maandag 4 september 2017

Cheer-Accident

Cheer-Accident
Putting Off Death
Cuneiform Records
In het spectrum van de avant-garde en progressieve rock zijn er ook bands die heel productief zijn. Eentje is dit collectief uit Chicago: Cheer-Accident. ‘Putting Of Death’ is plaat nummer achttien op hun palmares. Nochtans dateert hun vorige ‘No Ifs, Ands Or Dogs’ (2011) al van zes jaar geleden. Cheer-Accident heeft echter een lange staat van dienst (opgericht in 1981) en is ‘één van de pioniers in het Amerikaanse avant-rock circuit. Het ensemble telt vandaag maar liefst veertien muzikanten. Dat je hier met een uitzonderlijke act te maken hebt wordt al meteen duidelijk in het elf minuten lange ‘Language Is’. Een uitgekiende compositie met een waaier aan instrumenten en onverwachte wendingen. Alleen het storend gekraak op het einde vonden we maar niks. Even dachten we zelfs dat het schijfje beschadigd was geraakt. Cheer-Accident pakt uit met verschillende vocalisten. En ook al wordt er soms onorthodox ‘getest’, elk hebben ze een aangename, welluidende stem, strelingen voor het oor. Resulteert onder meer in het wondermooie ‘Immanence’. Met ‘Wishful Breathing’ en ‘Falling World’ gaat Cheer-Accident op een zeer uiteenlopende wijze meer op de experimentele toer.  De laatste wint het op punten door de combinatie van noise en scherpe gitaareffecten met de blazerssectie. ‘More And Less’ krijgt met allerhande percussie een exotisch tintje.  Alweer helemaal top is het meerstemmige ‘Lifetime Guarantee’. Zowel de dames als de heren zijn erg goed bij stem. Een schitterend arrangement laat ook de talrijke instrumenten elk op hun beurt in het voetlicht treden. Afsluiten doen ze met ‘Hymn’ een eerder rustige, doch fraaie track. ‘Putting Off Death’ is een aanrader voor wie graag muziek hoort waar spanning, beleving, inhoudelijk sterke teksten en zonderlinge zijsprongetjes de dienst uitmaken.

Miriodor

Miriodor
Signal 9
Cuneiform Records
Uit dezelfde stal als Thinking Plague komt het uit Quebec afkomstige, maar nu in Montreal residerende Miriodor. Naast hetzelfde label zijn er ook muzikale verwantschappen, onder meer door de gemeenschappelijke link met de RIO beweging. Ook het ontstaan van de groep situeert zich net als bij Thinking Plague begin de jaren tachtig en erg productief zijn ze ook niet. De afgelopen dertig jaar verschenen er slechts acht studio albums. ‘Signal 9’ is hun negende schijf en is opgedragen aan de vorig jaar op 10 februari overleden multi-instrumentalist en mede oprichter van Miriodor, François Émond. Zijn heengaan trof vooral de oudere groepsleden. Het deed hen terugdenken aan hun beginjaren en de vele mooie herinneringen die daar aan gekoppeld zijn. De andere initiatiefnemer, toetsenist Pascal Globensky is nog altijd aan boord. Globensky verwijst als metafoor naar Miriodor als een vreemde planeet wiens bewoners op een mysterieuze manier proberen te communiceren met de mensen op aarde. Elke nieuwe plaat is voor Miriodor een stimulans voor het vinden van muzikale ingevingen die ze voor het eerst kunnen uitproberen. Improvisatie is daarbij onontbeerlijk. Daarnaast is er ook het fantasierijke karakter en de excentrieke, soms grappige benadering, maar ook de mooie, meeslepende melodieën die blijvend bekoren. Soms komen ze tijdens korte passages ook heftig voor de dag. Elke compositie heeft zo zijn aparte wendingen en bizarre uitwassen. Je hoeft je geen moment te vervelen. Met ‘Signal 9’ belicht Miriodor de talrijke facetten die hun muziek rijk is en waar jazz, progressieve rock en modern klassiek en avant-garde een heus collectief vormen.     

Thinking Plague

Thinking Plague
Hoping Against Hope
Cuneiform Records

De eerste elpee van de Amerikaanse formatie Thinking Plague (opgericht in 1982) was het twee jaar later uitgebrachte ‘...A Thinking Plague’. De band is nog steeds actief en aan het roer staat nog altijd gitarist en componist Mike Johnson. Hij is enige overlever van de originele bezetting. Naast rock, folk en kamermuziek heeft Mike een passie voor moderne, 20ste eeuwse, klassieke muziek. Thinking Plague wordt dan ook gezien als het boegbeeld van de Amerikaanse tak van de van oorsprong Europese ‘Rock In Opposition’ (RIO) beweging met onder meer als vertegenwoordigers Henry Cow, Art Bears, Aranis, Present, Guapo en Art Zoyd. De composities van Johnson zijn bedoeld om live te worden uitgevoerd. Onder meer door het verloop van muzikanten en de complexiteit van de muziek vraagt dit heel wat voorbereiding en moet er dan ook vaak worden gerepeteerd. Wat dan weer zijn weerslag heeft op de platen productie. Voor hun vorige langspeler moeten we al terug naar 2011. Had ‘Decline And Fall’ nog een doemscenario en leek het wel de voorbode van de Apocalyps, dan bieden Mike en co. de luisteraar met ‘Hoping Against Hope’ een sprankje hoop, al blijft dit allicht een illusie. Met Bill Pohl werd voor het eerst een tweede gitarist ingehaald. Dit zorgt niet zozeer voor een hoger rock gehalte. Zijn inbreng spitst zich meer toe op het meerstemmige aspect waarbij elke individueel instrument zijn rol speelt binnen de context van het ensemble. De teksten zijn kritisch en belichten thema’s als religieus fundamentalisme, kapitalisme en economie, militarisme en hun al dan niet onderlinge overeenstemming. Het is telkens een avontuur om alle instrumenten, inclusief de soepele stem van zangeres en accordeoniste Elaine di Falco te leren onderscheiden. De muziek is veeleisend, dynamisch en gecompliceerd samengesteld. Je moet er doorheen met een fijne kam. Zo krijg je een gevoel van emotionele verbondenheid die je moet helpen in het vinden van een uitweg, een corridor om te ontsnappen aan een wereld van chaos en oproer. Avant-garde progressieve rock op zijn best.     

