz en prog rock naar krautrock, sludge, math rock tot post rock. Een breed gamma waar ze voluit gebruik van maken. De vele wendingen in stijl en tempo zorgen voor een gevoel van rusteloosheid, jachtigheid maar ook gevoeligheid, lichtheid, vrijheid. Een vlucht vooruit waar zowel wanorde als orde heerst en ook de donkere roerselen van het innerlijk aan de oppervlakte komen. Het tweetal flirt met dissonantie, maar pakt ook uit met onstuimige riffs en is ronduit onvoorspelbaar. De melancholische fragmenten staan haaks op de snelle ritmes. Het leidt soms tot verbluffende effecten zoals in het meesterlijk geconstrueerde ‘Poupée Charette’, de voelbare intensiteit van ‘Un Jour Encore’ of de weemoedige teneur van ‘Mer Noire’. Hun verhaal beperkt zich tot zes nummers met nog in de staart een verborgen kleinood, een explosieve en speels opgevatte ‘hidden track’.

Winfield

Winfield
Rock ’N’ Roll Ist Krieg
Dooweet Agency
Vier ‘badass’ rock-’n-rollers uit Frankrijk. Deze Normandiërs hun hardrock variant werkt aanstekelijk. Lekker ruig gezongen, onweerstaanbare meezing refreinen, potige riffs, vette sleaze gitaren, machtige grooves, aangedikt met minder voor de hand liggende instrumenten als mondharmonica, banjo, steelgitaar, didgeridoo, akoestische gitaar en piano. Voor geraffineerde teksten of kunstzinnige titels moet je niet bij Winfield aankloppen. De enige onderwerpen die de vier heren nauw aan het hart liggen zijn drank, vrouwen, seks en rock-’n-roll. Geen finesse, originaliteit ‘nada’ en toch ga je helemaal uit de bol op nummers als ‘Kingdom Of Gold’, ‘Blonde Savage Queen’, ‘Badass Rock ’N’ Roll’, ‘Hell Or High Water’  Soms halen ze hun voet even van het gaspedaal en dan kost het hen toch wat moeite om de focus te houden. ‘The Opening’, een titel waar ook lang is over nagedacht, is een weinig zeggende introductie. Het zorgt er wel voor dat ‘Kingdom Of Gold’ loeiend hard van start gaat. Knal in het midden zorgt het hummende ‘El Tequito’ voor een kleine verpozing en adempauze. De overige tracks hebben elkeen specifieke kenmerken, maar laten toch voornamelijk de gitaren spreken. Behalve dan het slappe ‘Alcohol Song’. Te horen aan het gewauwel had men net de neut die er teveel aan is achterover geslagen. ‘Rock ’N’ Roll Ist Krieg’ is verre van een topplaat. Wel een schijfje dat voor oppervlakkig, maar soms o zo nodig vertier zorgt.  

Duality

Duality
Archeology EP
Dooweet Agency
Franse progressieve metal en metalcore band die zich voorstelt met een drie nummers tellend schijfje. De songs zijn complex, fragmentarisch en traag van opbouw. We missen vooral dynamiek en schwung. Het kwintet dwaalt wat moedeloos en doelloos rond. ‘Reborn’ zit volgestouwd met riffs die over elkaar heen tuimelen. Zanger Julien probeert verschillende stemtimbres met elkaar te verzoenen. Als hij gewoon zingt is hij verre van toonvast. Het rauwe krijsen gaat hem iets beter af. Ook in ‘Osiris’ springt men een beetje van de hak op de tak. Er zit niet echt geen lijn in de breaks en tempo verschuivingen. ‘The Clockwork In Reverse’ is in hetzelfde bedje ziek. Ondanks verwoede pogingen tot dramatiek en theatraliteit zitten er te weinig momenten in die je naar de keel grijpen. We zullen het maar wijten aan hun jeugdige onbezonnenheid en toch wel wat overschatting van het eigen kunnen. Nee, met deze ‘Archeology EP’ maakt Duality geen al te beste beurt.    

