donderdag 12 oktober 2017

Radio Moscow


Radio Moscow
Go Go Radio Moscow
Voor een Amerikaanse act lijkt dit een wat vreemde naam, zelfs een beetje omstreden. Zeker als je terugblikt op de periode van de koude oorlog (1945-1991). Toen waren er de uitzendingen van de Radio Moscow World Service, het officiële, internationale radiostation van de toenmalige USSR. De communistische propagandamachine richtte vooral zijn pijlen op het kapitalistische Westen met als voornaamste doelwit de USA. De groepsnaam is echter niet politiek geïnspireerd, maar refereert naar de ‘novelty song’ ‘Go Go Radio Moscow’ van Nikita The K And The Friends Of Ed Labunski. Het is een grappige parodie op de rockscene van de jaren zestig en terug te vinden op de dubbele cd compilatie 'You Gotta Have Moxie Volume 2’ (1999). Zo vertelt ons zanger/gitarist Parker Griggs die we tussen een paar slopende tournees door eindelijk konden strikken voor een gesprek. 
Paul Van de gehuchte


Geen focus op politiek
Ze krijgen vooral dan via de sociale media soms wel kritiek en vragen over de naam Radio Moscow. Of ze een verborgen politieke agenda hebben of zo. Er is geen Russische connectie en ook Russische politieke kwesties, daar zijn ze niet mee bezig. Over de Amerikaanse politieke toestand hebben de muzikanten uiteraard hun eigen opinie. Volgens Parker is het een beetje een zootje nu, maar hij probeert het van zich af te zetten en laat het niet te nauw aan zijn hart komen. Hij focust zich vooral op zijn eigen leven en zijn muziek.

Een nieuw begin
Radio Moscow heeft met ‘New Beginnings’ een vijfde studioalbum uit. Een plaat blijft telkens een momentopname. Griggs is tevreden met het resultaat, maar is het ook hun beste werk tot nu toe? Daar kan hij zich moeilijk over uitspreken. Het is een collectie met nummers waar hij zich persoonlijk erg bij betrokken voelt. Ze betekenen heel veel voor hem. Ze zijn een afspiegeling van zijn dagboek van de laatste paar jaren. Voor elke plaat doet het trio zijn uiterste best om er een zo puik mogelijke langspeler uit te puren. Elke van hun langspelers heeft zo zijn kwaliteiten. Het is aan de muziekliefhebber en luisteraar om te oordelen of dit ook het geval is met ‘New Beginnings’. 

De meeste songs zijn van de hand van Parker, maar soms komt er ook spontaan iets aangewaaid tijdens de repetities of jamsessies met zijn medemuzikanten, drummer Paul Marrone en bassist Anthony Meier. Dat was onder meer het geval met ‘Pacing’ en voor een deel ook met ‘Dreams’. Het was een nieuwe impuls en ervaring, want op al hun vorige platen was het Griggs die in zijn eentje alle composities voor zijn rekening nam. Zijn trouwe compagnon daarbij is een eenvoudige viersporen bandrecorder.


Een echte live band
Tijdens elke optreden gaat Radio Moscow geweldig en fanatiek te keer, alsof het telkens hun laatste show is. Heel sterk en overtuigend is dan ook hun live album ‘Live! In California’ dat vorig jaar werd uitgebracht. Daaruit blijkt dat het drietal improvisaties niet schuwt, maar hoever kun je daarin gaan, waar ligt de grens? Aan de structuur van de nummers wordt niet gesleuteld. Alleen de gitaarsolo’s van Griggs zijn niet altijd hetzelfde. De song ’Before It Burns’ is zowat hun leidmotief als het op improviseren aankomt. Er wordt in gejamd, doch de tijdsduur blijft beperkt tot ongeveer tien minuten. Het kan er soms heel intens aan toe gaan en dan is het belangrijk om op de gepaste momenten wat gas terug te nemen. Meestal voelen ze dit blindelings aan. Indien niet dan volstaat het om even elkaar aan te kijken om iedereen terug in het gareel te krijgen. 

Een openbaring
Parker zijn papa liet hem kennismaken met de Britse bluesmuziek. De naam die dan valt is die van Peter Green (John Mayall & The Bluesbreakers, Fleetwood Mac, Peter Green Splinter Group), een zanger en gitarist die een nieuwe wereld voor hem opende. Voordien was hij vooral een liefhebber van psychedelische rock en krautrock van midden de jaren zestig. Tot zijn favorieten behoren nog Blue Cheer, MC5, Jeff Beck (vooral dan die laatste zijn eerste twee soloplaten werkten inspirerend). 