thisquietarmy

thisquietarmy
Democracy Of Dust
Midira Records
Het was geleden van ‘Altar Of Drone’ (2014) dat Eric Quach, alias thisquietarmy onder de vleugels van Midira nog een plaat had uitgebracht. Niet dat hij in de tussentijd heeft stilgezeten, want bij diverse andere labels verschenen een vijftal werkstukken op verschillende geluidsdragers. Tijdens een tournee met Labirinto bracht Quach heel wat tijd door in de Dissenso studio in de Braziliaanse metropool São Paulo. De daar tot stand gekomen opnames zijn gegenereerd uit een paar synthesizers (Moog Little Phatty en Korg MS2000B). Terug thuis finaliseerde hij de tracks door er nog enkele gitaar parten aan toe te voegen. De songstructuren lopen uiteen en zijn opgebouwd uit verschillende lagen. Aan de basis liggen meermaals zich herhalende drone geluiden. Bij andere zijn het de synthesizers die de boventoon voeren. De geïntroduceerde gitaar effecten variëren van huilerig en ijl tot greinig en bars. Een diversiteit die leidt tot uiteenlopende sensaties en impressies. Heel aangrijpend is het herhalende karakter van ‘New Home Of Mind’ en het daarop volgende industrial getinte ‘The Harbinger’. ‘A World Without Power’ wordt gedomineerd door van uit het onderbewustzijn subliminaal gestuurde patronen die je naar een ander universum voeren. ‘Nobody’s Free Until Everyone’s Free’ ligt in het verlengde, maar klinkt door de snellere impulsen meer gejaagd en dijt naar het einde toe uit tot een chaotische carrousel van geluiden. Alweer een zinderende release van thisquietarmy.  

Struggler

Struggler
The Gap
Vitarka Records

Onder de lezers met een wat meer gezegende leeftijd zal de naam Struggler misschien niet helemaal onbekend in de oren klinken. Deze iconische groep zag het levenslicht in maart 1979 en behoorde samen met Red Zebra, De Brassers, Siglo XX, Aroma Di Amore en Rudolf Hecke (Company Of State) tot de toen nieuwe generatie van Belgische wave en punk bands. Struggler is nooit helemaal van het schouwtoneel verdwenen en is door de jaren heen (sporadisch) blijven optreden. Wat releases betreft is hun laatste wapenfeit een in 1999 in eigen beheer uitgebrachte cd single: ‘Life Update +’. En nu is er dus deze nieuwe schijf ‘The Gap’. Slaat letterlijk een brug tussen hun elpee ‘It Was A Very Long Conversation But At The End We Didn't Shake Hands’ van 1982 en Struggler anno 2017. Niet alle songs zijn nieuw. Sommige oudjes zoals ‘The Past Won't Burn’, ‘The Perfect End’, ‘Obligation’, ‘Recrudesce’ en de toenmalige single ‘Wanted / Don’t Care’ kregen een opfrisbeurt. Je herkent in die laatste de jeugdige rebellie tegen de maatschappij en de gevestigde waarden. Ook de punk attitude blijft overeind. Dit zijn muzikanten die veel hebben meegemaakt en hun vele omzwervingen en overwonnen moeilijkheden omzetten in creativiteit en slagkracht. Kenmerken van het nieuwe materiaal zijn een grotere hang naar artistieke meerwaarde en beter uitgewerkte songstructuren waarin noise, cold wave en postpunk elementen de dienst uitmaken. Leidt tot een handvol uitstekende tracks als ‘Obstacles’, ‘Poeha!’, ‘Key 17’, het felle op elkaar afgestemde tweeluik ‘Shrapnel’ plus ‘Black Age’ en niet te vergeten de titelsong die doet denken aan Minimal Compact zaliger. Struggler is helemaal terug en hoe!

Enderie

Enderie
Tape 1
A Guide To Saints
Achter de naam Enderie gaat Andrew McLellan schuil, producer, geluidstechnicus en muzikant afkomstig uit Brisbane, Australië. Was onder meer actief in Cured Pink, Soft Power en Kitchen’s Floor. Is een liefhebber van repetitieve, analoge samples en percussie. Maakt daarbij ook dankbaar gebruik van de cut-up techniek. ‘Tape 1’ is een lo-fi project waar je sporen terugvindt van hardcore, new wave, techno, noise, illbient, glitch en industrial. Andrew zijn muziek is een exploratietocht. Hij tracht de intensiteit en het hectische van het leven in een grootstad weer te geven. De benadering van elk van de zes tracks is telkens anders. Het zijn evenveel verschillende aspecten van het ‘buitenleven’ die McLellan vanuit zijn raam ziet. De omliggende woontorens zorgen naarmate de uren verstrijken voor differentiaties in licht en schaduw in zijn kamer. Naarmate de plaat vordert wordt de sfeer grimmiger, rauwer en killer. Diverse technieken van geluidsvervorming doen hun intrede in ‘Stopped Memory’ en versterken het herhalende en hypnotiserende effect. ‘Attack The Power Of The Hordes’ is gebed in pure industrial, ook hier met sterke, iteratieve impulsen. Het in 2015 live opgenomen en onweerstaanbare ‘Sore’ nodigt uit tot wild dansen/bewegen. Het oudste nummer ‘It's A Feasible Featuring To Be Here’. Dateert van 2013 en is het lichtjes exotische sluitstuk van dit intrigerend en fascinerend plaatje.

Emphasis

Emphasis
Black.Mother.Earth
Geenger Records

Groep uit Kroatië die niet aan zijn proefstuk toe is. Dit is na ‘Elements Of Morrow’ (2007) en ‘Gliding Over All’ van 2013 hun derde album. Gaandeweg heeft deze act zijn groepsgeluid verder verfijnd door het toevoegen van nieuwe facetten en door meer aandacht te besteden aan de melodieën, doordringende riffs, typische postrock gitaargeluiden en een veelvoud aan percussie. De laatste toevoeging op deze ‘Black.Mother.Earth’ bestaat uit de introductie van een doom metal variant. Het tempo ligt laag en de ritmesectie klinkt zwaar en log. Opener ‘Muna’ is pompeus en mengt door middel van samples en de koorzang modern en klassiek, ambient en symfonisch door elkaar. Wordt uitgevoerd door verschillende gastzangers. In ‘Iam' worden we begroet door oerschreeuwen die eerder geforceerd overkomen. ‘Black Silt’ begint met een heftige en heerlijke groove, die langzaam als de mist oplost in een ijl en kil postrock landschap. Ook hier komt de rauwe zang niet goed uit de verf. Zit ergens ver in de mix en dat is misschien maar goed ook. Loopt naadloos over in ‘Rivers Under’. Is een beetje een vergelijkbare song, maar maakt een meer solide indruk. ‘Captains Of North’ is een fraai geconstrueerde track, maar met ‘The Quiet Roads’ heeft men het beste bewaard voor het einde. Furieus nummer, gedreven en monolitisch. Valt deze derde schijf muzikaal nog mee, dan heeft Emphasis op vocaal vlak nog heel wat werk voor de boeg.