Anne-Marie Giørtz

Anne-Marie Giørtz
Capital Punishment For Cars
Grappa / PIAS
Noorse zangeres die actief was bij combo’s als Ab Und Zu, Trio De Janeiro, Guttormsen & Ekholt Storband en haar eigen Anne-Marie Giørtz Band. Haar eerste soloplaat ‘Breaking Out’ dateert van 1983. Voor haar meest recente solo uitstap ‘På Egne Vegne’ moeten we terug naar 2009. Anne-Marie staat bekend als jazz zangeres, maar heeft heel wat meer in haar mars. Een veelzijdigheid en flexibiliteit die hier uitgebreid ten toon wordt gespreid. Naast Giørtz zelf tekent ook jazz muzikant en theater componist Guttorm Guttormsen voor een aantal van de composities. Het merendeel van de teksten zijn van de hand van de in 2011 overleden Amerikaanse dichteres Fran Landesman. De twee kunstenaressen waren tientallen jaren, tot de dood van Landesman vriendinnen en Fran bevoorraadde Anne-Marie al die tijd maar al te graag met nog niet gepubliceerde gedichten en liedjesteksten. Voor elke tekst is gezocht naar de meest passende muzikale omlijsting en zangstijl. De songs vormen een breed klanktapijt waarbij allerlei componenten van verschillende muziekgenres worden getoetst en ingebed. Aan de uiteinden liggen pop en jazz en tussenin mag je proeven van indie rock, avant-garde, ambient, wereldmuziek en experimentele rock. Dit alles maakt ‘Capital Punishment For Cars’ tot een gedurfd, intens, fascinerend, dynamisch, explosief en intiem album. De heldere en doorleefde vertolking van de teksten zijn tegelijk een krachtig statement. De vele variaties in stemming, intonatie en tempo zorgen bij iedere luisterbeurt dat je nieuwe details ontdekt. Zes jaar hebben we moeten wachten, maar als je dan uitpakt met een heerlijke langspeler als deze ‘Capital Punishment For Cars’ dan maal je daar niet meer om. Luister en geniet.

p.o.p.

p.o.p.
Ikebana
FMR
p.o.p. staat voor psychology of perception, de psychologie van de waarneming. Het project telt vier eenheden, doorwinterde muzikanten met een lange staat van dienst in de electro akoestische muziek, avant-garde, free jazz, improvisatie en moderne, hedendaagse muziek. Hun composities op deze ‘Ikebana’ zijn minimalistisch, flexibel, vreemd gestructureerd, sensueel. De instrumenten zijn tot op het bot uitgebeend, soms nauwelijks te herkennen, maar ze palmen de ruimte in en veranderen telkens van positie. De titel is een verwijzing naar de Japanse kunst van het bloemschikken. Volgens de makers van ‘Ikebana’ heeft alles te maken met perceptie. Verbind je de songtitels aan de muzikale beleving of haal je ze net uit elkaar en beschouw je hen als afzonderlijke entiteiten? Kunnen bloemstukken samengaan met arrangementen? Kun je hun kleuren en geuren vertalen in geluiden? Allemaal vragen die je uitnodigen om deel te nemen aan en deel uit te maken van het proces. In het Japanse bloemschikken is het zoals in de samenleving. Je streeft naar het ultieme, naar de perfectie. Er heerst discipline, het is de betrachting om de natuur dichter bij de mens te brengen, waarbij bepaalde regels in acht worden genomen. Er is een zekere verwantschap met het maken van geluidssculpturen. Ook al krijg je soms de indruk van niet: Toch moet alles bij elkaar passen, op elkaar zijn afgestemd, één geheel vormen met lokatie en tijd. De vrijheid van interpretatie maakt het dan weer heel persoonlijk. De vier muzikanten maken dankbaar gebruik van die mogelijkheid om vrij te musiceren en vormen tegelijk een strikte entiteit. Een wonderlijke plaat deze ‘Ikebana’ van p.o.p.