Feest
Momenteel zit Radio Moscow in een druk toerschema dat hen zowel laat rondreizen in de VS als Europa. Parker prijst zich gelukkig dat hij dankzij zijn muziek in staat is om zo de wereld te verkennen. Al die verschillende plaatsen bezoeken en overal nieuwe mensen leren kennen vindt hij fantastisch. Zijn leven zou er heel anders hebben uitgezien mocht hij niet in een muziekgroep spelen. Soms valt het wat zwaar. Ze brengen heel wat tijd door in een busje of op een vliegtuig. Na elk concert denkt iedereen dat je zin en tijd hebt voor een feestje. Wat je dan elke keer een kater bezorgt. Na een tijdje ben je helemaal uitgeput. Het is een wonderbaarlijke mix van hoogte- en dieptepunten.

Benieuwd of een groep als Radio Moscow groupies heeft. Ja, volgens Parker, maar spijtig genoeg blijken de oudere mannen in de meerderheid te zijn en niet de dames. Er is één ouder Nederlands of Belgisch koppel dat tijdens hun Europese rondreis bijna altijd van de partij is en steeds op de eerste rij postvat. Dat vindt hij best wel gaaf. Daarnaast houden ze via sociale media blijvend contact met mensen die ze tijdens concerten of feestjes hebben ontmoet en die ze dan terugzien bij een volgende doortocht. Soms zit daar ook een afspraak met een meisje tussen.


Gitaren
Parker wordt omschreven als een meester, soms zelfs genie van de Fender Stratocaster. Toch is dat niet zijn geprefereerde gitaar. Hij heeft naar eigen zeggen een grote collectie gitaren uit de jaren vijftig en zestig. Als hij favorieten naar voor moet schuiven gaat zijn voorkeur uit naar zijn Supro, Harmony archtop en Dean Electro modellen. Op toernee heeft hij een Harmony H75 en een paar Stratocasters mee. De rest blijft thuis. Griggs begon gitaren te kopen toen hij twaalf, dertien jaar was. Internet bestond nog niet. Hij kocht ze in pandjeshuizen voor pakweg honderd dollar per stuk. Het geld dat hij eraan spendeerde verdiende hij met het bezorgen van kranten. Zijn verzameling is nu heel waardevol. Op eBay betaal je nu gemakkelijk een paar duizend dollar voor een exemplaar waar hij destijds honderd ‘bucks’ voor betaalde. Ook zijn versterkers waaronder Supro’s, AirLine’s en een Gibson stammen uit dezelfde periode en zijn helemaal vintage en zorgen voor een heel ander geluid dan een Fender of een Marshall. Voorlopig volstaat voor het opbergen één kamer in zijn huis, maar die is dan ook volgestouwd met ‘weird stuff’.  

Ook als hij platen koopt zoekt hij specifiek naar bands en artiesten uit de jaren zestig en zeventig. Moeilijk te vinden in de States zijn krautrock en Europese rock-’n-roll. Of het is via Internet. Laatst was hij in Duitsland, het mekka wat krautrock betreft. Het aanbod was voortreffelijk, zowel kwalitatief als kwantitatief. Voor moeilijk te vinden vinylplaten moet je wel dieper in de buidel tasten.
  
Appeltaart
Voorlopig woont Parker in een huurhuis. Volgens hem weggegooid geld, maar voorlopig is dit gezien zijn levensstijl de beste manier van huisvesting. Hij kwam naar San Diego voor het muziekleven en het mooie weer. Nu woont hij in een Julian, een klein stadje dat bekend staat om zijn appeltaart en zijn jaarlijkse Julian Apple Days Festival. Het gaat goed met Radio Moscow en hij ziet zich daar de volgende jaren wel blijven wonen. Paul en Anthony wonen in dezelfde regio. Ze komen twee à drie keer per week samen om te jammen en te repeteren. 