THE HIRSCH EFFEKT

THE HIRSCH EFFEKT
Eskapist
Long Branch Records / SPV
Zelf omschrijft dit trio uit Hannover zich als een ‘indie-electro-post-punk-metal-DIY’ band. Hun artistieke ambities reiken inderdaad ver. Hun muziek is de facto erg complex, met een hoge moeilijkheidsgraad van uitvoering, doch die ook bijwijlen verdrinkt in net die netelige samengang van techniciteit. Luisteren naar de ‘Eskapist’ is een afmattende bezigheid. Je wordt met zoveel springere en muzikale capriolen om de oren geslagen dat je er het noorden bij verliest. Ook tekstueel gaat men de grote thema’s niet uit de weg. Het vluchtelingenvraagstuk, de opmars van het rechtspopulisme of de problematiek van het alcoholisme komen allemaal aan bod. De titel van de plaat verwijst naar de neiging om de werkelijkheid te ontvluchten in plaats van die kwesties aan te pakken. Wat voor mij als storend overkomt is het hoge ‘core’ gehalte (art-, math- en emocore) waar men dan een modern klassieke passage aan koppelt, om dan weer genadeloos toe te slaan in een poging om de trommelvliezen aan flarden te blazen. Twee van de meer om het zo te stellen, toegankelijke nummers zijn ‘Inukshuk’ en ‘Acharej’. Het magnum opus is zonder enige twijfel het veertien minuten durende ‘Lysios’. Echt wel een harde noot om te kraken. ‘Eskapist’ is op zijn minst ongewoon scherp en virulent en geen spek voor de bek van iedereen.

Voodoma

Voodoma
Gotland
Pride & Joy Music
Duitse gothic band uit Düsseldorf die in 2012 debuteerde met het album ‘Bridges To Disturbia’. Hun tweede ‘Secret Circle’ verscheen in 2014. Daar werd voor het eerst beroep gedaan op een aantal gastmuzikanten. Dezelfde modus hanteren ze ook op hun nieuwe plaat ‘Gotland’. Deze keer waren de gastrollen voor onder meer Maike Flüshöh (Mayze), Ollie Bölke (Seelensturm) en Bernemann van de thrash metal legende Sodom. ‘Gotland’ opent veelbelovend met twee interessante tracks. Zowel ‘Shine’ als ‘Love Is Falling’ vertonen elk op hun manier wat theatrale trekjes. De eerste met zijn verheven, fraaie intro en het pompeuze vervolg. De tweede met zijn treffende synthesizer lijnen. Het zou me zelfs niet verwonderen mocht die laatste als single worden gelanceerd. De songs die erna komen lijden bijna allemaal aan hetzelfde euvel. Drijvend op gekunstelde en hoogdravende melodieën probeert men de zwaktes van de composities te camoufleren. De ene keer al met meer meeval dan de andere. Elk nummer bevat ook wel meeslepende elementen als rake refreinen en/of catchy riffs. Zo liggen ‘Close To You’ en ‘What We Die For’ helemaal in verlengde van ‘Love Is Falling’. Met ‘Way Of The Damned’, ‘Shadow’ en ‘Arise’ krijg je ook een drietal erg onsmakelijke liedjes in de maag gesplitst. ‘Gotland’ is een zeer wisselvallige plaat, doch misschien wel de beste van Voodoma tot nu toe. 

Cloakroom

Cloakroom
Time Well
Relapse Records
Amerikaanse band opgericht in juni 2012. Brachten met ‘Further Out’ een eerste langspeler uit 2015. ‘Time Well’ is hun tweede, maar wel hun debuut bij Relapse Records. Het is geen verrassing dat Cloakroom bij dit label is terecht gekomen. Het is een groep die er perfect bij past en de kwaliteitsmuziek levert waar platenmerk om bekend staat. Cloakroom brengt een tamelijk rustige indie rock variant met elementen gelicht uit doom, stonerrock, post-hardcore en shoegaze. Het trio is afkomstig uit Northwest Indiana. Een regio met als trekpleisters Lake Michigan en de Indiana Dunes. De muzikanten van Cloakroom wenden hun geboortestreek met zijn ruwe landschappen en uitgestrekte, agrarische landelijke gebieden aan als inspiratiebron. Het tempo is aan de trage kant, maar wel expressief en uitdijend. De algemene teneur is somber en neigt zelfs naar depressief. Komt onder meer door de krakende en andere effectvolle gitaar gedreven passages en het door de drums en basgitaar aangestuurde downbeat ritme. Voeg daar de bedrieglijk zoete en rustige melodieën aan toe, die soms naar indie pop refereren en je krijgt een goed beeld van het Cloakroom groepsgeluid. Tot mijn favoriete nummers reken ik ‘Concrete Gallery’, het bespiegelende ‘Sickle Moon Blues’, de fraaie titelsong en het licht psychedelische ‘The Passenger’.

Helfir

Helfir
The Human Defeat
My Kingdom Music

Net als Ecnephias is Helfir een Italiaanse act, actief in het dark rock en gothic metal segment. Waar eerstgenoemde een vijf man sterke bezetting telt, doet Helfir, alias voor Luca Mazzotta, alles in zijn eentje. Zijn muziek is erg melancholisch en passioneel, de ambiance verwijst naar decadente en libertijnse stemmingen. Zijn zangstijl en muzikale omlijsting varieert en doet soms denken aan Anathema, Antimatter of Porcupine Tree. De teksten op ‘The Human Defeat' gaan over de weerbaarheid van de aarde tegenover de ingrijpende en soms verwoestende inmenging van de mens. Zoals de titel laat vermoeden delft die laatste het onderspit. Mazzotta laat zijn gevoelens spreken. Soms rauw en heftig, doch overwegend emotioneel en kwetsbaar. Zijn klassieke studies laten hun invloed gelden, zowel compositorisch als in de uitvoering. Akoestische instrumenten worden afgewisseld met keyboards en programming. Zo schippert hij tussen kille electro uitbarstingen, meer ingetogen fragmenten met hemelse zang, die op hun beurt worden afgewisseld met erupties van schorre grunts. Opener ‘Time In Our Minds’ is daarvan een goed voorbeeld. Futuristische geluiden komen aan bod in het lang uitgesponnen ‘Climax 2.0’ en het op industrial geënte ‘Mechanical God’. Alle goede intenties ten spijt blijven na menige keer luisteren alleen de eerder genoemde songs overeind.

ECNEPHIAS

ECNEPHIAS
The Sad Wonder Of The Sun
My Kingdom Music
Italiaanse band die al bestaat sinds 1996, maar pas in 2005 met ‘November’ een eerste demo uitbracht. Combineert teksten over occultisme en mysticisme met een muzikale waaier bestaande uit gothic, doom, dark wave en melodieuze metal. Namen die ze zelf naar voor schuiven om hun muziekstijl te duiden zijn Paradise Lost, Tiamat, Type O Negative, Fields Of The Nephilim en Moonspell. Met ‘Inferno’, ‘Necrogod’ en ‘Ecnephias’ brachten ze eerder al een heuse trilogie uit. Met zijn naar eigen zeggen betoverende charme moet deze ‘The Sad Wonder Of The Sun’ (hun zesde album) de luisteraar naar hogere sferen voeren. Frontman en zanger/gitarist Mancan doet hard zijn best om gevarieerd voor de dag te komen. Hij blijft steken in goede bedoelingen. Vooral de grunts, zijn ondermaats en monotoon. En ook zijn basstem klinkt soms geforceerd. Men gaat ook prat op het zuiderse temperament en de mediterraanse insteek, maar slaat wel de bal helemaal mis in een ondingen  als ‘Nouvelle Orleans’, Maldiluna’ en ‘A Stranger’. Na verschillende luisterbeurten maken ook de overige tracks weinig los. Meer nog, in zijn geheel is dit een obscuur plaatje uit de tweede divisie. Wat ook voor een stuk verklaart waarom ik nog nooit van Ecnephias had gehoord. Valt er überhaupt wel iets positief te vermelden? We vonden met ‘Gitana’ en ‘Povo De Santo’ toch een paar nummers die je toch nog als verdienstelijk of redelijk kunt omschrijven.