sleepmakeswaves

sleepmakeswaves
Made Of Breath Only
Pelagic Records
Met instrumentale (post)rock is het altijd oppassen geblazen. Ten eerste is er een overvloed aan dergelijke bands, ten tweede zit iedereen in het postrock en -metal circuit in elkanders vaarwater. De kunst bestaat er in om niet te verzeilen in eindeloos durend en oninteressant gitaargefriemel of nietszeggende solo’s. Het Australische sleepmakeswaves heeft dit goed begrepen en kiest voor een progressieve rock variant om hun muziekpalet te verrijken en tegelijk de luisteraar te verrassen. Met hun derde album ‘Made Of Breath Only’ varen ze zelfverzekerd en onvervaard een eigen koers. De groep heeft zowaar een perfecte formule gevonden om postrock opnieuw uit te vinden. De composities zijn schitterend van opbouw. Pakkende riffs en grooves worden afgewisseld met meer abstinente, maar zeer stemmige passages. Een mooi voorbeeld daarvan krijg je in ‘The Edge Of Everything’. De titelsong is in al zijn eenvoud een pareltje. In de mix gooien ze ook naar metal neigende gitaarerupties en vullen waar nodig aan met elektronische effecten die het groepsgeluid nog voller maken. In ‘Midnight Sun‘ gaat het van frivool naar heftig. Het uitdijende en stormachtige ‘Glacial’ is van een hemelse schoonheid. In het afsluitende ‘Hailstones’ wordt de spanning trapsgewijs opgevoerd en dan onverwacht op geraffineerde wijze weer afgebouwd. De keuze van de producer - ze lieten andermaal hun oog vallen op Nick DiDia (werkte onder meer met Pearl Jam, Rage Against The Machine, Incubus en Powderfinger) - biedt ook een meerwaarde. DiDia slaagt erin om het groepsgeluid te optimaliseren en zo een maximum aan effect te sorteren. Ontegensprekelijk is dit één van de betere instrumentale rockplaten van de afgelopen jaren.

Norman Westberg

Norman Westberg
Jasper Sits Out
Room40

Norman Westberg zal wel het meest bekend zijn als gitarist van de experimentele act Swans en de soloplaten van Jarboe. Sinds 2012 brengt hij regelmatig eigen werk uit. Twee van zijn releases, ‘The All Most Quiet’ en ‘MRI’ kregen we nog vorig jaar toegestuurd. Bij Room40 zijn ze fan van Norman, want begin dit jaar bracht het label het oorspronkelijk in eigen beheer in 2014 verschenen ‘Jasper Sits Out’ opnieuw uit. De titel verwijst naar de familie mascotte en metgezel van Westberg, een schattig ogend hondje luisterend naar de naam Jasper, intussen spijtig genoeg overleden. Naast de twee reguliere tracks krijg je hier als extra een derde compositie, speciaal opgenomen voor deze heruitgave. Opmerkelijk blijft toch dat de gitarist enkel gitaar en enkele pedalen als instrumenten gebruikt om zijn composities gestalte te geven. Aan de hand van loops slaagt Norman er in om de geluidsstructuren verder uit te diepen en meerder lagen over elkaar heen te draperen. Het repetitieve karakter zorgt voor een bijzondere ambiance. Als luisteraar word je meegezogen in het spectrum. Het hypnotiserende effect laat je alle besef van tijd en ruimte verliezen. ‘Homeset Trunc’ klinkt wat grimmiger, imminent en lijkt wel naderend onheil te voorspellen. Later wordt de sfeer enigszins omgebogen en krijgen we meer een wirwar van geluiden, licht psychedelisch tot kosmisch van aard. Bonus ‘A Particular Tuesday’ klinkt meer cinematografisch met een tragische en weemoedige ondertoon. Wel heel mooi, doch een beetje droef. ‘Jasper Sits Out’ blijkt alweer een fijn werkstuk. Kan alleen maar aanraden om er meerdere keren grondig naar te luisteren.

Primal Age

Primal Age
A Silent Wound
Deadlight Entertainment / Dooweet Agency

Het Franse, uit Rouen afkomstige Primal Age, moet het vooral hebben van zijn live optredens. Het is en blijft een kernzaak voor elke band. Oog in oog staan met een publiek, het is de ultieme test. En het spekt ook de bankrekening. Als het op het maken van platen aankomt is de productie aan de lage kant. Primal Age werd opgericht in 1993 en op hun conto staan naast een split cassette en cd, twee eigen langspelers en één mini album. Hun laatste plaat, ‘The Gearwheels Of Time’ dateert van 2010. Ze zijn nu terug aan het front verschenen met een vier nummers tellende ep. Drie ervan zijn nieuw. De laatste, ‘To Jeff…’ is een medley van Slayer songs, een eerbetoon aan de in 2013 overleden gitarist van Slayer, Jeff Hanneman. Met ‘A Silent Wound’ herdenken ze ook Mika Adjennian, de vorige zomer overleden labelbaas van Customcore Records. Primal Age staat bekend als één van de eerste Franse acts die een mix bracht van heavy metal en hardcore. De drie nieuwe tracks laten een bevlogen vijftal horen dat meteen alle registers opentrekt in ‘The Whistleblowers Vs. W.H.O.’ en de daarop volgende titelsong. Ook ‘Counterfeiters Of Silence’ is verschroeiend snel en hard. In ‘To Jeff…’ hoor je eerst als een soort van intro de stem van Hanneman gevolgd door fragmenten van Slayer klassiekers als ‘South Of Heaven', ‘Dead Skin Mask’, ‘Raining Blood’. Eindigen doen ze met een stukje van ‘Angel Of Death’ en nog eens ‘Raining Blood’ als finale. Een mooi eerbetoon. Hopelijk luidt deze ep een nieuwe start in voor Primal Age. 