Een pint of een joint

Midden oktober komt Radio Moscow naar België en Nederland. Niet voor de eerste maal. Ze waren hier al een aantal keer. Ze komen zelfs graag terug. Ze houden van het publiek in de Lage Landen dat spontaan en uitbundig reageert. Daarnaast genieten ze in België van het lekkere bier met al zijn verschillende smaken, in Nederland van het ruime aanbod aan wiet en hasj. De drie muzikanten kunnen een pint of een joint op zijn tijd best wel smaken.

Struggler

Struggler
Terug van nooit weggeweest
Begin de jaren tachtig stond Struggler mee aan de wieg van de Belgische postpunk scene. De groep kende samen met genregenoten Siglo XX en De Brassers een steile klim, ook in het buitenland. In 1985 verminderde de belangstelling, al bleef de band al die tijd bestaan en werd er nog; zij het sporadisch opgetreden. Dit jaar brachten ze, geheel onverwacht met ‘The Gap’ een verrassend goede cd uit. Reden genoeg om deze Belgische trots van weleer terug in de schijnwerpers te plaatsen. Gesprekspartner was bezieler en man van het eerste uur zager/gitarist Rene Hulsbosch.
Paul Van de gehuchte


Hoe is het voor Struggler allemaal begonnen en waarom de naam Struggler?
‘Struggler is begonnen als een eenmansproject. In 1976 speelde ik in Kashmir, een coverband met nummers van Jimi Hendrix, Iggy Pop, Deep Purple, Black Sabbath, etc. Met de opkomst van de punkrock begon ik met het schrijven van een  repertoire dat niet geschikt was voor Kashmir. De naam kwam tot stand tijdens een brainstormsessie, zo kwam ‘The Struggle For Life’ boven drijven via mijn oudere zus. Het was daaruit dat de naam "Struggler" gedestilleerd werd. Uiteindelijk werden de  deelnemende leden gevonden in het toenmalige punk café ‘De Kwiet' begin 1979. Na 5 weken repeteren speelden we ons eerste concert.’

Welke zijn de grote verschillen in de muziekbusiness toen en nu? 
‘Platenfirma's en gevestigde muziekbladen hadden toen nog een monopoly positie. Met de komst van de DIY-cultuur kwam daar verandering in. We konden onze doelgroepen bereiken middels een eigen circuit, zelfgemaakte flyers en info blaadjes, kleinschalig maar doeltreffend. Nu is er het wereldwijde web, sneller met een veelvoud qua bereik.’

Hoe moeilijk was het om destijds te overleven?
‘Daar zat geen moeilijkheidsgraad op. We waren vrij van handelen, doen en laten, er was geen druk van buitenaf. We speelden voor het plezier, louter om de muziek, niet voor het geld.’ 

Eigenlijk is Struggler nooit echt gesplit, want jullie zijn sporadisch blijven optreden. Was dat een bewuste keuze?
‘Door de jaren heen zijn er diverse groepsleden vertrokken om andere belangen te dienen. Uit de nevenprojecten werden dan nieuwe groepsleden aangetrokken waardoor we in een deelverzameling terechtkwamen. Zo kon Struggler overleven.Ook hadden we de mogelijkheid om traag te rijpen en zonder het zelf te beseffen de groep beter te laten worden. De nieuwe leden waren meer betrokken, dynamischer als het ware. Struggler evolueerde van project naar een echte band waar ieder zijn verantwoordelijkheid nam, ook op financieel vlak.’

Vader en zoon spelen nu samen in Struggler. Hoe voelt dat aan? Ging dat spontaan?
‘Dat is erg spontaan gegaan ja. Alain heeft een grote voorliefde voor metal en aanverwante stijlen en in de marge waardeert hij nog andere muziekgenres ook. Op een gegeven moment was hij mee naar een Struggler repetitie en speelde een aantal nummers mee, louter voor de grap. Dat beviel erg goed. Ik kon me zo ook meer gaan concentreren op het zingen. Ook moet ik bekennen dat het me aangrijpt om hem live vol gas te zien geven en de gitaarpartijen naar een hoger niveau te stuwen.’
 

Hoe is de nieuwe plaat tot stand gekomen?
‘De goesting was er al lang en door het stilvallen van een aantal nevenprojecten en het verzoek voor een optreden op Rock Monsieur, een lokaal festival, was de toon snel gezet. We hebben de nieuwe nummers daarna opgenomen en een paar oudjes in nieuw jasje gestoken.’