Vanora

Vanora
Momentum
Crime Records
Vanora, wat witte golf betekent, is een Noorse, progressieve metal band afkomstig uit Oslo. Vijf jonge kerels gaan hier inventief te werk en brengen een kruisbestuiving van diverse metal stijlen. Vocalist Konrad Sandvik kan zowel etherisch als des duivels klinken. Messcherpe gitaarriffs worden afgewisseld met akoestische parten. Men maakt ook veelvuldig gebruik van een batterij synthesizers die variaties op de mat leggen van industrial over prog rock tot electro. De beenharde ritmesectie doet denken aan Meshuggah. Qua techniek en compositorisch zijn dit vijf zeer getalenteerde muzikanten. Door de moeilijkheidsgraad en de combinatie van een veelvoud aan instrumenten komen de nummers echter nogal kil en afstandelijk over. Alleen in ‘Mask’, ‘Echo To The World’, ‘Poles Apart’ en ‘Laughing Windows’ voel je enige emoties doorsijpelen. Vanora is een hybride vehikel waar ook al of niet bombastische koortjes en een paar exotische snaarinstrumenten hun weg vinden. Voer dus voor de specialisten en liefhebbers van het reeds genoemde Meshuggah, TesseracT, The Contortionist en aanverwante acts.

Radio Moscow

Radio Moscow
New Beginnings
Century Media

Vorig jaar tekende dit Amerikaanse trio nog met ‘Live In California’, voor één van de betere live albums die in 2016 werden uitgebracht. Een echte achtbaan met jankende gitaarriffs, ronkende bastonen, splijtende drumslagen en rauwe, doorleefde zang. Radio Moscow, de wind in de zeilen, houdt die ambiance en sfeer vast op hun inmiddels vijfde studioalbum. ‘New Beginnings’ is meer dan een hint naar de overstap van Alive Naturalsound Records naar Century Media als nieuwe label. Radio Moscow neemt een magistrale doorstart waarbij men meteen alle registers opentrekt. Het drietal klinkt gewoon fantastisch. Het drietal heeft blijkbaar energie op overschot. Met veel afwisseling, snel en gedreven, bouwen ze een feestje van stevige blues- en hardrock. Een wervelwind van intense door psychedelica en acid gedreven songs boren zich diep in de gehoorgang en stellen de trommelvliezen op de proef. De muziek van Radio Moscow is diep verankerd in de gouden jaren zestig. Denk aan Jimi Hendrix, Blue Cheer, Cream, MC5, The Pretty Things en The 13th Floor Elevators. Ondanks de specifieke genre kenmerken en het groeiende aantal bands dat in dezelfde, kleine vijver vist, etaleert Radio Moscow zich als een unieke act. Luister naar verpletterende nummers als ‘Pacing’, ‘New Beginning’, ‘Dreams’, ’Deceiver’, Last To Know’ of het sombere en zwaarmoedige ‘Pick Up The Pieces’. Ook zuiver instrumentaal (‘Woodrose Morning’, ‘New Skin’) blazen ze je van de sokken. Wie daar stoïcijns onder blijft is echt wel een koele kikker. 

Brant Bjork

Brant Bjork
Europe ´16
Napalm Records

Brant Bjork kennen we vooral van zijn doortocht bij Kyuss (waarvan hij medeoprichter was) en Fu Manchu. Naast nog enkele andere projecten (Ché, Brant Bjork And The Bros, Mondo Generator, Vista Chino, Kyuss Lives!) begon hij te werken aan een eigen solocarrière. Zijn eersteling ‘Jalamanta’ verscheen in 1999. Zijn laatste en achtste album ‘Tao’ verscheen in september van vorig jaar. ‘Europe 16’ is zijn eerste live plaat met als officiële releasedatum 22 september. Voor Brant het juiste moment, want in de herfst begint hij aan een nieuwe tournee, de Gree Heen Fall toer die hem onder meer naar de Melkweg (4/10), Effenaar (5/0) en Botanique (8/10) brengt. De onvolkomenheden van een live concert hebben hun charme. En zeker in een wat vuige stijl als stonerrock komt dat erg goed over. Brant Bjork ontpopt zich hierin als een meester. Zijn insteek brengt de goede oude tijd terug van legendarische festivals als Woodstock, Isle Of Wight of Altamont, Monterey en Newport Folk, waar het er soms hectisch en chaotisch aan toeging. De tijd ook van de flower power waar de vrije liefde alom werd beoefend. De heren hun muziek zit stevig gebeiteld in de jaren zeventig van de vorige eeuw en op gepaste tijden ‘ontspoort’ men in psychedelische uitspattingen en geflipte solo’s. In de tragere stukken gaat men voluit voor vettige bluesrock, lome sludge en logge doom. Brant Bjork zorgde in Berlijn voor één van die magische avonden. De lucht voelt droog aan en met de blik gefixeerd op het Westen waar aan de horizon de roodoranje gloed van de zon langzaam uitdooft, is het genieten geblazen van een bijna anderhalf uur durend festijn stonerrock van de bovenste plank. Heerlijk en puur.

maandag 31 juli 2017

FESTIVALVERSLAG TONS OF ROCK 2017

FESTIVALVERSLAG
TONS OF ROCK
HALDEN - 22, 23 & 24 JUNI 2017

Tons Of Rock is vandaag het enige metal festival in Noorwegen en één van de grootste in Scandinavië. Dit jaar was het toe aan zijn vierde editie en liep van 22 tot en met 24 juni. Bijzonder aan Tons Of Rock is de locatie: Een fort op een dertig kilometer van de grens met Zweden. Er zijn drie podia (Fort West, Tent Stage en Huth Stage). Evenveel dagen krijgen de metal liefhebbers er een grote verscheidenheid aan acts voorgeschoteld. Er is voor elk wat wils.
Tekst: Paul Van de gehuchte


DONDERDAG
MARKY RAMONE (6), de oude punkrocker - inmiddels 65 jaar -mocht op donderdag om 16 uur het startschot geven. Van sfeer viel er op dat tijdstip weinig te merken. De meeste bezoekers stonden dan ook nog aan te schuiven want het nog vroeg en aan de ingang waren er strenge veiligheidscontroles. De set bestond uit een rondje ‘best of’ van wijlen de Ramones. Als enige overlever van de illustere punkband mag drummer Marky uiteraard aanspraak maken op de songcatalogus van de Ramones. Nochtans heeft hij sinds 2006 met Marky Ramone’s Blitzkrieg zijn eigen groep en die heeft toch al een viertal albums op zijn conto staan. De aanpak was identiek aan een Ramones optreden. De muzikanten probeerden het wel, maar jammer genoeg sloeg het vuur sloeg nooit echt in de pan. Gezien de omstandigheden eigenlijk niet zo verwonderlijk. 