Visible Cloaks

Visible Cloaks
Reassemblage
Rvng Intl.
Visible Cloaks zijn Ryan Carlile en Spencer Doran. Die laatste heeft een bijzondere interesse voor  Japanse synthesizer muziek en bracht in 2010 de verzamelaar ‘Fairlights, Mallets And Bamboo - Fourth-World Japan, Years 1980-1986’ uit met werk van onder meer Yellow Magic Orchestra’s Haruomi Hosono en Ryuichi Sakamoto. Later volgde nog een tweede luik en een gelijkaardige, tweede serie met als titel ‘Music Interiors’. Die verregaande belangstelling komt nu ook tot uiting in Visible Cloaks zijn tweede album ‘Reassemblage’. De titel verwijst naar de gelijknamige documentaire, opgenomen in Senegal, van de Vietnamese cineast Trinh T. Minh-ha, waarin hij probeert aan te tonen dat je een andere cultuur nooit volledig kunt doorgronden of ontcijferen. Zoals we in onze huidige maatschappij dagelijks ondervinden krijgt het zoeken naar toenadering soms een averechts effect en wordt de kloof met andere civilisaties alleen maar groter. Het duo gebruikt zijn kennis van hun voorlopers in Japanse synthesizer muziek en construeert een eigen muzikaal landschap. Aan de hand van computers, synthesizers, keyboards, sequencers en effectapparaten worden onderling commando’s doorgegeven via het MIDI proces. Virtuele Japanse instrumenten zoals shakuhachi en koto gaan hier samen met door vocoders bewerkte stemmen, vogelgetsjilp, gamelan kommen, geluiden van water of glas en de reeds genoemde MIDI technieken. Tot stand komt een vreemde cluster van klanken uit de oude en nieuwe wereld. ‘Reassamblage’, een poging tot globalisme om zo verschillende culturen dichter bij elkaar te brengen. De indruk ontstaat, net als in de documentaire, dat de muzikale verscheidenheid netjes in elkaar kan overvloeien, doch ook een muur kan opwerpen, een hindernis waar je niet overheen kunt. ‘Reassamblage’ is een album dat zich moeilijk laat classificeren, maar dat wel intrigeert. 

Miguel Angel Tolosa

Miguel Angel Tolosa
Ephimeral
Sofa Music
Tolosa is een Spaanse componist en geluidstechnicus die zijn tijd verdeeld tussen Madrid en Keulen. Hij studeerde met Antoine Beuger in het Duitse Haan en electro akoestische muziek met Jean Claude Risset en Eduardo Polonio in Madrid. Op zijn palmares staan heel wat albums waar hij achter de knoppen zat en ook het aantal labels dat zijn werk publiceerde is lang. Eén van de bekendste uitvoerders van zijn werk is misschien wel het Trio Arbós. Voor zijn eigen releases gebruikte hij het pseudoniem Ubeboet of ook nog m_. ’Ephimeral’ is het eerste werkstuk dat hij onder zijn eigen naam uitbrengt. De opnames namen vier jaar in beslag en vonden plaats op verschillende locaties. Centraal gegeven is hoe muziek een invloed heeft op het verstrijken van tijd. De tijdsruimte of tijdspanne waarin geluiden doorklinken, met als extra inbreng emotionele elementen. Het is ook een zoektocht naar de schoonheid van klanken en geluiden. De titel verwijst naar het vergankelijke, het voorbijgaande, het vluchtige dat moeilijk te vatten is. De duur van de composities is heel verscheiden net als de muzikale impressies en weergaves. In die opzichten is het een heel persoonlijk en intiem opus waar Tolosa zijn gevoelens laat spreken en de luisteraar een inkijk geeft op zijn eigen leefwereld en meer galactisch, het universum. Muziek, niet altijd even toegankelijk, maar die wel aanspoort om te blijven luisteren en je fantasie de vrije loop te laten. Beeldrijk met verschillende gradaties van beklemming en ontzag tot verpozing en relaxatie.    