Hoe zijn de reacties van pers en publiek op ‘The Gap’? 
‘Boven verwachting temeer omdat we toch weer andere bronnen aanboorden, meer de hardere kant zochten deze keer. Iedere Struggler release stelt zich om onverklaarbare redenen tot doel de herhaling te schuwen, dat gaat spontaan zo. We zijn dan ook erg dankbaar voor de schitterende reviews en de positieve reacties van pers en publiek.’

Waarom die mix van oude songs en nieuwe nummers?
‘Er is nog steeds vraag naar het oude plaatwerk en men vraagt absurde prijzen op de tweedehandsmarkt. Dat is ver voorbij het doel van de geest waarin Stuggler toen tot stand is gekomen. Vandaar de keuze om een aantal oude nummers in herwerkte versie in de nieuwe release te verwerken. In de toekomst willen we deze formule zeker nog eens toepassen temeer omdat er nog een aantal nummers beschikbaar zijn die voor verbetering vatbaar zijn.’

Wat is er qua muziekstijl veranderd? 
Steviger, harder. We moesten gevolg geven aan de tijdsgeest. Het feit dat de huidige politiek in een record tempo de sociale verworvenheden sloopt en op middeleeuwse wijze de minst bedeelden viseert lag aan de basis van ons besluit.’

Hoe ziet de nabije toekomst eruit? Wat zijn jullie plannen? 
‘Blijven gaan en groeien, vasthouden aan onze eigenzinnigheid. Dat is voor ons de enige manier om te overleven. We zullen nooit ophouden te bestaan, tenzij de oerelementen ons terugroepen.’


Eagles Of Death Metal

Eagles Of Death Metal
I Love You All The Time: Live At The Olympia In Paris
Eagle Vision/Universal

De Amerikaanse groep Eagles Of Death Metal zullen vooral de geschiedenis ingaan als de groep die op de bühne stond tijdens de terroristische aanslag in de Bataclan in Parijs op 13 november 2015. 89 concertgangers werden er vermoord, waaronder Nick Alexander één van hun medewerkers die op het moment van de aanval bij de merchandise tafel stond. De muzikanten zelf konden ontsnappen. Op 16 februari 2016 kwam EODM terug naar Parijs en speelde er een vervangend concert in L’Olympia. Een optreden dat werd opgedragen aan alle slachtoffers van terreur in de wereld. Net als de Bataclan toen was de L’Olympia uitverkocht. Frontman Jesse Hughes, drummer Josh Homme en ook de overige groepsleden waren duidelijk onder de indruk en ontroerd door de ontvangst die hen te beurt viel van een tot de nok gevulde zaal. Ondanks alles wou het publiek er een onvergetelijk feestje van maken. Muziek verbind mensen en dat bleek andermaal uit dit evenement. Emoties kunnen hoog oplopen en in de roes en gedragen door de massa speelden Eagles Of Death Metal de ziel uit hun lijf. De groep kan trouwens terugvallen op vier niet te versmaden albums en dat helpt als je voor anderhalf uur entertainment moet zorgen. Men ging al vast vol gas van start met het gedreven ‘I Only Want You’ met tussenin een moment van stilte een imposant eerbetoon aan de slachtoffers. Ook ‘Complexity’, ‘Whorehoppin’ (Shit, Goddamn)’, ‘Miss Alissa’, ‘I Like To Move In The Night’ en het aan Nick Alexander opgedragen ‘Secret Plans’ sloegen gensters. Kwam het door de alteratie; de stem van zanger/gitarist Jesse klonk nogal kwetsbaar en hij had meermaals moeite om de juiste toon te houden. Het deed wat afbreuk aan de set. Soms kwam dit de liedjes ten goede zoals tijdens hun coverversie van Duran Duran’s ‘Save A Prayer’, ‘I Love You All The Time’ en ‘I Got A Feelin (Just Nineteen)’. Dat het een speciale avond was bleek uit de hele opzet. Een gitaar aan diggelen slaan (‘That guitar was fucking with me and my people right here. It can not do that!’), een sjaal en gitaar in de Franse driekleur, speciale T-shirts en hemdjes (alleen Joshua bleef zonder, ze hadden zijn maat niet), de interactie met het publiek; het hoorde er allemaal bij. Voor nog wat leuke intermezzi zorgden afwisselend drummers Homme en Julian Dorio (sigaretje roken, tijdschrift doorbladeren of synchroon van jetje geven). Tijdens het laatste en heftige ‘Speaking In Tongues’ nam Hughes de lift naar boven om bij de PA en tussen het publiek een stukje gitaar te gaan spelen. Dat de rest van de band ondertussen wat moest improviseren werd met de mantel der liefde bedekt. Dat Eagles Of Death Metal hier revanche namen en hun gram haalden zal iedereen geweten hebben. In hoeverre dit een historische opname is? In de geschiedenis van de band ongetwijfeld. De dvd bevat nog drie extra tracks als bonusmateriaal, opgenomen tijdens een concert in de Teragram Ballroom in Los Angeles.