Aangezien een aantal bands elkaar overlapten op de twee andere podia moesten er de rest van de dag en ook de twee volgende dagen keuzes worden gemaakt. We gaven de voorkeur aan BÖLZER (6,5) in de tent en lieten Chain Home links liggen. Het Zwitserse duo geniet al enige erkenning en hun album ‘Hero’ van eind 2016 oogstte veel bijval. Ze brengen een verruimde interpretatie van death en black metal waar folklore, hekserij, mythologie en oude culturen een plaatsje krijgen. Toch werd het deels een teleurstelling. Te wijten aan wisselvallig songmateriaal en een slechte geluidsbalans. 

Met ELUVEITIE (7) op het hoofdpodium was de stap naar de middeleeuwen, maar een paar honderd meter ver. Bij het eveneens uit Zwitserland afkomstige gezelschap staat hun liefde voor het oude Helvetia centraal. Traditionele en klassieke instrumenten als doedelzak, fluit, viool, draailier, Keltische harp en mandola gaan samen met drums en elektrische gitaren. Hun mix van Keltische volksmuziek en melodieuze death metal viel in de smaak bij de inmiddels sterk in aantal toegenomen festivalgangers. Het was ook hun tweede doortocht, want in 2015 waren ze al eens van de partij op Tons Of Rock. De hoge nood aan een adempauze noodzaakte ons om Entombed A.D. ongemerkt te laten passeren.

 
Fort West maakte zich dan op voor de passage van TNT (6,5). De Noren speelden een thuismatch en in navolging van vele andere acts kozen ze ervoor om één van hun oude platen nog eens van onder het stof te halen. Hun keuze viel op ‘Tell No Tales’ dat dertig jaar geleden werd uitgebracht. Met Tony Harnell hebben ze een uitstekende zanger in huis, doch er is meer nodig om een goed concert neer te zetten. Het werd een zeer voorspelbare vertoning waarbij de doos met rockclichés tot op de bodem werd geledigd. Helemaal uit de tijd en oubollig, zo komt de muziek van ‘Tell No Tales’ nu over. 

Om ANEKDOTEN (9) te zien hadden we een steile klim voor de boeg langs het kasseiweggetje dat je naar de Huth Stage brengt. Pluspunt: Valt de muziek tegen dan kun je met volle teugen genieten van het prachtige panorama. Anekdoten is één van de betere, maar ondergewaardeerde, progressieve rockbands. Staan garant voor mooi geconstrueerde composities en komen live heel wat robuuster uit de hoek dan je zou verwachten. Ze brachten een een korte, maar prachtige en homogene set. Een hele verademing na de holle hardrock retoriek van TNT. Het tijdschema liep intussen een beetje in de war. Voor een deel het gevolg dat we geen tijd hadden voor Candlemass, noch Bombus.


Met het gekke en kleurrijke combo TURBONEGRO (8,5) zit je altijd goed. Hun homo erotische uitstraling, toespelingen op seks in het algemeen, grapjes over de Zweden (‘We are near the border of Sweden. So there you have the Swedes and on the other side of the border civilization’) komen altijd lekker binnen. Zanger Tony ‘The Duke Of Nothing’ Sylvester loopt te pronken met zijn tatoeages, harige bierbuik en vestigt de aandacht op zijn kruis in een zelf gemodelleerde korte jeansbroek. De massa geniet en zingt uit volle borst mee met weinig verbloemende liedjes als ‘Stroke The Shaft’, ‘Hot And Filthy’, ‘Fuck The World’ en ‘Blow Me (Like The Wind)’.



Dan terug de heuvel op voor MYRKUR (6,5). Deense, klassiek getrainde multi-instrumentaliste die zo wel kan slaan als zalven. Verdiept zich in obscure, gitzwarte black metal. Haar luide gekrijs sneed door merg en been. De frêle passages kwamen minder goed uit de verf. De klassieke bezetting (bas, gitaar, drums) fnuikte enigszins het magische effect en de mythische impact van op plaat. Stelde live toch enigszins teleur. 

De hoogmis van dag 1 zou worden opgedragen door ROB ZOMBIE (9) die voor het eerst Noorwegen op zijn reisroute vond. Niet helemaal correct, want naar eigen zeggen was hij er lang geleden al eens geweest, begin de jaren negentig, als voorprogramma van Danzig. Rob is een begenadigd entertainer, soms wat wispelturig. Als voorbeeld: Hij lanceerde twee opblaasbare alien poppen in het publiek. De bedoeling was dat die over de hoofden zouden surfen tijdens ‘Well Everybody’s Fucking In A U.F.O.’ Ze geraakten echter maar twee meter ver. Rob en co. waren ‘not amused’. Het nummer werd afgebroken en zichtbaar geërgerd, één van de veiligheidsmensen wat verwijten naar het hoofd slingerend, liep Zombie zelfs het podium af. Gelukkig bleef het bij een bevlieging. Rob herpakte zich en bracht een vlammende versie waarmee hij alle ergernissen van zich afgooide. Gitarist en rechterhand John 5 is een bijkomende attractie op zich. Hij verzorgt mee de show en is één van de beste (metal) gitaristen ter wereld. Zijn gitaarsolo was er eentje om duimen en vingers af te likken. Ook al bezat de lijst met liedjes geen grote verrassingen, dit live optreden was gewoon top. Een dergelijk hoogtepunt wilden we nog een tijd koesteren. Het toetje met Black Debbath hebben we dan ook overgeslagen.



VRIJDAG
Tweede dag op Tons Of Rock. Heel wat slechter weer dan gisteren met regenbuien en kille temperaturen. Men begon al vroeg, om 13u45 met Invaders op de kleinste van de drie podia: de Huth Stage. Op dezelfde locatie kwam daarna Divided Multitude. Progressieve rockers uit Noorwegen die al meer dan twintig jaar bestaan, maar zich nooit konden meten met acts als Shadow Gallery, Symphony X, laat staan Dream Theater. Maar er moesten alweer geschift worden en we besloten om ons vandaag te concentreren op de tent en het hoofdpodium. 