Quad

Quad
Quad
Sulatron Records
Gary Ramon kennen we van het tot de verbeelding sprekende Sun Dial. Een eerste plaat verscheen in 1990 (‘Other Way Out’). Voorheen had hij andere projecten lopen met onder meer Modern Art, Mystery Plane en The Ordinary, Om maar te zeggen dat Ramon altijd een bezige bij is geweest. Toen Sun Dial het loodje legde en het een periode (zes jaar) inactief was startte hij met Quad een soloproject. Daarvan verschenen er drie titels in kleine oplages: ‘Quad’ in 1997, een jaar later ‘Q’ en ‘Live ICA June 1997’ in 2004. ‘Quad’, ook wel ‘Quad 1’ genoemd, kreeg een eerste heruitgave op het Acme label in 2005. Vandaag is het Sulatron dat het album opnieuw uitbrengt op oranje vinyl in een gelimiteerde oplage van 500 stuks. Met Quad liet Gary zich inspireren door andere, eerdere obscure en illustere muzikanten en acts als Silver Apples, Terry Riley, Ash Ra Tempel, Amon Düül en bands uit de stal van platenmerken als Cosmic Courier, Ohr en Brain. Ramon bouwt aan dromerige en zweverige geluidssculpturen opgetrokken uit componenten van Indische muziek, psychedelische rock, trance, ambient, drone en elektronische muziek. De kern bestaat uit het vorm geven aan de onstoffelijke, bovenzinnelijke en abstracte materie die deel uitmaakt van de kosmos. De muziek is heel gedetailleerd en de connectie met Sun Dial blijft doorschemeren. Als gitarist spelen de sitar en elektrische gitaar een voorname rol. De voor mij meest imaginaire song is ‘Projection’, maar ook de andere twee, beduidend langere composities zijn zeker niet te versmaden. ‘Quad’ is een zeer relaxte plaat met tijdloze muziek die je laat mijmeren, dagdromen. Een uitnodiging voor meditatie en bezinning. Heilzaam voor zowel het lichaam, de geest als de ziel. 

Electric Moon

Electric Moon
Stardust Rituals
Sulatron Records
Met ‘Stardust Rituals’ is het Duitse Electric Moon toe aan de release van zijn vijfde langspeler. In vier van elkaar verschillende tracks brengt het trio een bloemlezing en schetst het een prima beeld van wat krautrock als genre zoal te bieden heeft. Electric Moon heeft ook een reputatie hoog te houden en doet dat hier met overtuiging. Multi-instrumentalist Sula Bassana vormt al sinds jaren een team met zijn levenspartner Komet Lulu (basgitaar en zang). Drummer Marcus Schnitzler, ook actief in The Spacelords, maakt de bezetting compleet. De vier nummers zijn in de loop der tijd geëvolueerd en bijgespijkerd tot hun huidige vorm. De oudste ‘Stardust (The Picture)’ dateert van 2014 en werd eerder reeds uitgebracht als een instrumentaal stuk op twee live albums. De kosmos is hier het centrale gegeven. De luisteraar krijgt de kans om mee te reizen in het ruimteschip van Electric Moon. Men krijgt een venster voorgespiegeld waarin de diepe roerselen van het innerlijke en de vele verscheidenheden van het uiterlijk worden herleidt tot een simultaan bestaan in de oneindigheid van het universum. ‘The Loop’ begint als een rustige en bedaarde song met orgel en effectvolle stem als voornaamste ingrediënten. Halverwege neemt de gitaar het over en gaat in duel met het orgel waarbij men ook volop gebruik maakt van allerlei effecten. Het reeds eerder aangehaalde ‘Stardust (The Picture)’ is feller. Een venijnige acid rock song, afgewisseld met meer kosmische tendensen en licht Oosterse impressies. Bulkt van spiritualiteit. Verwijst ongetwijfeld naar de afbeelding van Ganesha die de hoes siert. Net als ‘Astral Hitch Hike’ waar Electric Moon op zoek gaat naar het occulte en de geestelijke manifestatie waarbij de energie van de ziel zich losmaakt van het menselijk lichaam. Die twee werelden en dat ze tegelijk onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn is ook het thema van het meer dan twintig minuten breed uitgesmeerde ‘(You Will) Live Forever Now’. Heel wat facetten en elementen uit psychedelische rock, Indische muziek, acid rock en krautrock geven kleur aan deze compositie. De opbouw is traag en misschien iets te fragmentarisch, maar blijft toch boeien tot het einde. 