Spotlights

Spotlights
Seismic
Ipecac Recordings/PIAS

Het echtpaar Mario en Sarah Quintero reageert met ‘Seismic’ op de evolutie van de mensheid en hoe die al maar meer zijn stempel drukt op moeder Aarde. Het koppel overschouwt de onvermijdelijke, destructieve consequenties die eraan verbonden zijn. Aan de verwoestende en gewelddadige uitbarstingen die ons te wachten staan dicht het stel een vreemde vorm van pracht en schoonheid toe en probeert die ook in hun muziek uit te drukken. ‘Seismic’ is een album die je gehoorgang laat schudden en daveren. Een muzikale hevigheid en intensiteit die gepaard gaat met dromerige en bedwelmende passages. Overweldigende en heftige sludge explosies gaan hier hand in hand met met shoegaze en ambient elementen. De ijle zang zit wat verscholen in de mix. Alleen in ‘Under The Earth’ en ‘A Southern Death’ laat men zich verleiden tot schreeuwerige uithalen. Producer van dienst is drummer Aaron Harris (Isis, Palms). Hij voelt perfect aan wat het streefdoel is van Spotlights en plaatst alles in het juiste perspectief. ‘The Opening’, ‘Hollow Bones’ en het monumentale ‘Hang Us All’ zijn misschien wel de drie songs waar dit nog het best tot uiting komt. Sluitstuk ‘The Hope Of A Storm’ is evocatief en verbeeld mooi de uitdrukking ‘stilte voor de storm’. De song eindigt met rommelende donder als de voorbode voor het op komst zijnde, onheilspellende onweer. ‘Seismic’ heeft een tamelijk verpletterend effect en is de ideale soundtrack voor wanneer bij een volgende rampspoed de aardplaten nog eens aan het schuiven gaan.

The Fright

The Fright
Canto V
Steamhammer/SPV
Het Duitse The Fright liet zich voor de titel van zijn vijfde schijf inspireren door het eerste deel ‘Inferno’ van Dante Alighieri’s ‘La Divina Commedia’ (‘Canto V’ is de eerste echte cirkel van de hel). Tekstueel concentreert het kwintet zich op actuele thema’s als de vluchtelingencrisis, het nationalisme dat overal de kop opsteekt, het sluiten van landsgrenzen, het heersende onveiligheidsgevoel. Muzikaal hoort The Fright thuis in de sectie dark rock/gothic (denk onder meer aan hun landgenoten End Of Green, Lacrimas Profundere, Love Like Blood, Seelenreich en Zeraphine). In ‘Leave’, niet toevallig één van de betere nummers, is Michelle Darkness, frontman van End Of Green gastzanger. Ook ‘Oblivion’ is een prima track, net als het tragere ‘Fade Away’.  Als afsluiter koos men voor het zo al melige ‘In Sicherheit’, een cover van het illustere punk combo Fliehende Stürme waarvan men zanger Andreas Löhr kon strikken om te komen meezingen. Als producer werd Waldemar Sorychta (Tiamat, Samael, Lacuna Coil, Sentenced, Moonspell) ingehuurd. Een gereputeerde en ervaren rot. Toch slaagt ook die er niet in om ‘Canto V’ boven de middelmaat te laten uitstijgen. Daarvoor ontbreekt het The Fright aan artisticiteit en talent.