Dat een ruim deel van de geafficheerde bands uit Zweden afkomstig is hoeft niemand te verwonderen. De festivalsite ligt amper op dertig kilometer van de Zweedse grens. Daarom richt de organisatie zijn pijlen ook op het buurland. Als eerste mocht AVATAR (6,5) zijn opwachting maken in Fort West. Het in de bekende pakjes uitgedoste kwintet had precies zijn eigen aanhang in bussen laten aanvoeren. Bijna vanzelfsprekend viel bij hen hun optreden in de smaak. Van de rest ben ik niet zo zeker. De dag ervoor speelden ze in Duitsland en dat zat ze blijkbaar nog in de kleren. Het leek meer op het afhaspelen van een routineklus. Van enige opwinding was totaal geen sprake.

Op naar de tent voor de legendarische formatie DIAMOND HEAD (7), één van de koplopers van de NWOBHM. Opgericht in 1976 en na een tweede reünie terug actief sinds 2000. De huidige bezetting is een mix van nieuwkomers met onder meer zanger Rasmus Bom Andersen en oude rotten Brian Tatler (gitaar) en drummer Karl Wilcox. Met hun lange staat van dienst en een relatief nieuwe plaat (‘Diamond Head’ van 2016) hebben ze keuze zat om een mooie speellijst samen te stellen. Ze kozen voor een mix van oud en nieuw. Hoogtepunt was, hoe kan het ook anders, het destijds door Metallica opgepikte ‘Am I Evil?’ dat luid werd meegezongen.


Ex-Motörhead gitarist Phil Campbell is na de dood van Lemmy niet bij de pakken blijven zitten en toert nu met zijn eigen band PHIL CAMPBELL AND THE BASTARD SONS (6,5). Met zijn drie zonen aan boord is het een soort van familie onderneming. Todd, Dane en Tyla hebben de muzikale genen van hun papa geërfd. Dat zit helemaal snor. Het probleem ligt bij zanger Neil Starr. Die was meermaals nauwelijks hoorbaar. Zal wel voor een stuk te verhalen zijn op de technicus van dienst, maar dat de achtergrondzang soms luider en beter klonk zegt ook wel iets over Neil zelf. Naast de nummers van hun eigen eerste ep was het tijd voor een rondje covers van Ramones, Black Sabbath, Hawkwind en uiteraard Motörhead. 

Mij totaal onbekend, maar getipt door Pål Dimmen van Music Norway was SPIDERGAWD (8,5). Vier man sterk met onder meer een bassaxofonist in de rangen. Is een lichtjes gestoord kwartet dat een mix brengt van rock, blues, boogie, progrock, psychedelische rock en hardrock. Als je de namen leest van de muzikanten dan gaat er toch een belletje rinkelen. Twee van de leden, basgitarist Bent Sæther en drummer Kenneth Kapstad, kennen we nog van Motorpsycho. Op het podium staat het drumstel centraal. Met links en rechts de gitaristen en op een klein platform achter de drummer, saxofonist Rolf Martin Snustad. Zanger/gitarist en frontman Per Borten gaat net als de overige leden wild te keer. Eindelijk een concertje met peper in de reet en beestige songs. Naar later bleek de enige uitschieter van de dag. 


Zelf ben ik geen fan van EMPEROR (7). Had misschien de voorkeur moeten geven aan Rotting Christ, maar honger en dorst staken daar een stokje voor. De groep heeft een controversiële reputatie. Deze zoveelste reünie stond in het teken van de twintigste verjaardag van hun tweede album ‘Anthem To The Welkin At Dusk’. Complex, theatraal en met de nodige dramatiek en veel bombast bliezen ze bijna het fort aan diggelen. Het was lang geleden dat ze nog in eigen land hadden opgetreden, maar echt van harte was het niet. 

Tijdens de eerste editie van Tons Of Rock in 2014 waren ze nog hoofdact op dag 3. Maar de jaren eisen hun tol en onze helden van SLAYER (7,5) worden oud. Vroeger raasden ze onverstoord en genadeloos aan één stuk door. Nu moet er regelmatig een adempauze worden ingelast. Slayer brengt de songs die je van Slayer mag verwachten. Hebben natuurlijk ervaring en metier in overschot en dat heeft nog altijd zijn effect, doch de absolute hoogdagen van weleer, die komen niet meer terug. 


Dan even gaan piepen in de tent voor Jørn Lande en Trond Holter’s SWING OF DEATH (6). Het verhaal van Dracula (geeuw) opgedirkt met elementen uit opera, cabaret, theater, heavy metal en symfonische rock. Het enige wat mijn aandacht trok was een heus koor van een tiental wulpse deernen die mee het podium op mochten.  

Op naar de headliner van de avond DEVIN TOWNSEND PROJECT (7). Met de regen als spelbreker leek de opkomst de ganse dag door eerder aan de magere kant. Towsend staat bekend voor zijn ‘wall of sound’ en dat was nu niet anders. Ook zijn zangtechniek mag er met een bereik van vijf octaven best wezen. Veelzijdig in al zijn facetten zijn ook de songs opgetrokken uit verschillende lagen en componenten. Van bij aanvang was de sfeer beladen. De teneur was terneerdrukkend en zijn bindteksten over mannen met kleine piemels, behalve hemzelf dan, dat de wereld om zeep is, maar dat we gelukkig nog metal muziek hebben, waren niet van die aard om de stemming te laten omslaan. Devin slaagde er niet om het publiek op zijn hand te krijgen. Die ondergingen eerder de voorstelling en lieten lijdzaam de immense muur van geluid over zich heen denderen. Slechts laat in de set kreeg hij verder dan de eerste rijen de handen op elkaar met het ijzersterke ‘Grace’. Townsend probeerde ook daarna nog wel de boel op gang te krijgen, maar tevergeefs. Dit had toch veel weg van een afknapper.

ZATERDAG
Tons Of Rock mocht op dag 3 de zon verwelkomen. Er stond wel een stevige wind en die noodzaakte de organisatie later op de dag om de op een heuvel gelegen locatie van de Huth Stage af te sluiten, wegens te gevaarlijk. Gevolg was dat er een nieuw schema voor de Tent Stage in elkaar werd gebokst. 

In voornoemde tent mocht de Jack Link’s Beef Jerky wedstrijd winnaar WILDNITE (7,5) de debatten openen. De vijf sympathieke glam/sleaze rockers lieten zich van hun beste kant zien, inclusief zwarte mascara, kleurrijke bandana’s, ingestudeerde pasjes en een meer dan uitbundige zanger die zijn geluk niet op kon.

Eerste band in Fort West waren BLACK STAR RIDERS (7). De groep bestaat uit restanten van de laatst actieve Thin Lizzy bezetting en nieuwe muzikanten, met als meest recente aanwinst drummer Chad Szeliga. Brachten in 2013 een eigen eerste album uit ‘All Hell Break Lose’ en in februari dit jaar verscheen hun derde langspeler ‘Heavy Fire’. De nadruk lag bij die nieuwe release, al konden ze het ook niet laten om enkele Thin Lizzy klassiekers ten beste te geven. We kregen ook onze eerste drumsolo voor de kiezen van misschien wel de beste drummer die op vrijdag zou aantreden.