Scritikall

Scritikall
Draft
Dooweet
Eind 2012 opgericht legt het viertal zich meteen toe op een totaalspektakel om hun nummers live te brengen. Het auditieve en visuele vinden ze even belangrijk en moet perfect op elkaar afgestemd zijn. De songs waarmee ze al ruim een jaar toeren en positief werden onthaald tijdens hun concerten hebben ze nu op plaat gezet. Het voordeel van deze werkwijze is dat men goed op elkaar is ingespeeld. Voor de moderne, technische metal variant waar Scritikall voor staat is dat eigenlijk een vereiste waar je niet omheen kunt. Slechts zes tracks sieren deze ‘Draft’. Wel goed voor vijfendertig minuten hedendaagse metal. De invloeden zijn legio en het gezelschap gebruikt elementen uit verschillende genres (death metal, hardcore, metalcore, progressieve metal en post metal) om een eigen groepsgeluid te distilleren. Het kwartet houdt ervan om met verrassende tempowisselingen uit te pakken zonder daarbij het melodieuze aspect uit het oog te verliezen. Met ‘Max. 1’, lassen ze een moment van bezinning in en gaat men even de spirituele kant op. Die veelzijdigheid is een niet te versmaden ingrediënt dat het geheel naar een hoger niveau tilt. Keerzijde van de medaille is het eerder beperkte stembereik van zanger/gitarist Soufièn Daïr. De rauwe keelklanken ten spijt blijft de zang eerder vlak en monotoon. Wat we ook missen is een beetje verbeeldingskracht en eigenheid. De kwaliteit is er wel, maar Scritikall blijft de geijkte paden bewandelen. Eigentijdse metal uit Frankrijk kan de laatste jaren op veel bijval rekenen. Benieuwd of dit ook het geval gaat zijn met deze ‘Draft’ van Scritikall.

Karma Zero

Karma Zero
Monsters
Dooweet Agency
Frans kwintet uit Nantes dat uitpakt met een heus concept album. Daarin voert men de monsters en creaturen op uit populaire griezelfilms en horror stripverhalen zoals The Mummy, Dracula, Bride Of Frankenstein, Wolfman, Creatures From The Black Lagoon. Die worden gelinkt aan en gebruikt als metaforen voor onze huidige samenleving en maatschappelijk bestel. De band brengt een mix van metalcore, deathcore en hardcore. Vocaal bestrijkt men een breed spectrum gaande van hels geschreeuw tot diep gegrom en beenharde grunts. De groep maakt goed gebruik van invloeden van bestaande acts en pikt er hier en daar een graantje van mee. Zo komt men tot een ‘totaal’ geluid, een ideale mix van gevatte riffs, doortastende ritmes, verschillende schakeringen in zang en verrassende wendingen met soms zelfs pakkende melodieën. Nog eens sporadisch aangevuld met filmdialogen wat voor nog meer afwisseling zorgt. Alle namen opsommen van andere bands die in één van de tien songs hun kenmerken nalaten is onbegonnen werk. (De elfde is hun heel strakke en eigengereide interpretatie van Korn’s ‘Blind’.) In elke track zit er wel iets van herkenning en word je meegezogen in de energieke en ‘monsterlijke’ ambiance die Karma Zero tentoonspreidt zoals in het verwoestende ‘Trapped’, het monumentale ‘Alone’ en al even indrukwekkende ‘Modern Prometheus’. Met deze ‘Monsters’ komt Karma Zero in het kielzog van die andere Franse metal helden, Gojira en Dagoba. Een voorbeeld van hoe vandaag moderne metal je van de sokken blaast.