Nexus

Nexus
The Taint 
Agoge Records

Italiaanse band opgericht in 2009 met op zijn conto slechts één ep: ‘Death Of Art’. Daar komt nu verandering in, want op 20 oktober lanceren ze hun eerste volwaardige album ‘The Taint’. Qua stijl kun je Nexus situeren in het segment dark rock en gothic. Toetsenist Lorenzo Mastracci zorgt voor een link met industrial en is prominent aanwezig met zijn batterij synthesizers en samples. Een ander kenmerk zijn de laag gestemde gitaren. Zanger en gitarist Vlad Voicu doet erg zijn best de verschillende stemmingen van de songs in te kleuren. Geeft de indruk niet altijd toonvast te zijn. De composities zijn wat sfeer betreft spookachtig, duister, griezelig en refereren meermaals naar filmmaker Tim Burton. Met wat goede wil vind je wel bepaalde aspecten terug van acts als Deathstars, The Birthday Massacre, HIM of End Of Green. Nummers als ‘Solitude’, ‘Cancer’, ‘Stillborn’ en ‘To Silence Your Demons’ kunnen nog enigszins bekoren. Daartegenover staan pompeuze misbaksels als ‘Funeral Pyre’, ’N.B.N.’, ‘Close Your Eyes’ en ‘Scrying Mirror’. Het debuut van Nexus is van karakter grotesk, theatraal, bizar, doch ook heel wisselvallig. Je moet al heel erg fan zijn om deze in huis te halen.

Public Psyche

Public Psyche
No New Violence 
Hypertension Records

Het uit Gent afkomstige Rape Blossoms dat één split single, de ep ‘Starving Vultures at 7-Eleven’ (2011) en de elpee ‘Ruinenlust’ (2014) op zijn palmares heeft staan kiest er voor om van naam te veranderen en gaat nu in dezelfde bezetting verder als Public Psyche. ‘No New Violence’ is de titel van hun eerste album onder die nieuwe benaming. Muzikaal blijft het viertal trouw aan zijn eigen interpretatie van new wave en postpunk uit de jaren tachtig van de vorige eeuw. Net als op ‘Ruinenlust’ krijg je zes songs aangeboden. Toch kun je spreken van een soort van kentering. Weg zijn de snerpende, door effecten gestuurde gitaren. In de plaats komen meer synthesizers en in zijn repetitieruimte introduceert Beyt Bey de studiotechniek van ‘tape delay'. Het geeft het geheel een wat repetitief karakter zoals in ‘Elevator’. Songs als ‘New Days’ en het experimentele, doch verbluffende ‘Desire Lines’ kennen een langer verloop, maar blijven spannend door de verrassende wendingen. ‘Bleached’ en ‘Patterns’ zijn snelle en gedreven tracks. ‘Veil’ is meer afmeten en berekend, maar werkt zich toe naar een splijtende finale. Kenmerkend voor het album in zijn geheel is de donkere, kille, werktuiglijke en afstandelijke toon. Boeiend is dat Public Psyche erin slaagt om de tijdsgeest van de jaren tachtig over te enten naar het huidige nu. Dit alles maakt van ‘No New Violence’ een interessante release.

MyChildren MyBride

MyChildren MyBride
Vicious World
eOne / SPV

Bij dit Amerikaanse gezelschap was er sinds hun in eigen beheer uitgebracht debuut ‘Having The Heart For War’ (2005) steevast een evolutie waar te nemen. Een traditie die ze verder zetten, want ook op ‘Vicious World’ hun inmiddels vijfde schijf gaat het kernduo Matthew Hasting en Robert Bloomfield alweer een stap verder dan op hun vorige albums. Hun vorm van extreme metal wordt nog verder uitgediept. Naast nu metal, metalcore en hardcore geven nu ook industrial, EDM, hiphop en groove metal mee gestalte aan het totaalgeluid. Producer Travis Richter (From First To Last en Skrillex) drukt zijn stempel, maar dat heeft eerder een averechts effect. De uitkomst zijn songs in de vorm van mashups waarbij alles door elkaar wordt gegooid met als enige constante het typerende core gekrijs en geschreeuw, afgewisseld met een slappe interpretatie van gewone zang die meermaals doet denken aan Marilyn Manson. Ook na verschillende luisterbeurten vinden we dit in zijn geheel niet veel soeps. De composities komen ondanks of net door het dooreen haspelen van al die stijlen uiterst zwak voor de dag. De enige lichtpunten zijn het op triphop geënte en instrumentale ‘The Fountain’ en de loodzware afsluiter ‘XeN0’. Voor de rest storen we ons mateloos aan het te pas en te onpas op de hak en de tak springen.