DELAIN (8,5) vierde zijn terugkeer naar Noorwegen met een zeer gesmaakte performance in de tent. Van bij de eerste noten hadden Charlotte Wessels en groep het publiek aan hun kant. De frontdame liet de gelegenheid niet voorbij gaan om dit maximaal te exploiteren. In haar enthousiasme liet ze zich meeslepen en ging aan het roepen wat minder fraai klonk. Het bleef gelukkig bij die ene uitschuiver. Er mag geen twijfel over bestaan: Delain is er helemaal klaar voor om pakweg volgend jaar Fort West in te nemen.

Het voorteken ook dat dit een topdag zou worden van de tot nu toe vier edities van Tons Of Rock. Te zien aan het vol gelopen plein was Fort West absoluut in de stemming om zijn luchtdoop te krijgen van het Australische AIRBOURNE (8). Rock-’n-roll is een simpel gegeven. Het gaat meer om attitude dan muziekkennis en daar is frontman Joel O'Keeffe de verpersoonlijking van. Rondhossen in de massa, met geopende blikjes bier gooien en ondertussen maar rammen en beuken. Het publiek lustte er wel pap van en ging, het zou die dag niet de eerste keer, helemaal uit de bol. 

ENSLAVED (8) in de tent was de volgende naam op ons lijstje. Kozen voor een set met ouder materiaal. Hoewel bestempelt als een black metal band is hun groepsgeluid veel ruimer opgevat. Ook live komt dit goed uit de verf. Technisch hoogstaand en bijwijlen zeer progressief getint wisten ze met nummers als Building With Fire’ en ‘Roots Of The Mountain’ in geen tijd het publiek in te pakken. 

Veel jongere metal fans liepen rond op het terrein van het Fredriksten en dat had alles te maken met de affichering van het Amerikaanse FIVE DEATH FINGER PUNCH (7,5). Brachten de laatste maanden een turbulente periode door met veel geruchten en insinuaties. De problemen met zanger Ivan Moody zijn bekend. Hij zit ondertussen in een ontwenningskliniek en het is Tommy Vext (ex-Divine Heresy en Snot) die hem tijdelijk vervangt tijdens de duur van hun Europese tournee. De struise mannen combineren een vette groove met schunnig taalgebruik, sloganeske en gemakkelijk mee te brullen teksten. Blijkbaar is dit vandaag voldoende om in de smaak te vallen. Was er een dak geweest dan ging het er spreekwoordelijk zijn afgegaan.


Voor SABATON (8,5) was de komst naar het Fredriksten een speciale gebeurtenis. Hun zesde album ‘Carolus Rex’ gaat over de Zweedse koning Karel XII. En laat het net in Fredriksten zijn dat de vorst op 30 november 1718 sneuvelde. Bij een inspectie van de loopgraven kreeg hij er vanop korte afstand een kogel in het hoofd. Vandaag is er nog altijd discussie of het projectiel werd afgevuurd door één van de Noorse troepen of dat het één van zijn eigen soldaten was die het fatale schot loste. Voor de duur van het concert leek Noorwegen weer even belaagd door een Zweedse leger. Sabaton speelde ‘Carolus Rex’ van begin tot einde. Zanger Joakim Brodén was erg onder de indruk en zelfs geëmotioneerd van het warme welkom dat hen te beurt viel. Het werd een spetterende show met alles erop en eraan. Een groep figuranten speelde zelfs temidden de muzikanten de belegering van de citadel en de dood van de koning na. Na het afwerken van ‘Carolus Rex’ was er nog tijd over voor een aantal extra nummers met als uitschieters ‘Primo Victoria’, ’Swedish Pagans’, ‘Shiroyama’ en ‘To Hell And Back’ waarmee een einde kwam een geslaagd driedaags festival op een een wel heel bijzondere locatie. We kijken nu al uit naar de volgende editie.







KADERSTUKJES

Introductie Tons Of Rock

Elke stad die naam waardig of zelfs in ieder uit de kluiten gewassen dorp van Vlaanderen vindt er tijdens de zomer wel een festival plaats. In Noorwegen is dat niet anders. Het enige wat ontbrak was een metal festival dat zich kon meten met gelijkaardige festivals in de buurlanden zoals Sweden Rock of Finland’s Tuska. In 2014 kwam daar verandering in toen enkele ondernemings gezinde lieden met al enige festival ervaring in 2014 een eerste editie van Tons Of Rock uit de grond stampten. Met de focus op alles van klassieke rock tot en met de fameuze Noorse black metal scene is er aan diversiteit geen gebrek. Grote namen staan er zij aan zij met minder bekende en lokale metal bands. Een andere grote troef is de uitzonderlijke locatie. Het maakt dit metal evenement tot een unieke ervaring. De eerste twee edities lokten zo een tienduizend festivalgangers. Met de aantrekkelijke affiche van vorig jaar verdubbelden ze dit aantal en ook wat betreft de editie van 2017 mikken ze op twintigduizend of meer toeschouwers. 



Fredriksten Vesten


Is een vesting in Halden uit de 17e eeuw, prachtig gelegen aan de Iddefjord. Het fort werd genoemd naar Fredrik III, koning van Denemarken en Noorwegen. Ook de stad Halden werd naar hem Fredrikshald genoemd en droeg deze naam tot in 1928. In 1658 kwam Bohuslän en zijn Bohus fort terug in Zweedse handen door het vredesverdrag van Roskilde. Noorwegen had geen fort meer in deze regio en ze begonnen met de bouw van Fredriksten in 1661 nadat de Zweden enkele malen geprobeerd hadden Halden te veroveren. Nadien vielen de Zweden nog drie maal Frederiksten aan. Hierbij sneuvelde in 1718 de Zweedse koning Karl XII. Ook in de 18e eeuw werd Fredriksten nog aangevallen maar deze vesting werd nooit ingenomen. Fredriksten is niet alleen de grootste Noorse vesting, het is tevens de belangrijkste. Het telt ook een vooruitgeschoven verdedigingslinie van drie kleinere forten Gyldenløve, Overberget en Stortårnet, die bij een aanval de eerste schok moesten opvangen. De vesting kent in totaal een veertigtal gebouwen, kilometers vestingmuren, straatjes en trappen, en dit allemaal op verschillende hoogtes. Het centrum van de vesting was de citadel en de eerste muren rondom werden enveloppen genoemd. De naam verwijst naar de functie die een envelop ook nog vandaag heeft. Omhullen en beschermen. In deze muren werden opstellingen voor kanonnen ingericht. Het mooiste uitzicht heb je vanaf de Klokketårnet of klokkentoren. Deze toren had geen religieuze functie maar moest het fort alarmeren bij een vijandelijke aanval of brand. Vandaag is het fort toegankelijk voor iedereen en zijn er een aantal musea en restaurants te vinden in het binnenste fort. Het gebied achter de vesting, Place d'Armes wordt gebruikt voor concerten en andere culturele evenementen.