Godspeed You! Black Emperor


Godspeed You! Black Emperor
Luciferian Towers’

Constellation Records

Sinds hun oprichting in 1994 is GYBE uitgegroeid tot een van de meest visionaire acts in postrock middens en het rockcircuit in het algemeen. Het negenkoppige monster blijft de wereld verbazen met tot de verbeelding sprekende releases. Ook deze ‘Luciferian Towers’ is alweer een schitterende plaat. Alhoewel Godspeed You! Black Emperor hier uitsluitend instrumentale nummers brengt - in het verleden maakte men soms wel eens gebruik van tekstfragmenten -  heeft het gezelschap een duidelijk linkse politieke boodschap die ze al meer dan twintig jaar uitdragen. Zo hebben ze een lijstje met eisen opgesteld. Sommige zijn utopisch en bijna niet uitvoerbaar (zoals geen landsgrenzen meer of militaire invasies in het buitenland). Andere als het recht voor iedereen op gezondheidszorg, huisvesting, water en voedsel zijn wel een haalbare kaart. Dat ze ook wel prozaïsch zijn en zin voor (zwarte) humor hebben duiden ze met de manier waarop ‘Luciferian Towers’ tot stand kwam (tussen het proberen runnen van huishoudens, het opvoeden van kinderen en huisdieren door en opgenomen in een brandende motorboot). Het wereldbeeld dat ze schetsen in dit slechts vier nummers tellende opus is allesbehalve rooskleurig, maar zeker niet onrealistisch. Toch brengen ze ook een boodschap van hoop. Dat het anders kan, doch dan is het nu wel tijd om tot actie over te overgaan. Twee tracks, ‘Bosses Hang’ en ‘Anthem For No State’ zijn in drie delen opgesplitste muziekstukken. Vooral die laatste is een prachtige evocatie die een mogelijk toekomstbeeld schetst van hun thuisland Canada. GYBE weet andermaal een amalgaam aan instrumenten met elkaar te verweven en experimenteert tegelijkertijd met noise, ambient, elektronische muziek en jazz structuren. Het resultaat is ronduit verbluffend. Je krijgt wondermooie, woordloze composities die aanzetten om stil te staan bij en na te denken over hoe het verder moet met de mens en onze thuis, de aarde. Maar het muzikale aanbod op ‘Luciferian Towers’ geeft je ook de opportuniteit om van  je eigen dromen een visuele voorstelling te maken.

Gothminister

Gothminister
The Other Side
AFM Records/Suburban Records/Bertus

Al van bij het debuut ‘Gothic Electronic Anthems’ in 2003 heeft Bjørn Alexander Brem, alias Gothminister een patent op het maken van platen die telkens in de smaak vallen bij zowel liefhebbers van gothic, industrial als EBM. Ook op zijn zesde album is er het vertrouwenswaardige groepsgeluid. Je hoeft dus van ‘The Other Side’ geen surprises te verwachten. Het Noorse gezelschap koos als producer voor Henning Verlage die onder meer werkte met Unheilig, Blutengel en Eisbrecher. Daarmee is de link gelegd met de Neue Deutsche Härte beweging. Ook al omdat er sporadisch in het Duits wordt gezongen. Naast de Scandinavische landen is het duidelijk dat men zijn pijlen richt op de Germaanse markt. De diepe bariton stem van Brem is energiek en flexibel. Op gepaste tijden gooit men wat ophitsende synthesizers, orkestrale passages inclusief koortjes en potige metal riffs in de mix. Soms wordt het vocale luik versterkt door als tegenpool van Bjørn een zangeres in het strijdperk te gooien (‘The Sun’, ‘Taking Over’ en ‘We Are The Ones Who Rule The World’). Na een tiental keren het schijfje te hebben afgespeeld ben je geneigd om op een aantal tracks gezwind te headbangen of het refrein mee te zingen met als toppertjes ‘Day Of Reckoning’ en het al eerder genoemde ‘Taking Over’. Of dat een goed teken is laten we in het midden. Tekstueel beweegt Gothminister zich in de duistere wereld van spirituele seances en bovennatuurlijke ervaringen. Thema’s die perfect passen bij Brem zijn imago van een heer en meester van de ‘zwarte scène’. ‘The Other Side’ is een doorwrochte plaat die bij de fans van voornoemde muziekgenres zeker zal aanslaan.