zondag 16 juli 2017

Stiff Little Fingers

Stiff Little Fingers
No Going Back
earMUSIC

Iconische punkband uit Belfast, opgericht in 1977 en mee aan de frontlijn samen met The Clash, Sex Pistols, The Jam, Buzzcocks, The Undertones en Sham 69. Scoorden een aantal hitjes met onder meer ‘Suspect Device’, ‘Alternative Ulster’, ‘Wasted Life’ en ‘Gotta Gettaway’. Ze waren één van de eersten die hun politieke overtuiging en persoonlijke belevenissen en ervaringen deelden en verwerkten in hun songs. Ook hun passie en woede kanaliseerden ze in hun muziek. En dat werd gesmaakt door zowel muziekliefhebbers als de muziekpers. Ook bij hun optredens ging het er heftig aan toe. In tegenstelling tot veel van hun tijdsgenoten zijn Stiff Little Fingers altijd actief gebleven, zowel in het uitbrengen van nieuwe albums als het spelen van concerten. Met zanger/gitarist en liedjesschrijver Jake Burns en bassist Ali McMordie hebben ze nog twee leden van de oorspronkelijke bezetting aan boord. In 2014 brachten ze met ‘No Going Back’ hun laatste studioplaat uit. earMusic brengt nu een speciale versie op de markt . Op de tweede schijf staan twaalf exclusieve demo’s, een akoestische uitvoering van ‘My Dark Places’ en ‘When We Were Young’ live. SLF is altijd met zijn tijd meegegaan en dat hoor je aan de teksten die hedendaagse thema’s aankaarten als de economische crisis en de opmars van racisme. Ook persoonlijke problemen zoals Jake zijn strijd tegen depressie gaat men niet uit de weg. Muzikaal is men niet altijd zo vooruitstrevend en ook de scherpe kantjes van weleer zijn er af. Sommige nummers klinken daardoor nogal gedateerd. Aan de andere kant is punkrock nooit helemaal uit het straatbeeld verdwenen. Het blijft een genre dat ook door nieuwe, startende bands wordt opgepikt. Hebben op ‘No Going Back’ vooral genoten van ‘I Just Care About Me’, ‘Don’t Mind Me’, ‘Guilty As Sin’, ‘One Man Island’ en ’Trail Of Tears’. Over de al of niet meerwaarde van de demo’s moet u zelf oordelen.

Hansen & Friends

Hansen & Friends
Thank You Wacken Live
earMUSIC

Zanger/gitarist Kai Hansen is één van die iconische figuren in het metal circuit. Denk aan bands als Helloween, Gamma Ray, Iron Savior en Unisonic. Hij vierde een carrière van dertig jaar met het uitbrengen van het ambitieuze album ‘XXX - Three Decades In Metal’ op 16 september van vorig jaar. De plaat bezorgde hem ook in augustus, een maand voor de officiële release, een uitnodiging voor het befaamde metal festival Wacken Open Air. Die show werd integraal opgenomen en is nu verkrijgbaar als CD/DVD, dubbelelpee en Blu-ray/DVD. Kai laat zich omringen door muzikanten als bassist Alex Dietz, Eike Freese (gitaar) die ook mee de studioplaat inblikten plus Corvin Bahn (toetsen) en drummer Michael Ehré. Met Michael Kiske (Unisonic), Clémentine Delauney (Visions Of Atlantis) en Frank Beck (Gamma Ray) zijn er ook een aantal gastzangers van de partij. Hansen gaat er meteen vol tegenaan met ‘Born Free’ en ‘Ride The Sky’. Na een wat lange introductie brengen Kai en co. een erg sterke vertolking van ‘Contract Song’. ‘Victim Of Fate’ is krachtig, maar zanger Frank Beck verzuipt een beetje in al dat instrumentaal geweld. De rustige tussenpassage klinkt wat melig. Met het opzwepende ‘Enemies Of Fun’ wordt het tempo terug opgeschroefd en ook de gitaarsolo gaat lekker. Dan gaan Hansen en co. de meer romantische toer op met het bombastische ‘Fire And Ice’ waarin hij vocaal wordt bijgestaan door Clémentine Delauney. Dat Kai een bijzonder talent heeft om goede songs te schrijven kon je eerder al ervaren en klinkt ook door in het meeslepende ‘Burning Bridges’. Het denderende ‘Follow The Sun’ is kwalitatief dan weer iets minder sterk. Van Michael Kiske verwacht je altijd een gave prestatie, doch dat valt hier enigszins tegen. De zanger klinkt weinig toonvast en maakt geen al te beste beurt in ‘I Want Out’ en ‘Future World’. Heel mooi en zelfs ontroerend is het samen met Clémentine Delauney gezongen ‘All Or Nothing’. Uitsmijter van dienst is een oudje: ‘Save Us’. In deze constellatie maakte Hansen een enige passage op Wacken Open Air. Maar wees gerust, hij zal er de volgende jaren in één of andere vorm wel weer opduiken. Daarvoor is zijn honger nog te groot om nu al zijn gitaar aan de wilgen te hangen.

Little Barrie

Little Barrie
Death Express
Cargo UK / Little Barrie

Little Barrie is een Brits op klassieke leest geschoeid power trio dat zich toespitst op garage rock, R&B, psychedelische rock en alles wat onder de noemer alternatief valt. In eigen land en Europa zijn ze redelijk populair, maar in de VS kregen ze geen voet aan de grond. Tot voor een paar jaar geleden. Groot was hun verbazing dat producer en DJ Thomas Golubic bij hen kwam aankloppen voor het maken van een televisietune voor de reeks ‘Better Call Saul’, een spin-off van de uiterst succesvolle serie ‘Breaking Bad’. Ze kregen later het verzoek om nog wat bijkomende muziek aan te brengen. Ook de overbodige stukjes muziek (een dertigtal) die uit de boot vielen als themasong voor ‘Better Call Saul’ wilden ze niet verloren laten gaan. Dit alles samen ligt aan de basis van hun vijfde studio album ‘Death Express’, een echte DIY plaat die tot stand kwam op enkele oude MacBooks en een dito bandopnemer. De nieuwe plaat telt maar liefst twintig songs met als extra track een recente remix van het ‘Better Call Saul’ themaliedje. Eerst dacht men nog het aantal terug te schroeven, maar wat je nu op je bord krijgt is ‘Death Express’ zoals die bedoelt is. Rode draad zijn de stuwende breakbeats van drummer Virgil Howe. Voeg daar het veelzijdige talent aan toe van frontman Barrie Cadogan en bassist Lewis Wharton en je krijgt een bonte mix van tot dansen uitnodigende liedjes. Psychedelische songs met ook een hoog soul en funk gehalte. In hun teksten kaarten ze problemen aan als de heersende trend van paranoia, massaprotesten en hebzucht. De titel verwijst naar de klok die voor ieder van ons tikt. Niemand weet hoeveel tijd ons nog rest. Dus geniet van elke dag alsof het je laatste is. En dan kan deze ‘Death Express’ wel eens van pas komen.